II SAB/Gd 137/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z siedzibą w M. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z 6 września 2021 r. Z. P. wystąpił do Powiatowego Lekarza Weterynarii o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: 1) podanie powierzchni kurników (ustalanej do wyliczenia obsady brojlerów) położonych we wsi P. objętych kontrolą Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w lipcu 2020 r. wymierzonej zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj.: - § 2 ust. Rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2009 r. MRiRW w sprawie sposobu ustalania poziomu obsady kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są utrzymywane (Dz. U. z 2009r. nr 223 poz. 1784): "Poziom obsady kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są one utrzymywane, ustala się poprzez obliczenie łącznej masy żywych kurcząt brojlerów, zwanych dalej "kurczętami", w przeliczeniu na 1 m2 stale dostępnej im powierzchni użytkowej wyłożonej ściółką, oraz - Instrukcji GLW Nr GIWpr. 02010-1/2015 z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie postępowania powiatowych lekarzy weterynarii przy przeprowadzaniu kontroli gospodarstw utrzymujących zwierzęta pod względem dobrostanu zwierząt oraz raportowania o przeprowadzonych kontrolach gospodarstw utrzymujących zwierzęta pod względem dobrostanu zwierząt z elementami zwalczania chorób zakaźnych. W punkcie 12. Listy kontrolnej SPIWET dotyczącej brojlerów jest wyraźnie mowa o "powierzchni użytkowej pokrytej ściółką". Według sprawozdania z kontroli podana powierzchnia tych kurników obejmowała powierzchnię przedsionków oraz powierzchnię pod słupami konstrukcyjnymi, a więc niezgodnie z podanymi wyżej przepisami. 2) czy od otrzymania sprawozdania z kontroli WLW (sierpień 2020 r.) nadal była stosowana błędna (zawyżona) powierzchnia kurników powodująca bezpodstawne zaniżenie obsady brojlerów w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za przekroczenie górnej granicy 33 kg/m2? 3) od kiedy nowe powierzchnie - prawidłowo wyliczone zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym - zostały zastosowane w protokołach z kontroli kurników we wsi P.? 4) czy o zmianach w powierzchni powiadomiono organy Inspekcji Ochrony środowiska? (poprzednio podano metraż wyliczony nieprawidłowo - zaniżony). Pismem z 20 września 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii poinformował wnioskodawcę, że jego pismo nie dotyczy informacji publicznej, gdyż przedmiot wniosku nie dotyczy spraw publicznych, lecz przedmiotu stanowiącego własność osoby trzeciej – a w konsekwencji dotyczy indywidualnej sprawy administracyjnej. W świetle art. 73 k.p.a. prawo wglądu do akt służy wyłącznie stronie i uczestnikom postępowania na prawach strony. Analiza sprawy sprowadza się zaś do stwierdzenia, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania, o którym wspomina w swoim wniosku, a zatem nie ma możliwości udostępnienia wskazanych informacji. Pismem z 26 września 2021 r. Z. P. wniósł do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegające na nie udzieleniu informacji publicznej w ustawowym terminie. Wnioskodawca wyjaśnił, że jego wniosek odnosi się do stanu istniejącego oraz do czynności dokonanych przez organ. Powierzchnia kurników jest każdorazowo podawana w protokołach kontrolnych SPIWET i służy do wyliczenia obsady zgodnie z przepisami. Po kontroli Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii kurniki we wsi P. były kilkakrotnie kontrolowane przez pracowników inspektoratu i w protokołach były zawarte informacje na ten temat. Tym samym powyższe informacje mają oparcie w stanie faktycznym oraz stanowią element dokumentacji wytworzonej przez inspekcję weterynaryjną w ramach wykonywanych zadań. Ponadto, wnioskodawca wskazał, że zarzut, iż powierzchnia kurników nie dotyczy spraw publicznych, a odnosi się do indywidualnej sprawy administracyjnej jest nietrafny. Powierzchnie kurników stanowią obowiązkowy element protokołów kontroli dobrostanu, tj. treść dokumentów – stanowią więc informację publiczną zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Pismem z 20 października 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii podtrzymał swoje stanowisko. Natomiast w kwestii wykonania pomiarów powierzchni kurników w miejscowości P. poinformowano, że pracownicy inspektoratu wykonali je w dniach: 7 maja 2021 r. (P.), 12 maja 2021 r. (P. i P.), 20 maja 2021 r. (P.), 26 maja 2021 r. (P. i P.). Ponadto, poinformowano, że Powiatowy Lekarz Weterynarii współpracuje z inspektoratem ochrony środowiska i w razie potrzeby zasięgnięcia jakichkolwiek informacji są one na bieżąco udzielane. W skardze z 26 października 2021 r. skarżący przypomniał, że pismem z 20 września 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii odmówił realizacji wniosku uzasadniając to faktem, że dokumenty o które skarżący wnioskował dotyczą indywidualnej sprawy administracyjnej oraz nie odnoszą się do czynności wykonanych przez organ. Natomiast w piśmie z 20 października 2021 r. organ przedstawił tylko informację o dokonaniu pomiarów kurników (bez podania powierzchni) i poinformował o współpracy z organami ochrony środowiska (bez określenia formy i czego dotyczy). Zdaniem skarżącego, nawet gdyby informacja publiczna nie była wytworzona w toku postępowania administracyjnego, ale wyłącznie kontrolnego to ustawa jednoznacznie w art. 6 ust. 1 pkt 4 stanowi, że informacją publiczną jest także "dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". W trakcie kontroli Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii przeprowadzonej 13 lipca 2020 r., a dotyczącej nadzoru Powiatowego Lekarza Weterynarii, zawyżono powierzchnię kurników we wsi P. o powierzchnię przedsionków oraz słupów podtrzymujących stropodach kurników. Było to niezgodne z § 2 ust. rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2009 r. MRIRW w sprawie sposobu ustalania poziomu obsady kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są utrzymywane (Dz. U. nr 223 poz. 1784), zgodnie z którym poziom obsady kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są one utrzymywane, ustala się poprzez obliczenie łącznej masy żywych kurcząt brojlerów w przeliczeniu na 1 m2 stale dostępnej im powierzchni użytkowej wyłożonej ściółką. Skutkowało to zaniżeniem obsady kurników (limitowaną ustawą o ochronie zwierząt) co skutkowało błędnymi wyliczeniami obsady kurników oraz uniknięciem odpowiedzialności (także karnej) przez hodowców. Po tej dacie (13 lipca 2020 r.) prowadzone były kontrole tych kurników we wsi P., z których zgodnie z ustawą o Inspekcji weterynaryjnej oraz Instrukcjami Głównego Lekarza Weterynarii sporządzano protokoły z kontroli. W ramach dostępu do informacji publicznej skarżący otrzymał kserokopie niektórych z tych protokołów. Z powodu anonimizacji powierzchni kurników przez Powiatowego Lekarza Weterynarii nie można było określić czy obsada brojlerów przekraczała limity określone w przepisach zakresu ochrony zwierząt, co było powodem wniosku. W związku z tym wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej, która powinna być udostępniona a ewentualna odmowa musi przyjąć formę decyzji administracyjnej. Inne działanie, tj. formę zwykłego pisma można zastosować wyłącznie w przypadku braku wnioskowanej informacji, co w tym przypadku nie miało miejsca. Skarżący wskazał, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał ani odmownej decyzji administracyjnej, ani jakiegokolwiek pisma uzasadniającego odmowę. Tymczasem termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie w całości jako bezpodstawnej wyjaśniając, że udzielił skarżącemu informacji w piśmie z 20 września 2021 r. Jednakże w zakresie podania powierzchni kurników położonych we wsi P., o których mowa we wniosku, organ wskazał, że nie stanowi ona informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na mocy przepisów ustawy. Następnie w dniu 20 października 2021 r. organ udzielił dodatkowej odpowiedzi na wniosek skarżącego. Podkreślono również, że jak wskazał sam skarżący w swojej skardze, zwracał się on już kilkukrotnie (tj. wnioskami z 28 maja 2021 r. i 12 lipca 2021 r.) do organu o udostępnienie w trybie informacji publicznej kserokopii protokołów z kontroli przeprowadzonej w kurnikach we wsi P. i takie informacje otrzymał. Na marginesie organ wskazał, że w jego ocenie działania skarżącego w sytuacji w której wnioskuje on o udzielenie informacji publicznej, noszą znamiona nadużycia prawa w zakresie dostępu do tej informacji. Skarżący w okresie od 15 kwietnia 2021 r. do 27 września 2021 r. złożył do tego organu 20 wniosków o udzielenie informacji publicznej. Dotąd skarżący otrzymał od organu łącznie 18 odpowiedzi zawierających żądane dane dotyczące wnioskowanych informacji publicznych. Skarżący niemal codziennie przybywa do siedziby organu w celu bądź to złożenia wniosku o informację publiczną, bądź zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, bądź domaga się udzielenia mu "sprawozdania" z podjętych przez organ czynności w zakresie zgłaszanych przez niego spraw. Co istotne, skarżący złożył też 10 zawiadomień o popełnieniu przestępstwa w związku z przekroczeniem powierzchni kurników (o których powierzchni chce otrzymać informację). Zawiadomienia te zostały przekazane do organów ścigania. W załączeniu przedłożono zestawienie wniosków skarżącego oraz notatki służbowe dotyczące jego wizyt w siedzibie organu. Jednocześnie organ nie kwestionuje prawa do otrzymania informacji publicznej, jednakże sytuacja w której organ zostaje wręcz "zalany" wnioskami powoduje niebezpieczną sytuację dezorganizacji Inspekcji, która zobowiązana jest do ciągłego udzielania odpowiedzi, na czym cierpi jej bieżąca działalność. Takie działanie skarżącego, w ocenie organu, należy również rozpatrywać w kontekście nadużycia prawa do udzielenia informacji publicznej. Ponadto, przypomniano, że zgodnie z art. 73 k.p.a. prawo wglądu do akt służy wyłącznie stronie i uczestnikom postępowania na prawach strony. Z racji faktu, że skarżący nie jest stroną żadnego postępowania, o jakim wspomina w swoim wniosku, nie ma możliwości udostępnienia mu wskazanych informacji. Dodatkowo, jeśli skarżący chciałby uzyskać dane w zakresie parametrów zakładu przedsiębiorcy, powinien zwrócić się bezpośrednio do niego, a nie do organu nadzorującego. Organ zauważył również, że w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano, że informacją publiczną jest również informacja o majątku publicznym. Nie ma zaś w tym przepisie mowy o informacji o majątku prywatnym jako informacji podlegającej rygorom ustawy, stąd a contrario, należało uznać, że dane i parametry zakładu podmiotu nadzorowanego nie są informacją publiczną. Nie ma przy tym znaczenia, że organ tymi danymi dysponuje, jednak w tym zakresie informacją publiczną są jedynie wnioski z kontroli tego zagadnienia i treść rozstrzygnięcia zapadłego na jego kanwie. Takiej informacji skarżący jednak nie żądał, wskazując wprost i konkretnie dane dotyczące powierzchni kurników. Biorąc pod uwagę, że w sytuacji, gdy nie mamy do czynienia z informacją publiczną, to w przypadku jej odmowy nie można wydać decyzji administracyjnej. W konsekwencji, w sprawie nie doszło do bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto, w myśl § 2 sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w udostępnieniu informacji publicznej określonej w jego wniosku z 6 września 2021 r. Do rozpoznania tego wniosku zastosowanie znalazły więc przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), zwaną dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Z kolei art. 7 u.d.i.p. wskazuje na sposób udostępnienia w drodze, m. in. ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (art. 7 pkt 1 u.d.i.p.). Art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. A contrario zatem, informacja udostępniona w takim Biuletynie nie podlega udostępnieniu na wniosek, czyli wnioskowy tryb jej udostępnienia nie znajduje zastosowania. W świetle powyższego należy stwierdzić, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, udostępnianej na wniosek, polega więc na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że informacja nie ma charakteru publicznej. Natomiast, w odniesieniu do informacji udostępnianej w trybie bezwnioskowym można rozważać bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy – wbrew zasadzie informowania sprzyjającej urzeczywistnieniu dostępu do informacji publicznej - nie udziela on zainteresowanemu wskazówek, umożliwiających pozyskanie oczekiwanej informacji na oficjalnych stronach urzędowych we własnym zakresie. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 306) Powiatowy Lekarz Weterynarii jest kierownikiem powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład niezespolonej administracji rządowej. Art. 3 tej ustawy wskazuje na zadania publiczne z zakresu ochrony zdrowia zwierząt i bezpieczeństwa, które realizuje Inspekcja Weterynaryjna. Niewątpliwie więc Powiatowy Lekarz Weterynarii jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i jest obowiązany do udostępniania posiadanej przez siebie informacji publicznej na zasadach określonych w ustawie, w tym załatwiając sprawy w trybie wnioskowym. Wobec powyższego należało odnieść się do charakteru żądanych przez skarżącego informacji. We wniosku z 6 września 2021 r. skarżący domagał się od organu udostępnienia informacji w przedmiocie: 1) powierzchni kurników ustalanej do wyliczenia obsady brojlerów położonych we wsi P. objętych kontrolą Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w lipcu 2020 r., bowiem – zdaniem skarżącego – według sprawozdania z kontroli podana powierzchnia tych kurników obejmowała powierzchnię przedsionków oraz powierzchnię pod słupami konstrukcyjnymi, a więc niezgodnie z przepisami; 2) czy od otrzymania sprawozdania z kontroli WLW (sierpień 2020 r.) organ nadal stosował błędną – zdaniem skarżącego – (zawyżoną) powierzchnię kurników powodującą bezpodstawne zaniżenie obsady brojlerów? 3) od kiedy nowe powierzchnie – prawidłowo wyliczone zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym – zostały zastosowane w protokołach z kontroli kurników we wsi P.? 4) czy o zmianach w powierzchni powiadomiono organy Inspekcji Ochrony środowiska? (poprzednio podano metraż wyliczony nieprawidłowo – zaniżony). Wobec treści powyższych pytań istota wniosku skarżącego sprowadza się zatem do udzielenia przez organ odpowiedzi, w jaki sposób organ oblicza powierzchnię kurników, czy po sierpniu 2020 r. nadal stosował błędny (zdaniem skarżącego) sposób obliczania oraz czy już prowadzi obliczenia w sposób prawidłowy (zdaniem skarżącego), a ponadto, czy o zmianach w powierzchni powiadomił organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Sposób dokonywania obliczeń, o który wnosi skarżący, wynika z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu ustalania poziomu obsady kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są utrzymywane (Dz. U. nr 223 poz. 1784), wydanego na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 638). Zgodnie bowiem z art. 12 tej ustawy kto utrzymuje zwierzęta gospodarskie jest obowiązany do zapewnienia im opieki i właściwych warunków bytowania (ust. 1). Warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów i uszkodzeń ciała lub innych cierpień (ust. 2). Obsada zwierząt ponad ustalone normy powierzchni dla danego gatunku, wieku i stanu fizjologicznego jest zabroniona (ust. 5). W myśl art. 12f ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy posiadacz kurnika lub opiekunowie prowadzą dla każdego kurnika, w którym są utrzymywane kurczęta brojlery, dokumentację zawierającą m.in. informacje o powierzchni użytkowej. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1, jest przechowywana przez 3 lata od dnia umieszczenia kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są one utrzymywane, i udostępniana powiatowemu lekarzowi weterynarii (ust. 2). Stosownie zaś do art. 12h ust. 1 ww. ustawy powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrole gospodarstw, w których są utrzymywane kurczęta brojlery, w sposób określony w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200). Z powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 grudnia 2009 r. wynika natomiast, że poziom obsady kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są one utrzymywane, ustala się poprzez obliczenie łącznej masy żywych kurcząt brojlerów, zwanych dalej "kurczętami", w przeliczeniu na 1 m2 stale dostępnej im powierzchni użytkowej wyłożonej ściółką (§ 2 ust. 1). Łączna masa kurcząt, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć obsady maksymalnego zagęszczenia, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 7 ustawy (§ 2 ust. 2). Ustalenia poziomu obsady kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są one utrzymywane, dokonuje posiadacz kurnika lub opiekun, o których mowa w art. 12a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, przed wprowadzeniem kurcząt do kurnika, biorąc pod uwagę spełnienie wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 7 ustawy (§ 1 ). Z powyższych przepisów wynika zatem w sposób jasny, jak oblicza się poziom obsady kurcząt brojlerów w kurniku. Natomiast w związku z faktem, że – w ocenie skarżącego – organ nieprawidłowo dokonywał takich obliczeń skarżący kwestionuje je żądając informacji, w jaki sposób organ doszedł do wyników uwidocznionych w sprawozdaniach z kontroli. Co istotne, jak wynika z wyjaśnień organu, skarżący kwestionuje kontrole dokonane u mieszkańców wsi P., ale nie u skarżącego. A zatem mamy do czynienia z sytuacją, gdy osoba trzecia żąda dostępu do protokołu z kontroli u innej osoby. Niewątpliwie, na co słusznie powołuje się skarżący, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Jak wynika z wyjaśnień organu skarżącemu zapewniono dostęp do żądanych sprawozdań. Natomiast na gruncie niniejszej sprawy skarżący kwestionuje sposób obliczania, a więc ustalenia poczynione przez organ a wpisane do sprawozdania. Należy zauważyć, że przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast z żadnego przepisu u.d.i.p. nie wynika, by w trybie tej ustawy można było wnosić o wyjaśnienie motywów przyjęcia takich, a nie innych ustaleń faktycznych, czy działań podejmowanych przez organ. W konsekwencji, żądane przez skarżącego informacje dotyczące uzasadnienia sposobu obliczania powierzchni kurników nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., o czym skarżącego organ prawidłowo poinformował na piśmie. Podobnie, informacje dotyczące powierzchni kurników, poddanych kontroli przez skarżony organ, nie stanowią, w ocenie Sądu, informacji publicznej. W konsekwencji, anonimizacja protokołów w tym zakresie nie prowadziła do odmowy jej udostępnienia. Sąd podziela pogląd organu, że informacją publiczną są jedynie wnioski z kontroli tego zagadnienia i treść rozstrzygnięcia zapadłego na jego kanwie, natomiast inne dane dotyczące przedsiębiorcy, czy osoby fizycznej, w szczególności wskazujące na jej majątek, nie mają waloru informacji publicznej. Sąd podziela stanowisko, zgodnie z którym z informacją publiczną nie mamy do czynienia w sytuacji, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ (zob. wyrok NSA z 5 września 2019 r., I OSK 446/18, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). Taki charakter ma zaś informacja dotycząca powierzchni kurników osób poddanych kontroli weterynaryjnej. Reasumując, na gruncie niniejszej sprawy skarżący wystąpił do podmiotu zobowiązanego do udostępniania posiadanych informacji publicznych z wnioskiem o udostępnienie informacji, która – jak słusznie zauważył organ – nie ma waloru informacji publicznej. Stosownie do przepisów u.d.i.p. organ poinformował skarżącego o tym fakcie pismem z 20 września 2021 r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu. Wobec tego zarzuty, że organ pozostaje w bezczynności okazały się niezasadne. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.