II SAB/Gd 143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie wykonania zbiornika wodnego postanawia odrzucić skargę. A. J. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, domagając się zobowiązania tego organu do wydania odpowiedniego aktu. Jak wynika z uzasadnienia skargi i okoliczności sprawy skarżący Dyrektor RZGW rozpoznawał zażalenie A. J. na niezałatwienie w terminie przez Starostę sprawy dotyczącej wniosku z dnia 2 sierpnia 2016 r. dotyczącego interwencji i podjęcia decyzji nakazującej wykonania pozwolenia wodnoprawnego na działce nr [..] i postanowieniem z dnia 19 września 2016 r. na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej k.p.a., nie uwzględnił tego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach od 1 do 5a, przypis sądu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność (przewlekłość) postępowania organu administracji środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie ze skargi na zarzucaną bezczynność Dyrektora RZGW, będącego organem drugiej instancji w sprawach z zakresu objętego ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.), w których jako organ pierwszej instancji orzeka starosta, takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wnoszący skargę na bezczynność lub przewlekłość jest obowiązany wykazać, że zachował tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., w odniesieniu do organu, któremu zarzuca bezczynność. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor RZGW przed wniesieniem niniejszej skargi nie został wezwany do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego niniejsza skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.