II SAB/Gd 166/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na bezczynność Wójta Gminy w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W następstwie doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi skarżący K. T. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Na podstawie zawartego w formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym ustalono, że wnioskodawca jest osobą prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe. Z kolei na podstawie oświadczenia o dochodach oraz przedłożonej decyzji Wójta Gminy z dnia 22 lipca 2015 r. w przedmiocie przyznania ww. zasiłku stałego ustalono, że wnioskodawca utrzymuje się z wypłacanego zasiłku stałego oraz ryczałtu z tytułu zwrotu kosztów przyznawanego społecznym kuratorom sądowym (odpowiednio w kwotach 529 i około 400 zł miesięcznie). W świetle złożonego oświadczenia wnioskodawca obciążony jest obowiązkiem alimentacyjnym na rzecz syna. Ponadto wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek oszczędności. W tym stanie należało wskazać, co następuje. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższa regulacja normatywna determinuje przyjęcie, że to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Z oczywistych względów pozytywne rozstrzygnięcie w ww. zakresie zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez podmiot wnioskujący udowodnione. Mając na uwadze powyższe regulacje normatywne oraz okoliczności faktyczne ustalone w toku prowadzonego postępowania uznano, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie kosztów sądowych spowodować może skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za powyższą oceną przemawia zwłaszcza zestawienie wysokości uzyskiwanych dochodów netto z comiesięcznymi, koniecznymi kosztami utrzymania. Wnioskodawca wykazał przy tym w sposób dostateczny, że jego sytuacja materialna jest trudna. Wnioskodawca nie dysponuje bowiem żadnymi oszczędnościami ani też majątkiem ruchomym, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie kosztów prowadzonego postępowania w jego obecnej fazie. W związku z powyższym, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia, przyznając wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.