II SAB/Gd 177/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. J. J. wniosła w dniu 21 września 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczo-mieszkalnego, położonego w R. przy ul. O. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wykonania w ciągu jednego miesiąca wytycznych zawartych w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r., nr [...]., a w szczególności do ustalenia, że istnieją ważne przyczyny aby zastosować środki, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) – dalej jako "ustawa z 1974 r. – Prawo budowlane". Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", przez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że jej zdaniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był bezczynny, ponieważ nie wykonał wytycznych decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r., a w szczególności nie ustalił stanu faktycznego w sprawie. Organ nie ustalił zmiany sposobu użytkowania obiektu bez wymaganej zgody, ani nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie stosowania środków z art. 37 ustawy z 1974 r. – Prawo budowlane, co w jej ocenie jest w sprawie konieczne. Zajął się natomiast kwestią unieważnienia decyzji Urzędu Miasta z dnia 7 września 1988 r., z czym skarżąca się nie zgadza. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Organ wyjaśnił, że na skutek wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Miejskiego z dnia 7 września 1988 r., nakazującej M. U., w trybie art. 40 ustawy z 1974 r. – Prawo budowlane, przywrócenie budynkowi gospodarczo-mieszkalnemu, położonemu w R. przy ul. O., jego pierwotnej funkcji, podjął decyzję z dnia 12 sierpnia 2014 r. o stwierdzeniu jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 16 października 2014 r. - uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który - decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r., nr [...] stwierdził nieważność opisanej wyżej decyzji Urzędu Miejskiego z dnia 7 września 1988 roku. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ - zobowiązany do podjęcia określonej, przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy. Zarzut bezczynności powinien się zatem pojawić wówczas, gdy organ - będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonego przepisami prawa działania. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność wyczerpania przez skarżącą J. J., przed wniesieniem skargi, trybu przedsądowego, skoro złożyła ona do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie z dnia 16 marca 2015 r. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 roku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił ww. zażalenia i postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. odmówił wyznaczenia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dodatkowego terminu do rozpatrzenia sprawy. Podkreślić przy tym należy, że ww. zażalenie skarżącej dotyczyło postępowania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie, w której Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję kasacyjną z dnia 16 października 2014 roku. Decyzja ta natomiast została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym toczącym się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego z dnia 7 września 1988 r. dotyczącej przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczo-mieszkalnego, położonego przy ul. O. w R. Postępowanie to wszczęte zostało z urzędu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 12 listopada 2013 r., na skutek interwencji skarżącej, domagającej się wyegzekwowania ww. decyzji z dnia 7 września 1988 r. W toku tego postępowania wydana została decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego, tj. decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2014 r., która została uchylona wskazaną w zażaleniu skarżącej decyzją kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r. Po otrzymaniu tej decyzji kasacyjnej i ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego z dnia 7 września 1988 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a zatem dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organ rozpatrywał przy tym jedynie kwestię wystąpienia przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 k.p.a., uznając że oceniana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarga na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tej sprawie została złożona po wydaniu przez ten organ ww. decyzji z dnia 31 sierpnia 2015 r., tj. 21 września 2015 roku. W chwili jej wniesienia organ nie pozostawiał zatem w stanie prawnej bezczynności. W tym miejscu należy podkreślić, że z treści skargi wynika jednoznacznie, iż w istocie skarżąca upatruje bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie w braku rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, lecz w braku rozstrzygnięcia tej sprawy w sposób zgodny z jej oczekiwaniami. Skarżąca zarzuca bowiem, że w sprawie dotyczącej przedmiotowego obiektu budowlanego – budynku gospodarczo-mieszkalnego przy ul. O. w R. nie zostały zastosowane środki, o których mowa w art. 37 ustawy z 1974 r. – Prawo budowlane. Zarzuca też, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego niezasadnie skupił się na stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego z dnia 7 września 1988 r., nie ustalił prawidłowo stanu przedmiotowej sprawy, a także nie wykonał wytycznych zawartych w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że zarzuty skarżącej dotyczące rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zawartego w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2015 r. powinny zostać sformułowane w środku zaskarżenia tej decyzji. Nie mogą natomiast stanowić podstawy skargi na bezczynność tego organu, który nie pozostaje w stanie prawnej bezczynności, skoro rozstrzygnął sprawę merytorycznie, wydając decyzję. Jeżeli skarżąca uważa, że organ nie zrealizował wytycznych zawartych w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r., winna zakwestionować decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2015 r. w drodze przysługujących jej środków prawnych, co zresztą uczyniła. Jak wynika bowiem z odpowiedzi na skargę, skarżąca wniosła w dniu 11 września 2015 r. odwołanie od ww. decyzji organu do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tym postępowaniu przed organem odwoławczym skarżąca może kwestionować zgodność z prawem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organowi nie można zarzucić prawnej bezczynności w rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy. Skarga J. J. była zatem bezzasadna, a zawarte w niej żądanie zobowiązania organu do wykonania w ciągu jednego miesiąca wytycznych zawartych w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r., nr [...], nieuzasadnione. Z tych przyczyn Sąd skargę J. J. na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.