II SAB/Gd 181/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie braku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszeń prawa wywołanych uchwałami dotyczącymi zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 27 października 2014 r. S. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa z 14 sierpnia 2014 r. wniesionego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym. Wskazała skarżąca, że mimo wezwania Gmina nie podjęła kroków mających na celu zaniechanie naruszeń wywołanych uchwałami z 21 maja 2005 r. [...] i z 10 września 2013 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że Rada Gminy posiada w kontekście art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, uprawnienie do niezajmowania stanowiska w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że skarga na bezczynność może być wniesiona w przypadku, gdy właściwy organ nie podejmuje rozstrzygnięć lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Rady Gminy polegająca na braku odpowiedzi tego organu na skierowane do niego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W ocenie Sądu takie określenie przedmiotu zaskarżenia oznacza, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Rady jest niedopuszczalna, ponieważ udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W konsekwencji, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność polegającą na nieudzieleniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż, rozpatrując taką skargę, wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Jednocześnie podkreślić należy, że Rada Gminy nie miała obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek taki wynika z treści art. 53 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ustawodawca dopuścił więc możliwość nieudzielenia przez organ gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i ustalił termin w jakim strona może wówczas wnieść skargę do sądu administracyjnego, przy czym skargę wnosi się na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, a nie na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia lub bezczynność rady gminy w zakresie udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Wezwanie ma bowiem na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienie sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07). Skoro więc Rada Gminy nie miała obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to przedmiotowa skarga na bezczynność Rady, dotycząca aktu nie objętego kognicją sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie zaznaczyć należy, że skargi na powołane na wstępie uchwały została w tutejszym sądzie złożone i toczą się pod sygnaturami II SA/Gd 704/14 i II SA/Gd 705/14. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia