II SAB/Gd 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej J. W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 1 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej złożył w Urzędzie Miasta G. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej w związku z brakiem rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości położone w G. przy ulicy H. W skardze wskazano, że wniosek o orzeczenie w przedmiocie odszkodowania został złożony w organie w dniu 24 lutego 2009 r. Od daty złożenia wniosku minęło zatem 13 miesięcy i pomimo upływu tak znacznego okresu, organ nie podjął istotnych czynności w sprawie, a tym bardziej nie zakończył jej wydaniem decyzji. W tej sytuacji zasadny jest zawarty w skardze wniosek o zobowiązanie Prezydenta Miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej do wydania merytorycznej decyzji w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wyliczył w 10 punktach czynności, jakie zostały wykonane w przedmiocie wniosku skarżącej. Jednocześnie wskazano, że pełnomocnik skarżącej został poinformowany w trybie art. 35 i 36 k.p.a., że planowany termin rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przypadać będzie na koniec 2009 r. W związku z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie wniesionym przez pełnomocnika skarżącej Prezydent przekazał akta niniejszej sprawy wojewodzie w celu rozpatrzenia zażalenia. W postanowieniu z dnia 15 marca 2010 r. Wojewoda uznał zażalenie za nieuzasadnione z uwagi na fakt wniesienia go przed upływem wyznaczonego przez organ terminu załatwienia sprawy. Jednocześnie wskazano, że akta sprawy Prezydent otrzymał po ponad 3 miesiącach od ich wysłania, a więc przez ten okres organ nie miał możliwości procesowania, co również miało wpływ na zaistniałą przewlekłość. Mając na uwadze powyższe, organ wniósł o uznanie skargi za bezzasadną i oddalenie jej w całości. W dniu 21 lipca 2010 r. do sądu wpłynęło pismo Prezydenta Miasta informujące o wydaniu decyzji merytorycznej w niniejszej sprawie. Do pisma tego załączono kserokopię decyzji z dnia 11 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną w G. na ul. H., na mocy której umorzono postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość tego sądu dotyczy zatem również sytuacji niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dyspozycja art. 35 § 1 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (taką jest niewątpliwie sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącej) powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 2 i 3 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie organ administracji naruszył cytowane wyżej przepisy k.p.a. dotyczące terminów załatwienia sprawy administracyjnej. Jakkolwiek, w dniu 11 czerwca 2010 r., a więc przed wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej, wydana została przez organ decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku skarżącej o odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jak wskazano powyżej, bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż w dniu 11 czerwca 2010 r. Prezydent Miasta wydał decyzję merytoryczną w sprawie, w której skarżąca wniosła skargę na jego bezczynność. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że w przypadku skargi na zwłokę w załatwieniu sprawy, gdy decyzja merytoryczna została wydana po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987 r., IV SAB 14/86, opublikowane w ONSA 1987/1/7). Na marginesie wskazać można, iż na podjęcie przez sąd rozstrzygnięcia o wskazanej treści nie ma wpływu, ani fakt – bez wątpienia zaistniały w niniejszej sprawie - nieterminowego załatwienia przez organ wniosku skarżącej, ani też okoliczność, iż organ nie przychylił się do argumentów zawartych w tymże wniosku. Decyzja ta bowiem, w razie niezadowolenia skarżącej, może być przedmiotem odrębnej skargi wniesionej do tutejszego sądu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Ponadto, w punkcie 2 orzeczenia sąd orzekł o obowiązku zwrotu od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania poniesionych w sprawie. Na koszty te składa się kwota wpisu sądowego od wniesionej skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie ustanowionego w sprawie pełnomocnika procesowego (stawka w wysokości 240 zł) oraz poniesione w sprawie wydatki (opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł). Powyższe rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sąd wydał na mocy art. 201 § 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Zgodnie zaś z treścią art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym wydanie przez organ, którego bezczynność zaskarżono decyzji merytorycznej po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność tegoż organu, a przed wydaniem przez sąd orzeczenia traktowane jest analogicznie jak uwzględnienie przez organ skargi we własnym zakresie. W kwestii wysokości wynagrodzenia radcy prawnego sąd zastosował przepis art. 250 cytowanej ustawy. Zgodnie z jego treścią wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawek wynagrodzenia radców prawnych szukać należy zaś w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innych sprawach niż takie, których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wynosi 240 zł.