II SAB/Gd 19/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu C. Z. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 19/16 w sprawie ze skargi C. Z. na bezczynność A Spółki z o.o. z siedzibą w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia C. Z. zwrócił się, we wniosku złożonym na urzędowym formularzu w dniu 25 lutego 2016 r., o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Ustalono, na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie ma źródła dochodu, nie posiada żadnego majątku, z żoną pozostaje w faktycznej separacji. Wskazał, że przez okres roku do końca kwietnia 2013 r. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna w PUP. Obecnie nie jest zarejestrowany, gdyż jest to niemożliwe z uwagi na okoliczność stałego leczenia psychiatrycznego. Aktualnie jest osobą bez pracy i utrzymuje się z prac dorywczych, które wystarczają jedynie na zakup podstawowych środków do życia jak jedzenie. Podkreślił wnioskodawca, że nie otrzymuje pomocy z ośrodka pomocy społecznej. Zamieszkuje w pokoju użyczonym przez żonę, z którą ma rozdzielność majątkową. Od chwili, gdy żona chciała wnioskodawcę ubezwłasnowolnić w związku z chorobą to żyje w faktycznej separacji. Obecnie stara się wnioskodawca o zasiłek rehabilitacyjny. Stałe miesięczne wydatki określił wnioskodawca na 260 zł - żywność i 40 zł - środki czystości. Dochód określił wnioskodawca na poziomie 300 zł i wskazał, że pochodzi on ze zbiórki surowców wtórnych i pożyczek. W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z dnia 29 lutego 2016 r., starszy referendarz sądowy wezwał wnioskującego, na podstawie art. 255 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do przedłożenia dodatkowych oświadczeń oraz wymienionych konkretnie dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów jak i stanu rodzinnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 23 marca 2016 r., wnioskodawca oświadczył, że nie rozliczał się z urzędem skarbowym a odnosząc się do zeznań podatkowych żony wskazał, że żyje z nią w separacji i nie ma możliwości przedłożenia jej zeznań podatkowych. Wskazał, że nie posiada dokumentów związanych ze sprzedażą surowców wtórnych bo takich nie zbiera. Oświadczył, że nie posiada wiedzy czy żona ma rachunki bankowe i nie wie do kogo należy udostępniany mu pokój a on sam tam tylko nocuje. Przedłożył kopie umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową z żoną z dnia 13 marca 2013 r. Oświadczył, że jest dopisany do ubezpieczenia żony i stąd posiada ubezpieczenie zdrowotne. Nie posiada wiedzy o majątku żony. Nie posiada pojazdów mechanicznych. Nie wie, czy taki pojazd posiada żona. Posiada zadłużenie w Banku na 107 tyś. zł. Żadnych rachunków za pokój nie płaci, a leki otrzymuje za darmo. Starszy referendarz sądowy uznając, że nadesłane przez skarżącego dodatkowe oświadczenie nie pozwala na ustalenie istotnych z punktu widzenia złożonego wniosku okoliczności co do faktycznej sytuacji finansowej skarżącego, w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 20/16 wystosował kolejne wezwanie do złożenia konkretnie wskazanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych obrazujących stan majątkowy skarżącego jak i jego sytuację rodzinną. W wezwaniu tym zobowiązano wnioskodawcę do dokonania powyższych czynności w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania oraz wyjaśniono, że niezastosowanie się do treści wezwania może skutkować odmową przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r., wnioskodawca wskazał, że: dokumentację dotyczącą leczenia się przedłożył, nie posiada żadnych rachunków bankowych, a żony nie może zmusić do ujawnienia swoich. Oświadczył, że nieruchomość należy do teściów, a koszty utrzymania ponosi każdy za siebie. Wskazał, że nie może przedłożyć ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż w ciągu 7 dni nie jest to możliwe, oświadczył nadto, że nie posiada pojazdów mechanicznych. W konsekwencji, zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania C. Z. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że wnioskujący do dnia rozpoznania wniosku nie wykazał jaka jest jego sytuacja finansowa, sytuacja jego żony i jej możliwości płatnicze a poprzestał na stwierdzeniu, że nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, są w rozdzielności majątkowej i faktycznej separacji. Referendarz, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaakcentował, że małżonkowie zobowiązani są do wzajemnej pomocy, do wzajemnego udzielania sobie wsparcia finansowego, niezależnie od tego w jakim ustroju majątkowym pozostają, i niezależnie od tego czy prowadzą czy też nie wspólne gospodarstwo domowe a pomoc ta obejmuje również swym zakresem prowadzenie procesów sądowych i pokrywania związanych z tym kosztów, którego to obowiązku nie niweczy zniesienie między małżonkami wspólności ustawowej. Referendarz wskazał, że podane przez skarżącego dane nie zostały udokumentowane, tym bardziej budzą wątpliwości albowiem skarżący korzysta z ubezpieczenia społecznego opłacanego przez żonę i mieszka w tym samym domu. Dodatkowo referendarz podkreślił, że skarżący twierdzi, że posiada zadłużenie na kwotę 107.000 zł a czynności egzekucyjne wobec jego osoby nie są prowadzone, nie zostały również udokumentowane wydatki związane z leczeniem, a twierdzenie, że leki otrzymuje za darmo nie zasługuje na wiarę. Dlatego też, w ocenie referendarza, ponieważ żadne twierdzenia wnioskodawcy nie zostały poparte dokumentem - nie można było rozstrzygać o zdolności wnioskodawcy do ponoszenia kosztów sądowych jedynie w oparciu o jego osobiste oświadczenia z jednoczesnym pominięciem kondycji majątkowej jego żony, a przyznanie prawa pomocy nie może opierać się na domysłach. Pismem z dnia 16 maja 2016 r. C. Z. wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 29 kwietnia 2016 r. wnosząc o jego zmianę i przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów. Uzasadniając wniesiony sprzeciw skarżący ponownie wskazał, że w latach 2013, 2014 oraz 2015 r. nie rozliczał się z Urzędem Skarbowym i nie pracował, gdyż leczył się psychiatrycznie w szpitalach. Aktualnie nie jest zarejestrowany jako bezrobotny, utrzymywał się z prac dorywczych lub podczas pobytu w szpitalach był na utrzymaniu szpitala, nie dysponuje dokumentacją związana ze sprzedażą materiałów wtórnych, kwoty z tej sprzedaży były niewielkie (średnio 80 -120 zł miesięcznie) i wystarczały na zakup żywności i podstawowych środków higieny. Skarżący podniósł, że z żoną żyje w faktycznej separacji i nie ma możliwości przedłożenia dokumentacji jej dotyczącej, nie ma żadnej wiedzy o jej majątku, żona o niczym go nie informuje. Skarżący mieszka w udostępnionym mu pokoju, który nie należy do żony lecz do teściów, nie płaci czynszu, leki na leczenie dostaje za darmo, potwierdził, że ma zadłużenie w banku na kwotę 107.000 zł. Ponownie odnosząc się do majątku żony wskazał, że nie zna jej wydatków ani dochodów i nie ma żadnej wiedzy o majątku żony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 § 3 tej ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym, którego domaga się skarżący, obejmuje zwolnienie od opłat sądowych. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przytoczone wyżej przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa, zaś rozstrzygniecie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. W rozpoznawanej sprawie, mimo wydanych w sprawie zarządzeń wzywających do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych obrazujących stan majątkowy, dochody i stan rodziny, skarżący nie usunął wątpliwości co do swojej sytuacji osobistej i majątkowej, uniemożliwiając tym samym ocenę przedstawionego wniosku. Skarżący, w ocenie Sądu, nie wykazał okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy, bowiem nie złożył, poza umową majątkową małżeńską z dnia 13 marca 2013 r. oraz wpisem do ewidencji i informacji o działalności gospodarczej żony skarżącego prowadzonego przez nią zakładu fryzjerskiego, wskazywanych w zarządzeniach dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową i osobistą. Twierdzenia skarżącego nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Podkreślić należy w szczególności, że skarżący nie udokumentował opisywanego w swoich pismach stanu zdrowia, nie składając żadnego zaświadczenia dokumentującego stan zdrowia, konieczności leczenia, stosowania leków, nie wskazując czy i jakie kwoty wydatkuje na lekarstwa, również okoliczność darmowego otrzymywania leków nie została wykazana. Skarżący nie wykazał, że z uwagi na swój stan zdrowia, a także powoływaną sytuację majątkową ubiega się o powoływane świadczenie rehabilitacyjne bądź inne dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji osobistej i finansowej. Skarżący powołał się również na swoje zadłużenie w banku na kwotę 107.000 zł, lecz nie wskazał, czy i w jaki sposób zadłużenie to powstało, czy na skutek udzielonego kredytu, czy było lub jest spłacane, a jeżeli tak to z jakich środków. Podkreślić należy, że w powołanych wyżej zarządzeniach skarżący wezwany był do przedstawienia zaświadczenia Banku o wysokości aktualnego zadłużenia i wysokości spłacanych rat przez skarżącego lub żonę rat kredytu. Zarządzenie to nie zostało wykonane zarówno poprzez złożenie wskazanego zaświadczenia lub poprzez złożenie wyjaśnienia przez skarżącego. W odpowiedzi skarżący, unikał udzielenia informacji i wskazał jedynie, że ma zadłużenie w banku na kwotę 107.000 zł, co w żaden sposób nie stanowi o wykonaniu zarządzenia. Skarżący wezwany do przedstawienia dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową również unikał udzielenia informacji m.in. o osobach wspólnie z nim zamieszkujących. Wprawdzie nie rozwiane zostały wątpliwości odnośnie statusu wnioskodawcy jako osoby bezrobotnej, to nie zmienia to faktu, że wnioskodawca faktycznie –wedle swojego oświadczenia, którego Sąd nie kwestionuje - od kilku lat nie pracuje i nie osiąga dochodów, które są opodatkowane. Nie zawsze jednak taka okoliczność musi skutkować automatycznie przyznaniem prawa pomocy, bowiem nie zawsze sam fakt nieosiągania dochodów musi oznaczać niedostatek i ubóstwo. Przykład skarżącego świadczy, że pomoc osób trzecich może również zapewnić pokrycie podstawowych potrzeb i utrzymanie, co w przypadku skarżącego oznacza według jego twierdzeń opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne przez żonę, zapewnienie mieszkania (pokoju) w domu teściów, bez konieczności opłacania czynszu. Reasumując, wnioskodawca mimo prawidłowych wezwań, nie przedłożył żadnych dokumentów, które pozwoliłyby rozwiać nasuwające się wątpliwości co do stanu majątkowego skarżącego i ciążących na nim wydatków. Wnioskodawca nie wyjaśnił wszystkich istotnych wątpliwości dotyczących jego stanu osobistego, majątkowego i rzeczywistych możliwości finansowych. W tych okolicznościach należało stwierdzić, że charakterystyka sytuacji finansowej, jaka wynika ze znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń jest niewyczerpująca. Brak dokumentów i oświadczeń wyjaśniających wskazane kwestie uprawnia do wniosku o tym, że strona nie przedstawiła swojej sytuacji wszechstronnie. Stąd też złożone oświadczenie należało uznać za niewyczerpujące, niepozwalające na dokonanie rzetelnej oceny sytuacji skarżącego, co w konsekwencji uniemożliwiło przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie . Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu