II SAB/Gd 198/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu T. J. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. B. P. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego o umożliwienie zapoznania się z informacjami publicznymi publikowanymi w Biuletynie Informacji Publicznej, precyzując, że wnosi o umożliwienie zapoznania się z: 1) informacją o sposobie wykorzystania środków finansowych Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej – za rok 2012, 2) informacją o podmiotach, które otrzymały dotacje z ww. Funduszu. Pismem z dnia 7 lipca 2013 r. B. P. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego o umożliwienie zapoznania się z informacjami publicznymi publikowanymi w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na innych internetowych kanałach informacyjnych organów administracji publicznej, precyzując, że wnosi o umożliwienie zapoznania się z informacjami publicznymi funkcjonującymi w publicznym obiegu na stronach internetowych - sw.gov.pl, pomorskie.eu. Oba ww. pisma zostały złożone do Dyrektora Zakładu Karnego w dniu 10 lipca 2013 roku. Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. Dyrektor Zakładu Karnego, odnosząc się do wniosku z dnia 17 czerwca 2013 r., wyjaśnił, że administracja jednostki nie jest w stanie zapewnić formy i sposobu udostępniania informacji publicznej, jakie wskazano we wniosku, z uwagi na brak środków technicznych. Udostępnienie informacji może nastąpić w drodze wydruku, co wiąże się z poniesieniem dodatkowych kosztów, zatem może być zrealizowana jedynie za odpłatnością. Zaznaczył przy tym, że z treści wniosku nie można ustalić, czy wnioskowane informacje dotyczyć mają Zakładu Karnego, czy ogółu jednostek penitencjarnych. W związku z tym Dyrektor wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania w terminie 7 dni, o jakie informacje B. P. wnioskuje, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Ponadto, pismem z dnia 19 lipca 2013 r., odnosząc się do wniosku z dnia 7 lipca 2013 r., Dyrektor Zakładu Karnego wyjaśnił, że administracja jednostki nie przewiduje formy udostępniania informacji publicznej poprzez dostęp do stron internetowych. Informacje na stronach internetowych są jedynie ich zbiorem w formie elektronicznej. O udostępnienie poszczególnych informacji należałoby się zwrócić do ich wytwórców lub dysponentów. Zobowiązał ponadto wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku, poprzez wskazanie, których dokładnie informacji żąda, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Po uzyskaniu odpowiedzi wnioskodawcy z dnia 23 lipca 2013 r., Dyrektor Zakładu Karnego, pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r., nr [...], poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku z dnia 7 lipca 2013 r. bez rozpoznania. Dyrektor uznał bowiem, że z treści udzielonej przez wnioskodawcę odpowiedzi nie można wywieść, że stanowi sprecyzowanie wniosku z dnia 7 lipca 2013 roku w taki sposób aby sprawie nadać dalszy bieg. Natomiast po rozpatrzeniu drugiego wniosku B. P. z dnia 17 czerwca 2013 r. (uzupełnionego pismami z 23 i 25 lipca 2013 r.), decyzją z dnia 6 sierpnia 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", Dyrektor Zakładu Karnego umorzył postępowanie o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że z analizy treści wniosku nie było możliwe ustalenie precyzyjnego zakresu informacji, o które wnioskodawca wnosił. Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. poinformowano wnioskodawcę o stwierdzonych brakach. Wyjaśniono, w których obszarach właściwość Dyrektora Zakładu Karnego jest wyłączona. W pozostałych wezwano do sprecyzowania, o które dokładnie informacje wnioskodawca wnioskuje, ponieważ we wniosku wskazano na informacje zamieszczone na stronach internetowych, które są jedynie ich zbiorem w formie elektronicznej. Poinformowano wnioskodawcę, że administracja jednostki nie jest w stanie zapewnić formy i sposobu udostępnienia wnioskowanych informacji poprzez dostęp do stron internetowych. Wynika to bezpośrednio z braku posiadania odpowiednich środków technicznych umożliwiających taki sposób zapoznania. Zaproponowano wydruk, uprzedzając, że wskazana czynność wiąże się z poniesieniem dodatkowych kosztów przez administrację jednostki, zatem mogłaby zostać zrealizowana jedynie za odpłatnością. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca złożył pisma z 23 i 25 lipca 2013 r., w których nie wykazał zainteresowania proponowanym sposobem zapoznania się z informacją publiczną, jak również nie sprecyzował dokładnie, o które informacje wnioskuje i dlatego organ orzekł jak na wstępie. W odwołaniu od powyższej decyzji B. P. zarzucił jej wydanie z obrazą art. 61 Konstytucji RP i przepisów ustawy, a także wadliwe przyjęcie za jej podstawę przesłanki braku możliwości ustalenia precyzyjnego zakresu informacji publicznych, o które występował w swoich wnioskach. Stwierdził, że organ pierwszej instancji uchyla się od ciążących na nim obowiązków wykonania prawa wnioskodawcy do dostępu do informacji publicznej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, że umożliwienie zapoznania się z informacjami publicznymi znajdującymi się na stronach internetowych pomorskie.eu i sw.gov.pl jest precyzyjnym wskazaniem zakresu informacji, z którymi miał potrzebę się zapoznać. Wskazał na brak podstaw żądania od niego uiszczenia opłat za wydruk żądanych informacji. Decyzją z dnia 5 września 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego wniosek o umożliwienie zapoznania się z informacją o sposobie wykorzystania środków finansowych Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej – za rok 2012 oraz informacją o podmiotach, które otrzymały dotacje z ww. Funduszu, jest na tyle precyzyjny, że umożliwia organowi udostępnienie wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Wymaganie uszczegółowienia przedmiotowego wniosku jest bezpodstawne. Ponadto przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nadają organowi uprawnienia do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania zakresu żądanych informacji pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Uzasadnianie decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznych m.in. faktem, że wnioskodawca nie sprecyzował dokładnie, o które informacje wnioskuje, stanowi naruszenie przepisów postępowania. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że Biuletyn Informacji Publicznej stanowi jeden z podstawowych sposobów uzyskania spójnej, pełnej i aktualnej informacji publicznej. Ustawa nie wprowadza zakazu udostępniania na wniosek informacji znajdujących się w Biuletynie Informacji Publicznej, szczególnie w sytuacji, kiedy osoba domagająca się informacji może z różnych przyczyn mieć utrudnione lub uniemożliwione korzystanie z Internetu – a taka okoliczność zachodzi w przypadku, gdy wnioskodawca jest osadzonym. Nie ma powodu, by żądać od wnioskodawcy poniesienia opłaty za wydruk żądanych informacji z powołaniem się na art. 15 ust. 1 ustawy. W zaistniałej sytuacji to organ wskazał wnioskodawcy formę, w jakiej informacja może zostać udostępniona, wnioskodawca żądał jedynie dostępu do informacji zamieszczonych na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. W ocenie organu odwoławczego w zgromadzonym materiale dowodowym brak jednoznacznego wskazania, że dane, o które wnosi skarżący, zostały faktycznie zamieszczone na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Z ustaleń poczynionych w trakcie rozpatrywania odwołania wynika, że informacje te nie są zamieszczone na stronach Służby Więziennej. Analiza materiału dowodowego, w związku z treścią korespondencji toczonej między wnioskodawcą, a Dyrektorem Generalnym Służby Więziennej, nie wykazała, aby organ pierwszej instancji próbował ustalić, czy i w jakiej formie Dyrektor Generalny Służby Więziennej wskazuje wnioskodawcy na możliwość dostępu do stron internetowych w jednostce, co należałoby wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią jego wniosków, które wpłynęły do Zakładu Karnego w dniu 10 lipca 2013 r. tj. o: 1) udostępnienie informacji publicznej publikowanej w Biuletynie Informacji Publicznej o sposobie wykorzystania środków finansowych Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej za rok 2012 oraz o podmiotach, które otrzymały dotacje z tego Funduszu, 2) udostępnienie (umożliwienie zapoznania się) informacji publicznej publikowanej na internetowych stronach organów administracji publicznej: pomorskie.eu, słuzbawiezienna.gov.pl, B. P. wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji zgodnie z jego wnioskiem z dnia 17 czerwca i 7 lipca 2013 roku. Skarżący zarzucił, że do dnia wniesienie skargi strona przeciwna nie wykonała żadnej czynności, która prowadziłaby do dokonania czynności przewidzianych w ustawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego wniósł o jej odrzucenie w całości, ewentualnie o jej oddalenie. W odniesieniu do skargi w części dotyczącej bezczynności organu pierwszej instancji opisanej w punkcie pierwszym skargi organ wyjaśnił, że nie można mu przypisać bezczynności w postaci niewydania decyzji, która wydana została w dniu 6 sierpnia 2013 r. Wskazał, że skarżący w dniu wniesienia skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia. Podniósł, że w dniu 11 września 2013 r. wpłynęła do organu pierwszej instancji decyzja Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej uchylająca ww. decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku decyzji organu drugiej instancji, w chwili obecnej trwa postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W odniesieniu do skargi w części opisanej w punkcie drugim skargi organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niezachowanie przez skarżącego trybu odwoławczego w stosunku do wniosku pozostawionego bez rozpoznania przez organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r., nr [...]. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi w części opisanej w punkcie drugim skargi organ wyjaśnił, że z wniosku skarżącego z dnia 7 lipca 2013 r. wynika, iż wnioskowane informacje udostępnione są w Biuletynie Informacji Publicznej. Zatem z literalnego brzmienia art. 10 ust. 1 ustawy wynika, że właściwość Dyrektora Zakładu Karnego jest w tym zakresie wyłączona. W ocenie strony przeciwnej pismo skarżącego z dnia 7 lipca 2013 r. stanowić może wniosek o możliwość skorzystania z połączenia internetowego. Administracja zakładu karnego nie jest w stanie zapewnić takiej formy udostępnienia informacji publicznej jak zapewnienie korzystania z Internetu chociażby z uwagi na fakt, że nie dysponuje takimi dodatkowymi środkami technicznymi dla skazanych. Dyrektor - znając precyzyjny zakres wnioskowanych informacji i formę, mógłby udostępnić informacje z tych stron internetowych poprzez dokonanie wydruku, a następnie mógłby zastosować tryb określony w art. 15 ustawy, tj. określić dokładną ilość wydrukowanych stron oraz koszty w związku z tym poniesione. Organ wyjaśnił nadto, że odnosząc się do wniosku skarżącego zastosował przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wzywając go do sprecyzowania zakresu swoich żądań o wskazanie konkretnych informacji publicznych oraz pouczył o możliwości pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Powyższe, jak wskazał Dyrektor, miało na celu nadanie dalszego biegu sprawie w taki sposób, aby po otrzymaniu odpowiedzi od wnioskodawcy, Dyrektor mógł następnie zastosować przepisy ustawy. Jednakże skarżący w kolejnym piśmie z dnia 23 lipca 2013 r. w zasadzie tylko podtrzymał swój wniosek z dnia 7 lipca 2013 r. oraz nie sprecyzował, których konkretnie informacji publicznych wniosek ma dotyczyć. Powołanie się w piśmie na ustawę bądź art. 61 Konstytucji RP budzi wątpliwości, że stanowi to wniosek o udostępnienie informacji publicznej skoro nie można z niego ustalić przedmiotu żądań tj. zakresu i rodzaju wnioskowanych informacji publicznych oraz sposobu i formy udostępnienia. Zatem analiza pisma wnioskodawcy może prowadzić do wniosku, że stanowi ono swego rodzaju prośbę o możliwość skorzystania z Internetu. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie posiada sformalizowanego charakteru, jednakże winien precyzyjnie określać informacje publiczne, będące w posiadaniu organu, które mają być udostępnione. Wniosek nie czynił temu zadość. Pełnomocnik skarżącego z urzędu w piśmie z dnia 7 listopada 2013 r. wniósł o zobowiązanie Dyrektora Zakładu Karnego do udzielenia żądanej informacji publicznej, stwierdzenie, że skarżony organ - nieudzielając żądanej informacji publicznej - rażąco naruszył prawo oraz o przyznanie kosztów postępowania, w tym nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, która nie została opłacona ani w całości, ani w części. Pełnomocnik wyjaśnił, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Podniósł, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż pismo z dnia 17 czerwca 2013 r. stanowiące wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej musiało wpłynąć wcześniej, niż - jak to twierdził organ - w dniu 10 lipca 2013 roku, aby być zrealizowanym częściowo w dniu 28 czerwca 2013 r., co potwierdza, że wniosek nie został rozpoznany w ustawowym terminie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Jak wynika z decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 5 września 2013 r. wniosek skarżącego był na tyle precyzyjny, że umożliwiał organowi udostępnienie żądanej informacji, a ponadto przepisy ustawy nie nadają organowi uprawnienia do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania zakresu żądanych informacji po rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Błędne jest stanowisko Dyrektora Zakładu Karnego wyrażone w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r., że pozostawia wniosek bez rozpoznania wobec niewykonania przez skarżącego żądania organu do sprecyzowania wniosku. Pełnomocnik skarżącego stwierdził nadto, że skarga jest zasadna, bowiem wniosek skarżącego nie został rozpoznany w całości w ustawowym terminie, w szczególności - mając na uwadze pismo organu z dnia 2 sierpnia 2013 r., będące podstawą skargi oraz nieuprawnione określenie daty wpływu wniosku skarżącego na dzień 10 lipca 2013 r. Wydanie decyzji umarzającej postępowanie o udostępnienie informacji publicznych w zaistniałych okolicznościach potwierdza jedynie pozostawanie organu w bezczynności, bezprawność działania organu oraz słuszność żądań skarżącego. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Zarzut bezczynności może się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. W przedmiotowej sprawie skarżący zakwestionował bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na wstępie stwierdzić należy, że bezzasadnie organ wnosił o odrzucenie skargi. Wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie występuje wymóg wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela, skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, teza 1, Baza Orzeczeń Lex nr 236545). Przyjmując takie stanowisko, podkreśla się, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa", regulująca tryb postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, w wąskim zakresie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jego przepisy stosuje się bowiem jedynie w przypadku wydania decyzji. Ustawa nie zawiera przepisów, które dotyczyłyby bezczynności, w tym wymogu wyczerpania trybu polegającego na wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa lub wniesienia zażalenia na bezczynność organu. Oznacza to, że z przepisów prawa nie wynika obowiązek dokonania wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to jednak miejsce wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy to przepisów szczególnych, czy też ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Środków takich tymczasem nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i - w zakresie aktów i czynności, Kodeks postępowania administracyjnego. Z wykładni językowej art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika nadto, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności organu w zakresie ich wydania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawa dotyczy bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego, tj. podmiotu, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako organ Służby Więziennej, jest organem władzy publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. nr 79, poz. 523 ze zm.) Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną, zgodnie zaś z art. 7 pkt 3 tej ustawy dyrektor zakładu karnego jest organem Służby Więziennej. Jest zatem obowiązany, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Przechodząc do bezczynności w sprawie dostępu do informacji publicznej odwołać się trzeba do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa, wśród innych ustaw, zajmuje się ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdzie w myśl art. 1 każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Oceniając treść wniosków skarżącego o udostępnienie informacji, które wpłynęły do organu w dniu 10 lipca 2013 roku, przyjąć – zdaniem Sądu, należało, że wniosek z dnia 17 czerwca 2013 r. niewątpliwie dotyczył informacji będącymi informacją publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy. Informacja o sposobie wykorzystania środków finansowych Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej za rok 2012 oraz o podmiotach, które otrzymały dotacje z ww. Funduszu jest informacją o majątku publicznym. Zgodnie bowiem z art. 43 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557 ze zm.) tworzy się Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (§ 1); Fundusz jest państwowym funduszem celowym, którego dysponentem jest Minister Sprawiedliwości (§ 2); przychodami Funduszu są środki pieniężne pochodzące z: 1) orzeczonych przez sądy nawiązek oraz świadczeń pieniężnych, 2) potrąceń w wysokości 10% wynagrodzenia przysługującego za pracę skazanych zatrudnionych w formach określonych w art. 121 § 2, 3) wykonania kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 143 § 1 pkt 7, 4) spadków, zapisów i darowizn, 5) dotacji, zbiórek i innych źródeł (§ 7); środki Funduszu są przeznaczane na: 1) pomoc osobom pokrzywdzonym przestępstwem oraz członkom ich rodzin, zwłaszcza pomoc medyczną, psychologiczną, rehabilitacyjną, prawną oraz materialną, udzielaną przez jednostki niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku, w tym stowarzyszenia, fundacje, organizacje i instytucje, 2) pomoc postpenitencjarną osobom pozbawionym wolności, zwalnianym z zakładów karnych i aresztów śledczych oraz członkom ich rodzin, udzielaną przez zawodowych kuratorów sądowych oraz Służbę Więzienną, 3) pomoc postpenitencjarną osobom, o których mowa w pkt 2, udzielaną przez podmioty wymienione w art. 38 § 1, 4) działalność podejmowaną lub powierzoną przez dysponenta Funduszu, mającą na celu wsparcie i rozwój systemu pomocy osobom pokrzywdzonym przestępstwem oraz pomocy postpenitencjarnej, w szczególności na: a) promowanie i wspieranie inicjatyw i przedsięwzięć służących poprawie sytuacji osób pokrzywdzonych przestępstwem oraz skutecznej readaptacji skazanych, b) podejmowanie przedsięwzięć o charakterze edukacyjnym i informacyjnym, c) pokrywanie kosztów związanych z organizowaniem i prowadzeniem szkoleń, d) podejmowanie, organizowanie i zlecanie badań naukowych dotyczących sytuacji oraz potrzeb osób pokrzywdzonych przestępstwem oraz osób skazanych (§ 8). Informacje o sposobie wykorzystania środków finansowych Funduszu w 2012 r., jak również o podmiotach, które uzyskały dotacje z Funduszu w tym roku, zostały opublikowane na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości: - http://bip.ms.gov.pl/pl/dzialalnosc/fundusz-pomocy-pokrzywdzonym-oraz-pomocy-postpenitenacjarnej/pomoc-pokrzywdzonym; - http://bip.ms.gov.pl/pl/dzialalnosc/fundusz-pomocy-pokrzywdzonym-oraz-pomocy-postpenitenacjarnej/pomoc-postpenitencjarna. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępniania jest na wniosek. Skarżący we wniosku z dnia 17 czerwca 2013 r. zażądał od Dyrektora Zakładu Karnego udostępnienia informacji publikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości. Wskazać wobec tego należy, że nie można żądać udostępnienia informacji, skoro została ona opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej. Stanowisko sądów administracyjnych w tym zakresie jest już od dawna ukształtowane (por. na przykład wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 462/11, z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08, z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro we wniosku z dnia 17 czerwca 2013 r. skarżący zażądał udostępnienia informacji publicznej zawartej w Biuletynie Informacji Publicznej, to w świetle ww. przepisu żądanie owo było niezasadne, a stanowisko organu, który w piśmie z dnia 19 lipca 2013 r. stwierdził, że udostępnienie takiej informacji może nastąpić w drodze wydruku za odpłatnością, stanowiło próbę zadośćuczynienia żądaniu skarżącego pozbawionemu podstaw prawych. W piśmie tym jednocześnie organ potwierdził, że żądana informacja jest umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej. Nie można zatem zarzucać Dyrektorowi Zakładu Karnego prawnej bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 17 czerwca 2013 r. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje bowiem trybu udzielania na wniosek zainteresowanego informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej. Oceniając czynności organu podjęte w toku rozpatrywania wniosku skarżącego z dnia 17 czerwca 2013 r., dodać należy, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2479/11 oraz z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że organ administracji publicznej w przypadku informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej nie ma obowiązku wykonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich żądającemu. Pismo organu z dnia 19 lipca 2013 r., nawiązujące do wniosku skarżącego z dnia 17 czerwca 2013 r., z jednej strony stanowiło zatem powiadomienie skarżącego o umieszczeniu żądanej informacji w Biuletynie, co oznacza, że wniosek nie mógł być uwzględniony, a z drugiej strony było propozycją zadośćuczynienia wnioskowi skarżącego mimo, że nie został on oparty na przepisach ustawy. Na marginesie powyższych rozważań Sąd, nie oceniając zgodności z prawem wydanych w toku rozpatrywania wniosku skarżącego z dnia 17 czerwca 2013 r. decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 5 września 2013 r. oraz uchylonej tą decyzją decyzji Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 6 sierpnia 2013 r., uznał za stosowne odnieść się do argumentacji zawartej w tych rozstrzygnięciach. Po pierwsze, z treści ww. wniosku można było precyzyjnie ustalić zakres żądanej informacji, bowiem wniosek w tym zakresie nie budził żadnych wątpliwości. Po drugie, ze względu na umieszczenie żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, nie było możliwe zastosowanie trybu określonego w art. 14, czy też w art. 15 ustawy, albowiem w przypadku złożenia wniosku o udzielenie informacji umieszczonej w Biuletynie, tryby postępowania określone w ustawie nie znajdują zastosowania. Od zarzutu bezczynność strona przeciwna może się uchronić zawiadamiając wnioskodawcę o umieszczeniu żądanych informacji w Biuletynie. Brak jest w tym przypadku podstaw do umarzania postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Po trzecie, podstawą do dokonania wydruku informacji z Biuletynu oraz pobrania z tego tytułu opłaty nie mogą być przepisy art. 14 i art. 15 ustawy. Czynności tych organ dokonuje bowiem poza trybami postępowania określonymi w ustawie. Po czwarte, nie ma znaczenia, czy żądanie dotyczy informacji umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej opublikowanym na stronie internetowej adresata wniosku (tutaj - stronie internetowej Służby Więziennej), czy też innego podmiotu. Dostęp do Biuletynu jest tak samo możliwy w przypadku opublikowania go na stronach internetowych wszystkich podmiotów obowiązanych do prowadzenia Biuletynu. Ponadto podkreślenia wymaga, co ma szczególnie istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, że osobista sytuacja wnioskodawcy, będącego osobą pozbawioną wolności, nie powoduje wyłączenia w stosunku do niego stosowania art. 10 ust. 1 ustawy. Przepis ten ma charakter powszechny i wiążący, nie zezwala w rezultacie na odmienne traktowanie osób odbywających karę pozbawienia wolności. W tym kontekście zwrócić trzeba uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym - rozważając aspekt dostępu do Biuletynu Informacji Publicznej osoby niepełnosprawnej - uznano, że: "Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten ma zastosowanie również do osoby niepełnosprawnej, wnioskującej o skorzystanie z BIP-u, a także, że stanowi podstawę odmowy dokonania wydruku informacji w nim udostępnionej. W istocie bowiem norma ta nie zawiera szczególnych postanowień pozwalających na odmienne traktowanie osób niepełnosprawnych". Podzielając prezentowane stanowisko sąd orzekający w niniejszej sprawie również wyraża pogląd, że wskazany przepis nie różnicuje obywateli w sposób nadający niektórym szczególne prawa z uwagi na ich sytuację osobistą. Podkreśla się też w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 481/12, z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 730/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że osadzony w zakładzie karnym musi liczyć się z ograniczeniami swobód i wolności, które są nieodzownym elementem wykonywania kary w warunkach izolacyjnych. Co do zasady nadal przysługują mu wszystkie prawa i wolności gwarantowane w Konstytucji (poza prawem do wolności osobistej). Powyższe zasady respektuje także polski kodeks karny wykonawczy, który nie pozbawia w sposób bezwzględny osadzonego w zakładzie karnym dostępu do Internetu. Zgodnie z art. 110a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557 ze zm.) – dalej w skrócie jako "k.k.w.", dyrektor zakładu karnego może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów, w tym także podnoszących estetykę pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań skazanego, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Ponadto art. 102 k.k.w. zawiera przykładowy katalog praw osób skazanych, wśród których nie ma co prawda dostępu do Internetu (tylko radia, telewizji, książek i prasy – pkt 6 przepisu), jednak katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym, na co wskazuje użyty przez ustawodawcę zwrot "w szczególności". Oznacza to, że osoba skazana na pobyt w zakładzie karnym może dochodzić swoich praw w zakresie dostępu do Internetu na zasadach ogólnych, przewidzianych w ww. ustawie - Kodeks karny wykonawczy. Jeśli - zdaniem skarżącego - dyrektor zakładu karnego narusza jego prawo w zakresie dostępu do Internetu, to zgodnie z art. 6 § 2 k.k.w. może on składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie, którymi – według art. 2 pkt 5 – są m.in. dyrektor okręgowy i Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Ponadto odrębny tryb składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu przewiduje art. 102 pkt 10 k.k.w., zgodnie z którym skarżący ma prawo do przedstawiania ich w nieobecności innych osób administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Ponadto pkt 11 powołanego przepisu przewiduje prawo osób skazanych do prowadzenia korespondencji z organami ścigania, wymiaru sprawiedliwości i innymi organami państwowymi, organami samorządu terytorialnego, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem Praw Dziecka oraz organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka. Podkreślenia wymaga też, że przychylenie się dyrektora zakładu karnego do wniosku osoby skazanej o umożliwienie dostępu do Internetu nie jest uzależnione wyłącznie od jego dobrej woli, skoro osoba ta może dochodzić swoich racji w sposób przewidziany w powołanych przepisach kodeksu karnego wykonawczego i w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647). Obowiązujące przepisy prawne nie pozbawiają zatem w sposób bezwzględny i systemowy dostępu do Internetu, w tym do Biuletynu Informacji Publicznej, osób osadzonych w zakładzie karnym. Możliwości dostępu do Internetu dla osoby pozbawionej wolności, z uwagi na powyższe uregulowania prawne, mogą być i tak większe, aniżeli właśnie osób niepełnosprawnych, czy też – co należy szczególnie wyeksponować – w ogóle innych osób i to z różnych powodów nieposiadających do niego dostępu, np. z powodu ubóstwa, z powodów technicznych, z braku umiejętności, osób w podeszłym wieku, itp. Powyższe rozważania dotyczące kwestii dostępu osób pozbawionych wolności do Internetu, w tym do informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej, należy odnieść również do sposobu załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 lipca 2013 r., w którym domagał się on umożliwienia zapoznania się z "informacjami publicznymi publikowanymi w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na innych internetowych kanałach informacyjnych organów administracji publicznej", precyzując, że wniosek dotyczy informacji znajdujących się na stronach internetowych pomorskie.eu oraz sw.gov.pl. Dokonując oceny ww. wniosku podkreślić należy, że zawiera on jedynie ogólną prośbę "o umożliwienie zapoznania się" z informacjami publicznymi publikowanymi na określonych kanałach internetowych, w tym w Biuletynie Informacji Publicznej publikowanym na ww. stronach internetowych. Skarżący nie wskazał jednak precyzyjnie, jakiego zakresu informacji publicznej żąda. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że przedmiotem wniosku złożonego w trybie ustawy nie może być każda informacja, a jedynie taka, która ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Gdyby natomiast żądana informacja nie była informacją publiczną, organ, do którego skierowany jest wniosek, powiadamia o tym wnioskodawcę na piśmie. Dyrektor Zakładu Karnego słusznie podkreślił zatem w piśmie z dnia 19 lipca 2013 r., odnoszącym się do ww. wniosku z dnia 7 lipca 2013 r., że skarżący podał jedynie we wniosku strony internetowe, z którymi chciałby się zapoznać, nie sprecyzował natomiast o jakie informacje wnioskuje. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego w takim kształcie zmierzał w istocie do umożliwienia mu dostępu do Internetu w celu zapoznania się z treścią wskazanych we wniosku stron internetowych portalu informacyjnego "Wrota Pomorza" (pomorskie.eu) oraz Służby Więziennej (sw.gov.pl). Gdyby potraktować powyższy wniosek jako żądanie udostępnienia informacji publicznych umieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej publikowanym na każdej z ww. stron internetowych, wówczas zastosowanie znalazłyby poczynione wcześniej rozważania, dotyczące zasad rozpatrywania wniosków o udostępnienia informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie. W konsekwencji pismo organu z dnia 2 sierpnia 2013 r., w którym poinformował on skarżącego, że jedynie informacje nieudostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej udostępnia się na wniosek, a zatem żądanie udostępnienie informacji publicznych zawartych w tym Biuletynie nie podlega właściwości organu, wyłącza zarzut bezczynność organu w tym zakresie. Jeżeli zaś uznać, że żądanie skarżącego obejmowało również pozostałe informacje publikowane na wskazanych stronach internetowych, niemające charakteru informacji publicznej, także należało powiadomić o tym wnioskodawcę na piśmie, co w istocie uczyniono w niniejszej sprawie w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r. Przyjmując natomiast (co należałoby zrobić odczytując jedynie literalne brzmienie wniosku, bez precyzowania jego treści, a więc czyniąc zgodnie ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, który twierdzi, że brak jest podstaw aby wniosek ten precyzować), że wniosek z dnia 7 lipca 2013 r. zawiera żądanie umożliwienia zapoznania się ze wskazanymi stronami internetowymi, uznać należy, że tego rodzaju wniosek nie podlega rozpatrzeniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest to bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej, pomimo, że skarżący powołuje się w nim na ustawę oraz na art. 61 Konstytucji RP, lecz wniosek o dostęp do Internetu. Tymczasem w przypadku osób pozbawionych wolności, jak to już wyżej wykazano, dostęp do Internetu regulują przepisy z zakresu prawa karnego wykonawczego. Sposób rozpatrzenia tak odczytanego wniosku przez Dyrektora Zakładu Karnego również należało zatem uznać za prawidłowy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje bowiem ani trybu postępowania w odniesieniu do wniosków o udostępnienie informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej, ani w odniesieniu do wniosków o umożliwienie dostępu do Internetu. Zatem - podobnie jak w przypadku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 czerwca 2013 roku, organ, mając na uwadze aktualną sytuację prawno-materialną skarżącego, tj. odbywanie kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym, zastosował prawidłowo tryb postępowania, który był odpowiedni dla nadania biegu żądaniu skarżącego zawartemu we wniosku z dnia 7 lipca 2013 r. Pismem z dnia 19 lipca 2013 roku organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie, jakich dokładnie informacji żąda. Miało to na celu ustalenie, czy będzie możliwe zadośćuczynienie żądaniu skarżącego w formach nieuregulowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, np. w formie wydruku określonych treści zawartych na wskazanych przez skarżącego stronach internetowych. Skarżący nie wskazał bowiem, jakich konkretnie informacji żąda. Dopuszczalne było zatem zakreślenie skarżącemu terminu 7 dni na sprecyzowanie wniosku oraz zastosowanie rygoru pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Postępowanie takie nie jest bowiem wykluczone w przypadku wniosków, które nie mogą być rozpatrzone w trybach określonych w ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takim przypadku organ administracji, na zasadach ogólnych, stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 64 § 2 k.p.a., ponieważ tylko w tym trybie może ustalić czy będzie właściwy w sprawie i czego konkretnie strona się domaga. Reasumując, należało uznać, że informując w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r., iż żądane informacje publiczne umieszczone zostały w Biuletynie Informacji Publicznej oraz pozostają w obiegu publicznym (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 roku, sygn. I OSK 1261/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a także pozostawiając bez rozpoznania wniosek skarżącego w pozostałej - niesprecyzowanej przez skarżącego części, organ wypełnił obowiązki spoczywające na podmiocie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, który rozpatruje wniosek zawierający żądanie, które nie może być na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej realizowane. Brak było zatem podstaw do skutecznego postawienia Dyrektorowi Zakładu Karnego zarzutu bezczynności również w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 7 lipca 2013 r. Twierdzenia podniesione w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 7 listopada nie mogły prowadzić do uwzględnienia skargi. W szczególności Dyrektor Zakładu Karnego nie wydał decyzji z dnia 6 sierpnia 2013 r. dlatego, że skarżący złożył skargę. W dniu wydania tej decyzji bowiem o skardze nie wiedział. Skarga została skierowana bezpośrednio do tutejszego Sądu i przekazana do właściwego organu, ostatecznie wpłynęła do Dyrektora Zakładu Karnego w dniu 14 sierpnia 2013 r., to jest po wydaniu decyzji z dnia 6 sierpnia 2013 r. Ponadto fakt wydania tej decyzji, uchylonej następnie decyzją organu odwoławczego, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem - jak już wyżej wskazano, wniosek skarżącego z dnia 17 czerwca 2013 roku, którego dotyczyła, nie podlegał rozpatrzeniu w żadnym z trybów określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, dotyczył bowiem informacji opublikowanej w Biuletynie Informacji Publicznej. Ustalenia oraz ocena prawna dokonane w decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 5 września 2013 r. nie są wiążące dla Sądu przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, nie mogą mieć zatem wpływu na jej wynik. Wskazać jedynie należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, również w świetle twierdzeń samego skarżącego, że oba jego wnioski o udzielenie informacji analizowane w tej sprawie wpłynęły do organu w dniu 10 lipca 2013 r., zaś wskazywana przez pełnomocnika skarżącego data załatwienia częściowego wniosku tj. 28 czerwca 2013 r. (ustalona na podstawie treści ww. decyzji organu II instancji) dotyczy innej sprawy. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Dyrektor Zakładu Karnego nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosków skarżącego złożonych do organu w dniu 10 lipca 2013 roku, a zatem skargę należało oddalić jako niezasadną, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd przyznał, w punkcie drugim sentencji wyroku, radcy prawnemu T. J. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albowiem pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący nie poniósł kosztów udzielonej pomocy prawnej w żadnej części. Orzeczenie o kosztach Sąd wydał na podstawie art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).