II SAB/Gd 20/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Dobek – Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. G. na bezczynność Koła A w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Koło Łowieckie A w P. do rozpoznania wniosku skarżącego Ł. G. z 17 września 2020 r. w terminie 30 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami, 2. stwierdza, że Koło A w P. dopuściło się bezczynności w sprawie rozpoznania ww. wniosku, 3. stwierdza, że bezczynność, której dopuściło się Koło A w P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Koła A w P. na rzecz skarżącego Ł. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Ł. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 17 września 2020 r. Ł. G. zwrócił się za pomocą środków komunikacji elektronicznej (wiadomości e-mail) do A. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Proszę podać liczbę odstrzałów redukcyjnych zorganizowanych na przestrzeni ostatnich 5 lat wraz z informacją zwierzyna została odstrzelona, 2. Czy w przeciągu ostatnich 5 lat dokonana była przez któregokolwiek członka koła na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt "czynność bezzwłocznego uśmiercenia zwierzęcia", jeżeli tak, to ile takich czynności zostało dokonanych i na jakich zwierzynach? 3. W przeciągu ostatnich 5 lat ile zdarzeń drogowych na terenie okręgu łowieckiego, z którego korzysta koło zostało zgłoszonych, jakie kwoty odszkodowań zostały wypłacone? 4. Jakie dokładnie były straty w zwierzynie łownej z tytułu zgłoszonych kolizji z pojazdami mechanicznymi? 5. Proszę podać miejsca kolizji ze zwierzyną łowną wraz z datami tych zdarzeń, które pozostają w wiadomości koła łowieckiego. 6. W jaki sposób koło organizuje gospodarkę łowiecką na terenie dzierżawionego koła łowieckiego? 7. Jakie przychody w ciągu 5 lat uzyskało koło tytułem prowadzenia gospodarki łowieckiej w rozbiciu na poszczególne lata? 8. Jakie wydatki poniosło koło tytułem realizacji swoich zadań w rozbiciu na poszczególne lata? 9. Czy członkowie koła w ciągu 5 lat otrzymali jakiekolwiek gratyfikacje finansowe ze środków, którymi dysponuje koło, jeżeli tak, to w jakiej wysokości i kiedy? 10. Jakie subwencje, dotacje, pożyczki umarzalne bądź inne bezzwrotne środki koło otrzymało w ostatnich 5 latach z pieniędzy publicznych? Powyższy wniosek został wysłany na adres poczty elektronicznej: [..] widniejący na stronie internetowej A. W skardze z dnia 9 października 2020 r. na bezczynność Zarządu A. pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wniesiono o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący nie został powiadomiony w ustawowo określonym terminie zarówno o powodach opóźnienia, terminie, w jakim organ udostępni informacje, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Powołując się na wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. I OSK 1277/08, przypomniano, że wysłanie zapytania drogą e-mailową należy uznać za wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nawet jeśli do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Ponadto, do obowiązków organu należy takie konfigurowanie poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, i takie zorganizowanie obsługi technicznej tej poczty, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór korespondencji. Podniesiono również, że nieodebranie czy też nieodczytanie przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku nie może obciążać wnioskodawcy. Pismem z 14 stycznia 2021 r. skarżący wniósł do sądu o wymierzenie grzywny A. z powodu nieprzekazania sądowi jego skargi. Postanowieniem tutejszego sądu z 19 kwietnia 2021 r., sygn. II SO/Gd 2/21, wymierzono organowi grzywnę. W odpowiedzi na skargę z 4 lutego 2021 r. A. wniosło o oddalenie skargi w całości. Wyjaśniono, że wniosek skarżącego został wysłany na adres poczty elektronicznej, który nie jest regularnie obsługiwany. Następnie, wskazano, że członkowie Zarządu piastują swoje funkcje społecznie na co dzień świadcząc pracę zarobkowo. A. nie zatrudnia nikogo na etacie do prac związanych z obsługą poczty. Poczta jest zwyczajowo przeglądana na posiedzeniach Zarządu, jednak z uwagi na stan pandemii w 2020 r. praktycznie się one nie odbywały. Co więcej, część członków koła jest w grupie podwyższonego ryzyka a A. nie posiada warunków technicznych do zapewnienia zdalnych posiedzeń. Ponadto, organ podniósł, że w swoim wniosku skarżący nie wskazał sposobu udostępnienia żądanej informacji, a jest to wymóg ustawy o dostępie do informacji publicznej. A. stwierdziło, że lektura przedmiotowego wniosku wskazuje, że żądane informacje wymagają przetworzenia a sam wniosek nie zawiera żadnej argumentacji w kwestii tego, jaki interes publiczny przemawia za udostępnieniem skarżącemu informacji. Dodatkowo, organ wskazał, że członkowie A. nie są prawnikami, hobbystycznie zajmują się realizowaniem gospodarki łowieckiej i nie zajmują się taką działalnością jak organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 695 ze zm., dalej jako u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W sprawie nie wzbudziło ani sporu między stronami, ani wątpliwości sądu, że A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1683 ze zm.) Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Łowiectwo zaś, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu powołanej ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 przedmiotowej ustawy). Zatem, w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki wykonuje m. in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (porównaj: motywy uzasadnienia do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 listopada 2012 r., sygn. K 21/11, opubl. OTK-A 2012/10/119). Powyższe zadania publiczne wykonują także koła łowieckie jako podstawowe ogniwo organizacyjne w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa (art. 33 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie). Przy czym, koła łowieckie posiadają osobowość prawną, którą nabywają w momencie nabycia członkostwa w Polskim Związku Łowieckim. Podmioty te prowadzą swoją działalność na podstawie ustawy Prawo łowieckie, statutu oraz uchwał organów Polskiego Związku Łowieckiego i koła łowieckiego. Dalej wskazać należy, że podstawowym podmiotem wydzierżawiającym obwody łowieckie jest koło łowieckie. Zgodnie bowiem z art. 28 ustawy Prawo łowieckie obwody łowieckie wydzierżawia się kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego, a mogą one być wydzierżawione innym podmiotom niż koła łowieckie tylko wtedy, gdy żadne koło łowieckie nie jest zainteresowane ich dzierżawieniem i tylko do czasu złożenia oferty przez koło łowieckie (art. 28 ust. 1a powołanej ustawy). Zatem na dzierżawionym przez siebie obwodzie koło ma obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej (art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie) rozumianej jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Nadto wskazać należy, że koła łowieckie współpracują z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, gdyż obowiązane roczne plany łowieckie sporządzane przez koła – dzierżawców, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) podlegają zatwierdzeniu przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Co więcej, kwestia zaliczenia kół łowieckich do grona podmiotów objętych regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. była nadto przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1155/13, stwierdził, że koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu powyższej normy. Wykonują one bowiem zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy Prawo łowieckie. Niewątpliwie powyższe nie oznacza, że każda informacja i każdy dokument, jakimi dysponuje koło łowieckie ma walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie należy każdorazowo dokonywać oceny żądanej informacji przez pryzmat uregulowań u.d.i.p. Oceniając zaś aspekt przedmiotowy sprawy wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Bezspornie zaś wniosek skarżącego dotyczył działalności łowieckiej Koła Łowieckiego oraz sposobów jego finansowania i wydatkowania tych środków. Jednakże to rolą organu jest zajęcie stanowiska co do charakteru żądanych informacji i – w następstwie – wydanie stosownego rozstrzygnięcia (udostępnienie informacji bądź decyzja o odmowie jej udostępnienia), o czym mowa poniżej. W konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, na którym ciąży obowiązek jego rozpatrzenia, a Koło Łowieckie, do którego skierowano ten wniosek, winno było podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. I tak, zgodnie z przepisami u.d.i.p., jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powinien powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Wobec nie zajęcia jakiegokolwiek stanowiska przez Koło Łowieckie wobec wniosku skarżącego z 17 września 2020 r., sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym miejscu należy odnieść się do twierdzenia organu zawartego w odpowiedzi na skargę w kwestii charakteru żądanych informacji jako informacji przetworzonej. Jeżeli rozpoznając wniosek organ uzna żądaną informację za informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to wobec braku takiego uzasadnienia we wniosku powinien wezwać wnioskodawcę do wykazania zakresu, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja ma charakter informacji przetworzonej, a w sprawie nie wykazano owej szczególnej istotności dla interesu publicznego, organ winien wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W żadnym wypadku zaś nie może pozostawić wniosku bez odpowiedzi. Z kolei, w odniesieniu do kwestii nieodebrania poczty elektronicznej przez organ wskazać trzeba, że wniosek skarżącego został przesłany pocztą elektroniczną (e-mailem) na adres mailowy wskazany na stronie internetowej Koła Łowieckiego jako adres do korespondencji. Do akt sprawy przedłożono wydruk z poczty elektronicznej skarżącego potwierdzający wskazaną wiadomość. Według poglądów orzecznictwa wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (tak: NSA w wyroku z 16 września 2016 r., sygn. I OSK 1924/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponadto, podkreślić należy, że przepisy u.d.i.p. nie wskazują żadnych wymogów formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej poza koniecznością jego utrwalenia w formie pisemnej. Orzecznictwo za pisemny wniosek uznaje również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. I OSK 1277/08, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, że wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia podań drogą elektroniczną do obowiązków organów administracji publicznej należy zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemów służących do komunikacji z tymi organami. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na wskazany przez niego adres podań (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 30 stycznia 2020 r., sygn. II SAB/Sz 108/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo). W konsekwencji, ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie skarżącego. Przyjęcie odmiennego poglądu sprawiłoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu (zob. wyrok WSA w Lublinie z 8 lipca 2020 r., sygn. II SAB/Lu 53/20, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem, jeśli na oficjalnej stronie internetowej Koła Łowieckiego wskazano adres do komunikacji elektronicznej z tym podmiotem, to wszelkie konsekwencje nieprawidłowości w funkcjonowaniu poczty elektronicznej obciążają ten podmiot. To na nim bowiem spoczywa obowiązek zorganizowania komunikacji elektronicznej z obywatelami w taki sposób, aby umożliwić im pewny i bezproblemowy kontakt z organem. Skoro zatem skarżący wysłał wniosek prawidłowo na adres podany przez Koło Łowieckie na jego oficjalnej stronie internetowej, co potwierdza kopia wydruku z poczty elektronicznej, to Koło zobowiązane było do jego rozpoznania w terminach przewidzianych w u.d.i.p. Zarazem, Koło nie zakwestionowało faktu otrzymania wniosku z 17 września 2020 r. Pomimo obowiązku jego rozpatrzenia nie podjęło działań, do których było zobowiązane według u.d.i.p., co oznacza, że pozostawało w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, która ustała dopiero po wniesieniu skargi do sądu. Reasumując, zauważyć należy, że bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Koło Łowieckie tj. podmiot zobowiązany, w ustawowym terminie nie podjęło przepisanego regulacjami u.d.i.p. działania. W konsekwencji, organ pozostawał wobec tego wniosku w bezczynności i bezczynność ta trwała również w momencie wniesienia skargi do sądu. Zatem, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd zobligowany był jednocześnie stwierdzić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W punkcie 3 wyroku sąd stwierdził, że bezczynność, której dopuścił się organ, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym wskazać należy, że ze względu na to, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to zaś cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. przekroczenie ustawowego terminu na przeprowadzenie postępowania oraz podejmowanie czynności nieefektywnych i ewidentna "zła wola" organu w zakresie realizacji swoich ustawowych obowiązków. Przesłanki te nie zostały spełnione w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z odpowiedzi na skargę, nierozpatrzenie wniosku skarżącego wynikała z pewnej nieudolności w organizacji pracy Koła Łowieckiego, w tym obsługi poczty elektronicznej. Ponadto, niewątpliwie panujący w kraju stan pandemii COVID – 19 również przyczynił się do braku regularności spotkań członków Koła. Co prawda wskazane argumenty nie stanowią usprawiedliwienia dla braku rozpatrzenia wniosku, jednakże nie można ich uznać za "złą wolę" organu. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. sąd zasądził w pkt 4 wyroku na rzecz skarżącego Ł. G. od Koła Łowieckiego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na powyższe koszty składa się uiszczony w sprawie wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz koszt wynagrodzenia radcowskiego – 480 zł i zwrot opłaty od pełnomocnictwa – 17 zł. Skarga została rozpoznana przez sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.