II SAB/Gd 209/13

Dnia 4 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Grupy mieszkańców P. W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie uciążliwości wynikających z działalności fermy drobiu postanawia odrzucić skargę. W dniu 13 sierpnia 2013 roku Grupa mieszkańców P. - reprezentowana przez E. G. i E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie uciążliwości wynikających z działalności fermy drobiu działającej na terenie działek nr [...] i [...] w P. Ponieważ z akt administracyjnych nie wynikało aby strona skarżąca zwracała się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zarządzeniem z dnia 8 października 2013 roku strona skarżąca została wezwana do wskazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi zwracała się z takim zażaleniem do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca wyjaśniła, że nie zwracała się do organu wyższego stopnia w niniejszej sprawie. W dniu 23 maja 2013 roku powiadomiła jedynie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, równocześnie z powiadomieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, o działalności fermy drobiu na wskazanych wyżej działkach, a ponadto w dniu 16 października 2013 roku skierowała skargę do Głównego Inspektora Sanitarnego na bezczynność, opieszałość i brak odpowiedzi w sprawie i obecnie strona oczekuje na rozstrzygnięcie tej skargi. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W wypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. takimi środkami zaskarżenia, przewidzianymi w art. 37 k.p.a. są: zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W stosunku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego przepisy przewidują organ wyższego stopnia, jakim jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, zatem przed wniesieniem skargi na bezczynność takiego organu należy wnieść zażalenie określone w art. 37 k.p.a. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że strona skarżąca nie wnosiła do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Wezwana do wykazania, czy takie zażalenie składała, wyjaśniła, że pismo nazwane przez stronę "skargą na bezczynność i opieszałość" zostało złożone do Głównego Inspektora Sanitarnego w dniu 16 października 2013 roku. Z wyjaśnień strony skarżącej nie wynika, aby pismo to stanowiło zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, strona nie przedłożyła również odpisu tego pisma. Nawet jednak, gdyby pismo to było zażaleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a., to należałoby przyjąć, że nie zostało ono wniesione przed wniesieniem skargi na bezczynność. Również pismo z dnia 23 maja 2013 roku nie mogło być uznane za zażalenie w trybie art. 37 k.p.a., albowiem z jego treści wynika, że stanowiło zawiadomienie organu wyższego stopnia o kwestionowanej przez stronę skarżącą działalności fermy drobiu. Ponieważ strona skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ją odrzucił.