II SAB/Gd 23/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Andrzej Przybielski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z 6 stycznia 2005 r., przyznał M. G. świadczenie w formie zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad dzieckiem. W dniu 24 stycznia 2005 r. M. G. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego od tej decyzji, a następnie w dniu 4 kwietnia 2005 r. skargę do Sądu na bezczynność organu odwoławczego w rozpatrzeniu tego odwołania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że w dniu 31 marca 2005 r. wydało merytoryczną decyzję w przedmiotowej sprawie. Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 5 kwietnia 2005 r. Pismem z dnia 19 maja 2005 r. Sąd zwrócił się do skarżącego z pytaniem, czy wobec wydania decyzji merytorycznej w postępowaniu odwoławczym cofa skargę na bezczynność. Pismem z 30 maja 2005 r. skarżący podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Z przedstawionego wyżej przebiegu postępowania w sprawie przyznania M. G. świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad dzieckiem wynika, że po wniesieniu skargi na bezczynność organu administracji w rozpatrzeniu odwołania SKO w dniu 31 marca 2005 r. wydało decyzję merytoryczną w tej sprawie. W decyzji tej, doręczonej skarżącemu do rąk własnych w dniu 5 kwietnia 2005 r., zawarto prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do WSA w Gdańsku za pośrednictwem organu administracji. Z akt sprawy IISA/Gd 382/05 wynika, że skarżący wniósł taką skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Istota skargi na bezczynność organu, zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) polega na tym, że Sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji merytorycznej. W niniejszej sprawie nie jest to możliwe, skoro decyzja taka została już wydana. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania między innymi wówczas, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że wydanie przez organ administracji decyzji merytorycznej, po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed jej rozpoznaniem przez sąd, powoduje, iż postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu (por. postanowienie NSA z dnia 14.01.1987 r., IV SAB 14/86 – ONSA 1987/1/7). Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia. Wskazać ponadto należy, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę o jej odrzucenie w sytuacji, gdy w dniu jej wniesienia skarżącemu nie doręczono jeszcze decyzji merytorycznej organu odwoławczego. W takiej sytuacji właściwym rozstrzygnięciem Sądu jest umorzenie postępowania sądowego z powodu braku przedmiotu zaskarżenia.