II SAB/Gd 24/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Wojewody w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej postanawia odrzucić skargę. Z. D. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, że Wojewoda przedłuża postępowanie w sprawie przekazanej mu do ponownego rozpoznania w następstwie decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia 9 stycznia 2012 r., Nr [...], mocą której uchylono decyzję Wojewody z dnia 14 listopada 2011 r. odmawiającą potwierdzenia praw do rekompensaty i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze skarżący szczegółowo opisał podejmowane przez siebie działania zmierzające do uzyskania potwierdzenia prawa do rekompensaty, w tym wymianę korespondencji z Wojewodą i Ministerstwem Skarbu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 marca 2012 r., wezwano skarżącego do wskazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi zwracał się do Ministra Skarbu Państwa z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 12 marca 2012 r. (k. akt 24). W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał kopie korespondencji, jaką prowadził w przedmiotowej sprawie z Ministerstwem Skarbu oraz z innymi organami administracji rządowej datowaną od 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 k.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6 poz. 18), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie na bezczynność Wojewody służyło skarżącemu zażalenie do Ministra Skarbu Państwa. W myśl bowiem art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 169, poz. 1418 ze zm.) organem wyższego stopnia w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 2 ustawy, rozstrzyganych w drodze decyzji przez wojewodę, jest minister właściwy do spraw Skarbu Państwa. Skarżący wnosząc na skargę na bezczynność Wojewody w sprawie objętej zakresem regulacji powołanej wyżej ustawy powinien był spełnić wymóg art. 37 § 1 k.p.a., polegający na uprzednim złożeniu zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia. Skarżący nie wniósł zażalenia na bezczynność Wojewody w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty do Ministra Skarbu Państwa. Przedstawione przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie z dnia 6 marca 2012 r., pisma kierowane do Ministerstwa Skarbu pochodzą sprzed daty 9 stycznia 2012 r. t.j. okresu poprzedzającego wydanie przez Ministra Skarbu Państwa decyzji przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania nie stanowią spełnienia wymogu wniesienia żalenia na bezczynność organu. Zażalenie winno być bowiem reakcją na zaistniałą po wydaniu decyzji przez Ministra Skarbu Państwa bezczynność Wojewody, jako organu właściwego do ponownego rozpoznania sprawy. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.