II SAB/Gd 26/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału nieruchomości 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpatrzenia złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 18 października 1994 r. o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału nieruchomości zakończonego decyzją Urzędu Miejskiego z dnia 7 listopada 1989 r. Nr [[...]], w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt administracyjnych z odpisem wyroku ze stwierdzeniem prawomocności 2. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz radcy prawnego I. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł. P. K. wniósł skargę bezczynność Prezydenta Miasta, w której wskazał, iż domaga się rozstrzygnięcia wniosku z dnia 18 października 1994 r. dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Miejskiego z dnia 7 listopada 1989 r. Nr [[...]] dotyczącej zatwierdzenia planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału nr [[...]] w G. przy ul. Ż. Jednocześnie skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i wniosku o wznowienie postępowania, dotyczących tej decyzji. Zobowiązany do sprecyzowania żądania skargi skarżący oświadczył, że Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez niego wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący stwierdził, że wnosił zażalenie na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o wznowienie postępowania podstawie art. 37 § 2 k.p.a., organ odwoławczy wskazał na brak podstaw do uwzględnienia zażalenia, stwierdzając, iż wniosek o wznowienie postępowania rozpatrzono pismem z dnia 13 stycznia 1995 r., które stanowiło w istocie ułomną decyzję administracyjną. Skarżący zakwestionował zasadność tego stanowiska, wskazując, iż bezskutecznie dochodzi swoich uprawnień od 11 lat. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wskazał, że skarga na bezczynność jest niezasadna, dotyczy bowiem sprawy rozstrzygniętej pismem z dnia 13 stycznia 1995 r. Pismo to dotyczyło odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału działki przy ul. Ż. w G. i zostało przez organ II instancji uznane za decyzję administracyjną. Mimo, iż nie zawiera ono wszystkich niezbędnych cech decyzji wymienionych w art. 107 k.p.a. stanowi jednak merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, o czym przesądza stanowisko co do istoty sprawy, pieczęć urzędu, podpis osoby uprawnionej, data i sygnatura sprawy, a pogląd taki znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługują się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Art. 35 § 1 i 3 k.p.a. stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególne skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Organ administracji zgodnie z przepisami prawa winien zatem działać bez zbędnej zwłoki i prowadzić postępowanie bez niepotrzebnego wstrzymywania jego biegu i przewlekłości. Bezczynność organu administracji publicznej, polegająca na uchylaniu się organu od wydania decyzji administracyjnej oddala realizację nakazu prawa, narusza prawa strony, podważa autorytet władzy i zaufanie obywateli do organów Państwa. W ocenie Sądu organ administracji pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 18 października 1994 r., a pismo z dnia 13 stycznia 1995 r., wbrew stanowisku organu administracji, nie stanowiło decyzji administracyjnej rozstrzygającej złożony wniosek. Skarżący w piśmie z dnia z 18 października 1994 r. sformułował wniosek o unieważnienie decyzji Urzędu Miejskiego z dnia 7 listopada 1989 r. Nr [[...]] dotyczącej zatwierdzenia planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału działki nr [[...]] w G. przy ul. Ż. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nie brały udziału wszystkie strony postępowania. Żądanie wniosku dotyczyło stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Przytoczona natomiast w uzasadnieniu wniosku okoliczność, wskazujące na wadliwość decyzji nie stanowi zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki nieważności decyzji, lecz przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec rozbieżności żądania wniosku i jego uzasadnienia organ administracji, przed rozpatrzeniem wniosku winien był zgodnie z art. 9 k.p.a. pouczyć wnioskodawcę o powyższych okolicznościach prawnych i wezwać go do jednoznacznego sprecyzowania żądania wniosku. Treść tego wniosku, wobec sprzeczności żądania i uzasadnienia, budziła bowiem wątpliwości. W wyroku z dnia 24 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 1091/99 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w razie wszczęcia postępowania na wniosek obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem, treść tego żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeżeli organ, do którego został zgłoszony wniosek o wszczęcie postępowania ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek - obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony. (Baza orzeczeń Lex Nr 78924) Podkreślić należy, że stanowisko wnioskodawcy w sprawie charakteru złożonego wniosku był niekonsekwentne, w zażaleniu na bezczynność organu wskazywał on na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a we wniesionej skardze na fakt złożenia wniosku o wznowienie postępowania jak i stwierdzenie nieważności decyzji. Stanowisko to zostało przez skarżącego jednoznacznie sprecyzowane dopiero w toku postępowania w piśmie z dnia 22 listopada 2005 r., z którego wynika, iż wniosek z dnia 18 października 1994 r. stanowił w istocie wniosek o wznowienie postępowania. Pismo z dnia 13 stycznia 1995 r. wbrew stanowisku organów administracji nie stanowiło decyzji administracyjnej rozstrzygającej żądanie wniosku z dnia 18 października 1994 r. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna powinna zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Skierowane do skarżącego pismo z dnia 13 stycznia 1995 r. nie spełnia tych wymogów. W piśmie tym poinformowano wnioskodawcę, iż brak jest formalnych podstaw do unieważnienia decyzji. Pismo to jako pochodzące od Urzędu Miasta Wydziału Urbanistyki - Architektury i Nadzoru Budowlanego zostało podpisane przez Kierownika Referatu Architektury. Pismo to nie zawiera oznaczenia organu administracji publicznej wydającego decyzję, organem takim w chwili jego sporządzenia nie był bowiem ani Urząd Miasta Wydziału Urbanistyki - Architektury i Nadzoru Budowlanego ani Kierownik Referatu Architektury, a osoba podpisująca pismo nie powołała się na upoważnienie do załatwienia sprawy udzielone jej przez organ administracji, którym, w dacie sporządzenia pisma, był Prezydent Miasta. Nadto wskazać należy, iż pismo to wbrew stanowisku organów administracji nie zawierało rozstrzygnięcia żądania wniosku z dnia 18 października 1994 r., który zgodnie z jego uzasadnieniem i wolą strony stanowić miał w istocie wniosek o wznowienie postępowania. Wskazać należy, iż o ile w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczono możliwość uznania za decyzję administracyjną pisma nie spełniającego wszystkich wymogów przewidzianych w art. 107 § 1 k.p.a., niewątpliwie decyzja taka musi zawierać rozstrzygnięcie i oznaczenie organu. Nadto, zdaniem Sądu, pismo takie, aby jego charakter decyzji administracyjnej nie budził wątpliwości, winno pochodzić od organu właściwego do rozpatrzenia danej sprawy. W sytuacji gdy zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy jest organ wyższego stopnia, brak było podstaw do uznawania za decyzję w tym przedmiocie pisma informacyjnego Kierownika Referatu Architektury Urzędu Miasta Wydziału Urbanistyki - Architektury i Nadzoru Budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając skargę za zasadną, Sąd na podstawie art. 149 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał Prezydenta Miasta, do rozpatrzenia złożonego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału nieruchomości zakończonego decyzją Urzędu Miejskiego z dnia 7 listopada 1989 r. Nr [[...]] w terminie 30 dni od daty doręczenia akt administracyjnych z odpisem wyroku ze stwierdzeniem prawomocności. Uwzględniając złożony wniosek o przyznanie kosztów wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznania prawa pomocy, Sąd zgodnie z wynikającą z art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadą ponoszenia kosztów przez organ administracji w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 250 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądził na rzecz pełnomocnika od organu administracji kwotę 240 zł. tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, których wysokość ustalono stosownie do nakładu pracy i charakteru sprawy w granicach stawek wynikających z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.)