II SAB/Gd 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi J. O. i J. O. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie 1. odrzucić skargę J. O., 2. umorzyć postępowanie ze skargi J. O, 3. zwrócić solidarnie skarżącym J. O. i J. O. kwotę 100 ,- (sto złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego. Skarżący J. O. i J. O. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1279 ze zm./ skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W razie bezczynności organu skarżący winien zatem złożyć zażalenie do organu wyższego stopnia. Niewniesienie takiego zażalenia czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W okolicznościach niniejszej sprawy J. O. w piśmie z dnia 14 listopada 2009r. skierowanym do Burmistrza oświadczył, że działając w imieniu właścicielek budynku przy ul. Staromiejskiej 21 w L. występuje o zniwelowanie terenu graniczącego ze ścianą zachodnią budynku do wysokości 19,25m, gwarantowanej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 16 sierpnia 1988r. oraz o nakazanie zgodnego z zatwierdzonym projektem budynku nr 20 poprowadzenia rur odprowadzających wody opadowe. Jako uzasadnienie skarżący przywołał art. 29 ust. 2 ustawy Prawo wodne – do pisma nie zostało złożone pełnomocnictwo osób, właścicielek powołanych przez skarżącego. Wobec niewydania rozstrzygnięcia J. O. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Kolegium uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Burmistrzowi Miasta termin na załatwienie wniosku do 30 kwietnia 2010r. W dniu 4 maja 2010r. J. O.i i J. O. wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza. Na rozprawie przed Sądem Administracyjnym w dniu 7 października 2010r. skarżący J. O. wyjaśnił że właścicielem budynku przy ul. Staromiejskiej 21 w L. jest J. O., J. K. i M. B., w związku z tym skarżący oświadczył, iż cofa swoja skargę. Zgodnie z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cofnięcie skargi wiąże sąd, jeżeli nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd uznał, że cofnięcie skargi przez J. O. jest skuteczne i dopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ww. ustawy umorzył postępowanie z wniosku J. O. Natomiast skarga wniesiona przez J. O. podlega odrzuceniu, albowiem została wniesiona z pominięciem przedstawionego wyżej trybu postępowania, a więc narusza powołany przepis art. 52§1 w związku z art.52§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca nie składała zarówno wniosku o rozstrzygnięcie opisanej sprawy przez Burmistrza, jak również nie złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia. Niewniesienie takiego zażalenia, jak to wyżej wskazano, czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie. Biorąc powyższe pod uwagę i działając na mocy art. 58§1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Sąd odrzucił skargę J. O. jako niedopuszczalną.