II SAB/Gd 269/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie kary za usunięcie drzew postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu I. J. ze Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100zł stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi. I. J. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu jego odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 26 czerwca 2013r. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 26 czerwca 2013r. nr [...] nałożył na I. J. karę w wysokości 163.317,24zł za usunięcie bez zezwolenia opisanych w decyzji drzew. I. J. w dniu 11 lipca 2013r.wniósł odwołanie od ww. decyzji za pośrednictwem Burmistrza Miasta, wnosząc o jej uchylenie w całości. Organ I instancji, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 132 kpa w dniu 17 lipca 2013r. przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi na bezczynność skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi, tj. do 22 października 2013r. nie uzyskał żadnej informacji o przybliżonym czasie rozpatrzenia wniesionego odwołania. Nadto skarżący wskazał, że wniósł skargę po wyczerpaniu środków zaskarżenia, gdyż wniósł odwołanie do Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, gdyż została ona wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. Wskazano, że w przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania art. 37 § 1 kpa stanowiący o wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, bowiem nie ma organu wyższego stopnia. Natomiast w tej sytuacji stosując zasadę autokontroli należy przyjąć, że przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie. Zarządzeniem z dnia 25 listopada 2013r. skarżący został wezwany do wskazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi zwracał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, że z takim wezwaniem nie zwracał się do Kolegium. Skarżący powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych w Gdańsku z dnia 24 lutego 2011r. sygn. akt SAB/Gd 90/10 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006r. sygn. akt IOSK 480/2006 podał, że przy bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego nie egzekwuje się warunku złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia, gdyż nad Kolegium takiego organu wyższego stopnia nie ma i tryb przewidziany w art. 37 kpa nie ma zastosowania. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - zw. dalej ustawą- kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W dniu 11 kwietnia 2011r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 180). Ustawą tą wprowadzono zmianę art. 37 § 1 kpa, który uzyskał brzmienie:" Na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu-wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Skarżący wnosząc zatem w dniu 22 października 2013r. skargę na bezczynność organu odwoławczego powinien spełnić wymóg art. 37 § 1 kpa, polegający na wezwaniu tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 25 listopada 2013r. wezwany został do wskazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi zwracał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał, że z wezwaniem takim nie występował, gdyż w przypadku bezczynności kolegium nie jest to wymagane, przy czym skarżący powołał się dwa ww. orzeczenia sądów administracyjnych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie spełnił zatem wymogu cyt. przepisu art. 37 § 1 Kpa polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i wezwania, o którym mowa w tym przepisie nie wystosował. Powołane przez skarżącego orzeczenia zapadły w innym stanie prawnym, tj. przed wejściem w życie wyżej opisanej zmiany przepisów, tj. przed dniem 11 kwietnia 2011r. Podkreślić bowiem należy, że w aktualnym stanie prawnym zarówno zażalenie, jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, należy traktować jako środki zaskarżenia, których wyczerpanie jest konieczne dla skutecznego wniesienia skargi. W związku z powyższym, skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku dalszej bezczynności organu odwoławczego, skarżący może wnieść skargę ponownie, wzywając organ uprzednio, zgodnie z art. 37 § 1 kpa, do usunięcia naruszenia prawa. Nadto wobec odrzucenia skargi, działając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Sąd zarządził zwrot na rzecz skarżącego kwoty 100 zł stanowiącej równowartość uiszczonego wpisu.