II SAB/Gd 27/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Michała T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie kontroli prowadzonych robót budowlanych 1/ zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do wydania w terminie 30 dni od otrzymania odpisu niniejszego wyroku postanowienia lub decyzji załatwiających wniosek skarżącego z dnia 10 czerwca 1999 r., (...). Skarżący wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w S., zarzucając, iż nie został rozpoznany jego wniosek z dnia 10 czerwca 1999 r. We wniosku z dnia 10 czerwca 1999 r., skarżący pisał, iż w związku z prowadzoną na działkach 39/2, 39/3 i 39/4, położonych u zbiegu ul. C. i K. w S., budową prosi o "dokonanie kontroli prawidłowości prowadzonej budowy pod względem BHP, ze szczególnym uwzględnieniem odległości wykonywanych prac budowlanych od okien" mieszkania skarżącego usytuowanego w budynku przy ul. C. 1 i "wywołanego budową hałasu". Nadto skarżący prosił o zbadanie, czy budowa jest prowadzona zgodnie z wydanym pozwoleniem, gdyż "na tablicy informacyjnej (...) brak jest wskazania nadzoru budowlanego" oraz dlatego, że winna się ona zakończyć do 30 marca 1999 r. W odpowiedzi na skargę wniesiono, o jej oddalenie. Uzasadniając odpowiedź na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyznał, iż wniosek skarżącego wpłynął do Urzędu w dniu 10 czerwca 1999 r. Stwierdził też, że z uwagi na brak obsadzenia jakiejkolwiek funkcji w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w S. wniosek skarżącego nie mógł być rozpoznany w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, o czym skarżący został poinformowany przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. pismem z dnia 26 sierpnia 1999 r. Wskazano, że w dniu 25 sierpnia 1999 r. Prezydent Miasta S. powołał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który w dniu 22 września 1999 r. dokonał kontroli, której domagał się skarżący w swym wniosku. O dokonanych czynnościach informowano skarżącego, jednakże przesłana mu na adres stały przesyłka nie została podjęta. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący wyjaśnił, że domaga się obecnie doręczenia protokołu z kontroli i wydania decyzji administracyjnej. Skarżący przyznał też, że roboty budowlane zostały obecnie zakończone. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z akt administracyjnych, a w szczególności z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 października 1999 r., w którym informuje się skarżącego o wynikach przeprowadzonej kontroli, wynika, że kontrola wykazała uchybienia polegające na niewłaściwym składowaniu materiałów budowlanych, zajęciu terenu nie będącego placem budowy, wykorzystywanie bloczka transportowego na nieprawidłowo łączonym wsporniku, istnienie szeregu wyłączonych maszyn o złym stanie technicznym oraz korzystaniu przy dostawach materiałów budowlanych z dojazdu od strony ul. C. nadmiernie zbliżającym się do budynku przy ul. C. 1. Z powyższego wynika, że zachodziły okoliczności, o których mowa, w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Przepis ten bowiem stanowi, że właściwy organ wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był zatem zobowiązany do wydania postanowienia, później zaś - na podstawie art. 51 ust. 1 i 1a Prawa budowlanego - decyzji. Wniosek skarżącego z dnia 10 czerwca 1999 r. spowodował zatem nie tylko obowiązek przeprowadzenia kontroli, ale także sprawił, iż zostało wszczęte postępowanie administracyjne, które w wówczas panujących warunkach winno być załatwione w jeden ze wskazanych sposobów. Wszczęcie postępowania administracyjnego powoduje, iż musi ono zostać zakończone poprzez wydanie decyzji także wtedy, gdy zmieniły się okoliczności faktyczne. Przede wszystkim chodzi tutaj o fakt zakończenia budowy, na który wskazał skarżący, a który dotychczas nie został potwierdzony przez organ administracyjny. Fakt ten może powodować, że postępowanie wszczęte z wniosku skarżącego stało się bezprzedmiotowe, co jednak nie wyklucza zakończenia sprawy poprzez wydania decyzji administracyjnej. W razie uznania bowiem, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe organ winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż organ administracyjny od dnia 10 czerwca 1999 r. do tej pory nie wydał postanowienia lub decyzji, uznać należało, że skarga skarżącego na bezczynność jest zasadna. Sąd miał przy tym na uwadze, iż skarga na bezczynność dotyczy jedynie wydania decyzji lub postanowienia. Nie może ona dotyczyć samego przeprowadzenia kontroli lub, tak jak to sformułował skarżący na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, doręczenia protokołu z kontroli. Stosownie, bowiem do art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy, czyli wtedy, gdy organ administracyjny jest zobowiązany do wydania decyzji lub postanowienia /art. 16 pkt 1-3/ lub gdy jest zobowiązany do wydania innego niż w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przeprowadzenie kontroli prawidłowości prowadzonej budowy oraz doręczenie protokołu kontroli są czynnościami faktycznymi, które nie wymagają formy decyzji lub postanowienia oraz nie są innymi aktami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 24 oraz w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.