II SAB/Gd 3/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2024 r. w sprawie ze skargi B. J. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego postanawia: 1. odrzucić zażalenie, 2. zwrócić skarżącej B. J. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Gd 3/24, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), odrzucił skargę B. J. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego. Ww. postanowienie doręczono skarżącej z błędnym pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia. Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2024 r. postanowienie z dnia 7 marca 2024 r. zostało ponownie doręczone skarżącej z prawidłowym pouczeniem o prawie wniesienia od powyższego postanowienia skargi kasacyjnej. Pismem z 3 kwietnia 2024 r., które wpłynęło do sadu w dniu 8 kwietnia 2024 r., skarżąca wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu z 7 marca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3. Wniesiona przez skarżącą skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zatem właściwym środkiem zaskarżenia była skarga kasacyjna. Wniesione zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż nie zostało przewidziane przepisami cytowanej ustawy. Zaś sporządzenie i wywiedzenie przez samą skarżącą zażalenia na postanowienie od którego przysługuje skarga kasacyjna powoduje, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2018 r., II OZ 372/18). Wywiedzione w tej sprawie zażalenie nie mogło zostać potraktowane jako skarga kasacyjna, z uwagi na niespełnienie warunku formalnego wynikającego z art. 175 p.p.s.a. Stosownie do § 1 tego przepisu skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Natomiast zgodnie art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Należy przy tym zauważyć, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny, doręczając zaskarżone postanowienie, błędnie pouczył skarżącą o przysługującym jej prawie wniesienia zażalenia, zamiast pouczyć o przysługującym jej prawie wniesienia skargi kasacyjnej i jej wymogach formalnych. Błędne pouczenie strony o przysługujących środkach odwoławczych nie może jednak powodować, że przysługuje jej inny środek odwoławczy niż wynika to z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie skarżącej ponownie doręczone zostało postanowienie z dnia 7 marca 2024 r. z prawidłowym pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej. Oznacza to, że skarżąca nadal może wnieść skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 7 marca 2024 r. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zażalenie wniesione na postanowienie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne, a w związku z tym na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.