II SAB/Gd 32/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Wojewody w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej 1. zobowiązuje Wojewodę do wydania w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącej o przyznanie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. K. kwotę 190 zł (sto dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. We wniesionej skardze wskazała, iż w dniu 9 lutego 2005 r. zwróciła się do wskazanego powyżej organu z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione przez jej rodziców na Kresach Wschodnich w S.. Zdaniem skarżącej organ od marca 2005 r. odmawia wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Podała, iż zostały wyczerpane środki zaskarżenia przewidziane w postępowaniu administracyjnym. Nadto podniosła, iż Wojewoda został zobowiązany przez Ministra Skarbu Państwa do załatwienia niniejszej sprawy do dnia 31 lipca 2007 r., z którego to zobowiązania się nie wywiązał. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podał, iż J. K. w dniu 9 lutego 2005 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez jej rodziców T. i M. J. na dawnych Kresach Wschodnich, tj. w S., w dawnym województwie S. W trakcie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego skarżąca została zobowiązana do dostarczenia niezbędnych dokumentów wymaganych obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 z późn. zm.). Organ wskazał, iż prowadząc niniejszą sprawę również we własnym zakresie występował do instytucji i archiwów państwowych w celu uzyskania dokumentów, pozwalających na ustalenie istotnych okoliczności w sprawie. Jednakże skarżąca występowała niejednokrotnie do Wojewody, jak i do Ministra Skarbu Państwa ze skargami zarzucając przede wszystkim bezczynność organu i przewlekłość prowadzonego postępowania. W wyniku kolejnej skargi J. K., tj. z dnia 12 stycznia 2007 r., Minister Skarbu Państwa, jako organ właściwy do rozpatrzenia skargi na Wojewodę, wydał w dniu 1 czerwca 2007 r. postanowienie Nr [...] i zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie do dnia 31 lipca 2007 r. W wykonaniu tego postanowienia Ministra Skarbu Państwa, Wojewoda w dniu 10 lipca 2007 r. poinformował skarżącą, w myśl art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów przed wydaniem decyzji w prowadzonej sprawie. Po otrzymaniu wskazanego powyżej pisma, skarżąca zapoznała się z całością dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i w dniu 19 lipca 2007 r. dostarczyła część wymaganych dokumentów, o które proszona była w pismach z dnia 28 września 2005 r. i 9 czerwca 2006 r. Niezależnie od powyższego, organ kontynuował postępowanie wyjaśniające i w dniu 23 sierpnia 2007 r. wystosował do Urzędu Miejskiego w G., Urzędu Miejskiego w Ł. oraz do skarżącej pisma z prośbą o przesłanie dokumentów, umożliwiających zbadanie okoliczności, które dotąd nie zostały wyjaśnione przez skarżącą. Wyjaśnienia wymagało ustalenie na jakich zasadach współwłaścicielka pozostawionego mienia zamieszkiwała w lokalu znajdującym się w Ł. przy ul. [...] oraz w G. przy ul. [...], jak też poproszono skarżącą o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dostarczenie do akt sprawy oświadczeń o miejscu/miejscach zamieszkania współwłaścicielki pozostawionego mienia i wnioskodawczyni oraz oświadczenia o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty. Na dostarczenie omawianych oświadczeń, skarżącej zakreślony został termin 6 miesięcy od dnia otrzymania powiadomienia. W dniu 3 września 2007 r. do organu wpłynęły dokumenty od Burmistrza Miasta Ł., o które występował organ. W dniu 31 sierpnia 2007 r. J. K. skierowała skargę na bezczynność Wojewody, a dopiero w dniu 6 września 2007 r. złożyła dokumenty, o które organ prowadzący niniejszą sprawę prosił w piśmie z dnia 23 sierpnia 2007 r. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, pomimo twierdzeń skarżącej, w ocenie organu nie zachodzi w niniejszej sprawie zwłoka w prowadzeniu postępowania administracyjnego spowodowana przez Wojewodę, w związku z tym skarga na bezczynność Wojewody jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 ,poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone ,podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 ,poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 53, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Art.3 § 1.w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści § 2 w/w artykułu - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje w drodze decyzji. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lecz również wtedy gdy wprawdzie prowadził postępowanie i dokonywał określonych czynności lecz, mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył tego postępowania wydaniem orzeczenia rozstrzygającej wniosek, w terminach przewidzianych w k.p.a. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanym przypadku. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu. Z tych też względów Sąd uznał skargę za uzasadnioną, pomimo wskazywanych przez organ w odpowiedzi na skargę czynności mających w jego ocenie doprowadzić do wydania decyzji. Nie bez znaczenia było, iż postępowanie toczy się od 2005 r. i że do załatwienia sprawy o potwierdzenie prawa do rekompensaty Wojewoda zobowiązany został już wcześniej postanowieniem Ministra Skarbu z dnia 1 czerwca 2007 r. w którym to postanowieniu dla załatwienia sprawy zakreślony został termin do 31 lipca 2007 r. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. strona skarżąca przedłożyła kserokopie dokumentów mające, w jej ocenie, świadczyć o uzupełnieniu przez nią braków do uzupełnienia których była wzywana przez organ, stwierdzając, że jest to pełna dokumentacja. Wojewoda zobowiązany był i w dalszym ciągu w toczącym się postępowaniu pozostaje zobowiązany (z materiałów sprawy nie wynika ażeby organ pozostawił wniosek bez rozpoznania z uwagi na niedostarczenie brakującego dokumentu) do oceny wartości dowodowej wskazanego wyżej materiału oraz do rozważenia czy istotnie spełnia on wymagania określone w art. 6 w/w ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.