II SAB/Gd 33/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P., R. R., T. Ż. oraz W. P. na bezczynność Wojewody w sprawie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju 1/ zobowiązuje Wojewodę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku J. P., W. P., T. Ż. i R. R. w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju – w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych z odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2/ zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących J. P., R. R., T. Ż. oraz W. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący J. P., W. P., T. Ż. i R. R. złożyli skargę na bezczynność Wojewody w związku z brakiem rozstrzygnięcia w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju. W skardze wskazano, że w dniu 8 października 2009r. Minister Skarbu wydał postanowienie, w którym uznał zażalenie z dnia 20 czerwca za uzasadnione i wyznaczył Wojewodzie termin na załatwienie sprawy w ciągu 4 miesięcy od daty otrzymania postanowienia. We wskazanym terminie Wojewoda nie wywiązał się z nałożonego obowiązku i nie wydał w sprawie decyzji. W tej sytuacji zasadny jest zawarty w skardze wniosek o zobowiązanie organu do wydania merytorycznej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podał, że wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami kraju został złożony w dniu 8 stycznia 2008r. przez J. P., w dniu 14 marca 2008r. przez T. Ż. i R. R. oraz w dniu 18 marca 2008r. przez W. P. W wykonaniu wskazań zawartych w piśmie organu skarżący w dniu 24 lipca 2009r. złożyli dokumentację dla potrzeb rozpoznania wniosku. Organ wskazał, że nierozpoznanie sprawy spowodowane jest znaczną ilością wniosków o wydanie decyzji potwierdzających prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami RP, są to często sprawy o złożonym charakterze faktycznym i prawnym. Zaistniała sytuacja spowodowała opóźnienia w załatwianiu spraw, do czego przyczyniły się również braki kadrowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość tego sądu dotyczy zatem również sytuacji niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dyspozycja art. 35 § 1 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (taką jest niewątpliwie sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącej) powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 2 i 3 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie organ administracji naruszył cytowane wyżej przepisy k.p.a. dotyczące terminów załatwienia sprawy administracyjnej. Z przedłożonych akt wynika bowiem, że skarżący już w lipcu 2009r. złożyli uzupełniającą dokumentację dla potrzeb rozpoznania wniosku w wykonaniu zaleceń organu, powołując się przy tym na wcześniej złożone dokumenty, lecz nie zostały one poddane ocenie poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do naruszenia przepisów określających terminy załatwiania spraw. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna i na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Przy czym rozpoznając sprawę organ winien mieć na uwadze, że w trakcie postępowania sadowoadministracyjnego zmarł J. P. – jego następcą prawnym jest H. P., co wynika z przedłożonego do akt prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 6 września 2010r. o stwierdzeniu nabycia praw do spadku. H. P. na rozprawie przed sądem podtrzymała skargę na bezczynność organu. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 i 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania w kwocie 100zł stanowiącej równowartość uiszczonego wpisu sądowego ( punkt drugi sentencji wyroku).