II SAB/Gd 33/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 22 marca 2011r. nr [...] odmówił H. B. przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie bezpłatnych obiadów. H. B. w dniu 6 kwietnia 2011r. wniosła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o przyznanie jej wnioskowanego świadczenia z uwagi na trudną sytuację życiową – brak pieniędzy na zakup żywności. Organ I instancji, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 132 kpa w dniu 26 kwietnia 2011r. przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Kolegium w dniu 27 kwietnia 2011r. wezwało organ I instancji do uzupełnienia akt sprawy poprzez nadesłanie zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji z dnia 22 marca 2011r. Wymienione w wezwaniu potwierdzenie odbioru zostało doręczone przez organ I instancji w dniu 29 kwietnia 2011r. Wobec nierozpoznania odwołania H. B. w dniu 16 czerwca 2011r. wniosła skargę na bezczynność organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej uwzględnienie i wskazało, że przewidywany termin załatwienia sprawy to grudzień 2011r. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi n( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zw. dalej ustawą- kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W dniu 11 kwietnia 2011r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 180). Ustawą tą wprowadzono zmianę art. 37 § 1 kpa, który uzyskał brzmienie:" Na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu-wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Skarżąca wnosząc zatem w dniu 16 czerwca 2011r. skargę na bezczynność organu odwoławczego powinna spełnić wymóg art. 37 § 1 kpa, polegający na wezwaniu tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 13 lipca 2011r. wezwana została do wskazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi zwracała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, że telefonicznie uzyskała w Samorządowym Kolegium Odwoławczym informację o tym, że jej sprawa zostanie rozpoznana za 9 miesięcy, prośba o przyspieszenie rozpoznania sprawy była bezskuteczna. Nadto poinformowano skarżącą, że może złożyć skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przypadku nie zgadzania się na przewidywany termin rozpoznania sprawy. Powołując się na powyższe skarżąca wskazała, że należy uznać, iż wzywała Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżąca nie spełniła wymogu cyt. przepisu art. 37 §1 Kpa polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W istocie bowiem skarżąca wezwania, o którym mowa w tym przepisie nie wystosowała, a wymogu tego nie zastępuje telefoniczne dowiadywanie się o terminie rozpatrzenia sprawy. Podkreślić bowiem należy, że w aktualnym stanie prawnym zarówno zażalenie, jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, należy traktować jako środki zaskarżenia, których wyczerpanie jest konieczne dla skutecznego wniesienia skargi, wniesienia takiego środka zaskarżenia nie może zastępować telefoniczne uzyskiwanie informacji o stanie sprawy i przewidywanym terminie jej rozpoznania. W związku z powyższym, skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku dalszej bezczynności organu odwoławczego, skarżąca może wnieść skargę ponownie, wzywając organ uprzednio, zgodnie z art. 37 § 1 kpa, do usunięcia naruszenia prawa.