II SAB/Gd 37/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA: Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. F., J. F. i B. F. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odszkodowania na nieruchomość postanawia: odrzucić skargę. W dniu 1 czerwca 2005 r. A. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta, który to organ nie wydał decyzji o odszkodowaniu za działki gruntu przejęte pod drogę publiczną. Skarżący podniósł, że w dniu 3 stycznia 2001 r. złożył wniosek o wypłatę odszkodowania i do momentu wnoszenia skargi decyzja nie została wydana. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wskazał, że postanowieniem z dnia 9 czerwca 2005 r. [...] Wojewoda wyłączył od rozpoznania sprawy Prezydenta Miasta wyznaczając jednocześnie do rozpatrzenia niniejszej sprawy Prezydenta Miasta. W dniu 16 sierpnia 2005r. skarżący A. F. zmarł, a zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego spadek po nim nabyli: T. F., J. F. i B. F. Następcy prawni skarżącego podtrzymywali skargę ze względu na bardzo długi okres bezczynności Prezydenta Miasta. Jednocześnie w wykonaniu zobowiązania Sądu oświadczyli, że nie było składane zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 tej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie skargi na bezczynność organów dopuszczalne jest po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 Kpa. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie zaś do § 2 organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. W rozpatrywanej sprawie skarżącemu przysługiwało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Bezsporne jest, że zażalenie takie na bezczynność Prezydenta Miasta, czyli organu, którego bezczynność w niniejszej sprawie zaskarżono, nie zostało złożone. Wobec tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Wniesienie skargi bez wyczerpania trybu zaskarżenia decyzji, uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.