II SAB/Gd 37/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. – B., S. B., W. B., Z. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na wcześniejszy wyrąb drzewostanu. postanawia 1. odrzucić skargę S. B., W. B. i Z. B.; 2. umorzyć postępowanie ze skargi R. B- B. W dniu 9 maja 2006 r. E. B. wskazujący, iż jest pełnomocnikiem skarżącej R. B. – B., S. B., W. B. i Z. B. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty z dnia 24 października 2005 r. nr [...] odmawiającej skarżącym zgody na przedwczesny wrąb drzewostanu na działce Nr [...] oddz. 79b. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, Jak wynika z odpowiedzi oraz akt administracyjnych organu odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 8 grudnia 2005 r. Pismem z dnia 23 maja 2006 r. organ wezwał wnoszącego odwołanie E. B. do przedłożenia pełnomocnictw od W. B., S. B. i Z.B. oraz pismem z tej samej daty zwrócił się do organu pierwszej instancji o nadesłanie informacji dotyczącej rozpoznawanej sprawy. W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2006 r. organ poinformował o wydaniu w sprawie decyzji rozstrzygającej sprawę. Decyzja z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt 4011/05 została przedstawiona sadowi i znajduje się w aktach sprawy k. 14-15. Zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2006 r. doręczonym E. B. w dniu 14 lipca 2006 r. wezwano go do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictw procesowych do działania w imieniu skarżących przed sądem administracyjnym w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu powyższego zobowiązania E. B. złożył pełnomocnictwo od skarżącej R.B.-B. Nie przedłożył natomiast pełnomocnictw od pozostałych skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W odniesieniu do skargi wniesionej w imieniu S. B., W. B. oraz Z. B. należy wskazać, iż podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z tym przepisem skarga podlega odrzuceniu w przypadku nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wobec tego, iż we wskazanym terminie 7 dni nie przedłożono pełnomocnictwa w/w skarżących do reprezentowania ich przed sądem administracyjnym na podstawie wskazanego przepisu orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte ze skargi R. B.- B.podlega natomiast umorzeniu na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w/w ustawy. Jak wynika bowiem z dokładnych ustaleń organ, którego bezczynność zaskarżono, po wniesieniu skargi do sądu wydał w sprawie decyzje merytoryczną, w decyzji tej zawarto prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Istota skarg na bezczynność organu, zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega na tym, że Sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji merytorycznej. W niniejszej sprawie nie jest to możliwe, skoro decyzja taka została już wydana. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 cyt. Wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania między innymi wówczas, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że wydanie przez organ administracji decyzji merytorycznej, po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed jej rozpoznaniem przez sąd, powoduje, iż postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987 roku, sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA Z 1987 roku, nr 1, poz. 7 zachowujące nadal aktualność ). Z tej przyczyny na mocy wskazanego przepisu orzeczono jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.