II SAB/Gd 41/12

Dnia 20 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie doręczenia decyzji dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odrzucić skargę. Z. G., w skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku piśmie z dnia 8 marca 2012 roku (k. 2 akt), wniósł o ukaranie Wojewody za niedoręczenie mu - jako stronie, decyzji "wywłaszczającej go z jego własności nr: [[...]]". Wniósł również o nakazanie Wojewodzie doręczenia mu ww. decyzji oraz o zasądzenie od Wojewody na jego rzecz odszkodowania w kwocie 10.000 zł. Zarządzeniem z dnia 15 marca 2012 roku (k. 6 akt) wezwano skarżącego do sprecyzowania wniosku z dnia 8 marca 2012 roku o ukaranie Wojewody przez wskazanie czy jest to wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie z powodu nieprzekazania do tutejszego Sądu skargi z dnia 25 stycznia 2012 r., którą skarżący dołączył do tego wniosku - w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że wniosek dotyczy wymierzenia grzywny z powodu nieprzekazania skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia 16 kwietnia 2012 roku, w którym wyjaśnił, że "domaga się sądowego, przykładnego i surowego ukarania Wojewody, jako że do dziś nie otrzymał żadnego urzędowego dokumentu, w którym byłby poinformowany, z jakiej część jego nieruchomości został wywłaszczony na rzecz społeczności [[...]] bez żadnej rekompensaty." Ponowił również wniosek o zasądzenie na jego rzecz kwoty 10.000 zł. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2012 roku, wniosek Z. G. z 8 marca 2012 r. oraz wniosek (wyjaśnienie) z 16 kwietnia 2012 r. przesłane zostały do Wojewody jako wniosek o ukaranie tego organu za niedokonanie czynności polegającej na doręczeniu decyzji z dnia 29 września 2011r.,nr [[...]]. W odpowiedzi na powyższe pisma skarżącego, Wojewoda nadesłał odpowiedź na skargę, którą uznał za skargę na bezczynność organu, wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że potraktował pismo skarżącego z dnia 16 kwietnia 2012 r. jako skargę na bezczynność organu administracyjnego - Wojewody w sprawie, jak określił to skarżący: "nie doręczenia Skarżącemu żadnego urzędowego dokumentu, którym Skarżący byłby poinformowany, z jakiej części nieruchomości został wywłaszczony na rzecz społeczności [[...]] bez żadnej rekompensaty". Organ wyjaśnił również, że powyższa skarga wniesiona została, jak należy przypuszczać, w związku z toczącym się przed Wojewodą postępowaniem w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [[...]], stanowiącej dojazd do [[...]] - odc. [[...]] – [[...]]"", zakończonym wydaniem w dniu 29 września 2011 r. decyzji nr [[...]]. Organ stwierdził również, że przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 roku, nr 193, poz. 1194 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania, którego stroną był również skarżący. Organ stwierdził nadto, że ww. decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego zgodnie z przepisami wskazanej powyżej ustawy. Skarżący, po otrzymaniu odpisu odpowiedzi na skargę, żadnych wyjaśnień nie złożył. Sąd uznał zatem, że nie kwestionuje interpretacji treści skargi przyjętej przez organ. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne wynika z art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, nr 270). Obejmuje on między innymi skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, ale jedynie w przypadkach określonych.w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bezczynność organu administracji publicznej może zatem dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy na organie ciąży obowiązek wydania: – decyzji administracyjnej; – postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; – postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; – innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 w/w ustawy aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; – pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie. W przedmiotowej sprawie żaden z powyższych przypadków nie zachodzi. Działanie, jakiego oczekuje skarżący od Wojewody, nie stanowi bowiem opisanych powyżej przejawów władczego działania organów administracji publicznej w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują również możliwości ukarania organu grzywną za niedoręczenie stronie decyzji. Także wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty 10.000 zł nie może zostać rozpoznany przez sąd administracyjny, ponieważ sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli działalności administracji publicznej w zakresie opisanym powyżej. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.