II SAB/Gd 41/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. F. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 17 marca 2022 r. G. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w sprawie jego wniosku z 1 lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez sporządzenie w wersji zanonimizowanej i doręczenie wyroku Sądu Apelacyjnego wraz z uzasadnieniem w sprawie o sygn. akt [..] ogłoszonego w dniu 30 grudnia 2020 r W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego opisał przebieg postępowania w sprawie i podkreślił, że odpowiedź na wniosek skarżącego z 1 lutego 2021 r. przybrała postać czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia zanonimizowanej treści wyroku w sprawie sygn. akt [..] oraz informacji, że uzasadnienie nie zostało sporządzone. Wnioskodawca ponowił swój wniosek w dniu 15 lutego 2022 r. i w reakcji na niego organ wydał decyzję w dniu 4 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Przewlekle prowadzone postępowanie natomiast, to postępowanie prowadzone przez organ dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie pismem z 17 marca 2022 r. strona wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej wyroku wydanego przez Sąd Apelacyjny w sprawie sygn. akt [..]. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych organ przy piśmie z 9 lutego 2021 r. udostępnił skarżącemu zanonimizowany wyrok i wskazał, że pisemne uzasadnienie nie zostało sporządzone. Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została zatem wniesiona po udostępnieniu przez Prezesa Sądu Apelacyjnego posiadanej informacji w wersji oczekiwanej przez skarżącego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępną w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ (por. uchwała NSA z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, dostępna na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w pełni aprobuje powyższe poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w cytowanych uchwałach. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono sentencji postanowienia.