II SAB/Gd 42/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. i R. B. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżących w sprawie unieważnienia decyzji Starosty z dnia 7 czerwca 2000 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. R. pozwolenia na adaptację części budynku gospodarczego na lokal mieszkalny. postanawia odrzucić skargę. E. i R. B. wnieśli do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpatrzenia ich wniosku o unieważnienie decyzji Starosty z dnia 7 czerwca 2000 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. R. pozwolenia na adaptację części budynku gospodarczego zlokalizowanego w miejscowości [...] na działce nr [...] – na lokal mieszkalny. Z akt postępowania administracyjnego wynika, iż powyższa skarga została złożona w następujących okolicznościach: W dniu 7 czerwca 2000 r. Starosta decyzją nr [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na adaptację części budynku gospodarczego opisanego wyżej na lokal mieszkalny. Pismem z dnia 14 czerwca 2006 r. skarżący wystąpili do Wojewody o unieważnienie powyższej decyzji w oparciu o art. 156 kpa. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2006 r. Wojewoda na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazał powyższy wniosek do rozpoznania Staroście wskazując, iż z uwagi na to, że w treści wniosku strona powołała się na sfałszowanie dokumentu uprawniającego S. R. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane sprawa powinna być badana w postępowaniu nadzwyczajnym w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 kpa, a więc w trybie wznowienia postępowania do którego właściwy jest zgodnie z art. 150 § 1 kpa organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a więc Starosta. Powyższego postanowienia strony nie zaskarżyły zażaleniem. Starosta na podstawie m. in. powyższego wniosku skarżących z dnia 14 czerwca 2006 r. postanowieniem z dnia 12 lipca 2006 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 7 czerwca 2000 r. Następnie ten sam organ decyzją z dnia 1 czerwca 2007 r. wskazując na przepisy art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 kpa orzekł o uchyleniu decyzji własnej z dnia 7 czerwca 2000 r. i o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia S. R. pozwolenia na budowę obejmującego adaptację części budynku gospodarczego na lokal mieszkalny. Na skutek odwołań stron tj. S. R. oraz E. i R. B. Wojewoda decyzją z dnia 20 lipca 2007 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o umorzeniu postępowania organu I instancji. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie organu odwoławczego, że strony wnioskujące o wznowienie postępowania uchybiły jednomiesięcznemu terminowi do złożenia wniosku. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 148 § 1 kpa. Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego. W jej treści zaskarżyli również bezczynność organu w rozpoznaniu ich wniosku z dnia 14 czerwca 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wywodząc, iż do chwili obecnej organ nie zawiadomił ich o wszczęciu postępowania w przedmiocie nieważności decyzji Starosty z dnia 7 czerwca 2000 r. Zarządzeniem z dnia 31 października 2007 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) dokonano rozdzielenia skarg zawartych w piśmie skarżących przez odrębne ich zarejestrowanie. Skarga na decyzję Wojewody z dnia 20 lipca 2007 r. została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 716/07 i oczekuje na rozstrzygnięcie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest natomiast skarga na bezczynność Wojewody w przedmiocie braku rozpoznania przez organ wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu podlega odrzuceniu. Jak wynika z przedstawionego wyżej przebiegu postępowania administracyjnego wniosek skarżących z dnia 14 czerwca 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty uruchomił postępowanie administracyjne, które zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 20 lipca 2007 r. Okoliczność, iż powyższy wniosek został rozpoznany przez organy w trybie wznowienia postępowania, a nie - jak żądali skarżący - w trybie stwierdzenia nieważności decyzji nie oznacza, że organ pozostaje w bezczynności co do jego rozpatrzenia. Kwestia prawidłowości przyjętego przez organy trybu postępowania będzie podlegała badaniu przez sąd administracyjny w ramach rozpoznawania skargi na decyzję z dnia 20 lipca 2007 r. W każdym razie pismo skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty zostało ostatecznie rozpatrzone i załatwione decyzją Wojewody z dnia 20 lipca 2007 r. Okoliczność czy jest ona zgodna z prawem nie może być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, iż skarga na bezczynność organu wniesiona po załatwieniu sprawy podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna ( por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987 r., IV SAB 14/86, ONSA 1987/1/7 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2004 r., II SAB/Gd 46/03, Lex nr 203323 ). W wyniku bowiem skargi na bezczynność organu sąd administracyjny w oparciu o art. 149 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może jedynie zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W ramach tej skargi sąd nie może określić sposobu rozpatrzenia przez organ sprawy administracyjnej, a jedynie polecić mu załatwienie wniosku w określonym terminie. To, jakie organ zastosuje przepisy prawa procesowego i materialnego w odniesieniu do konkretnego żądania strony należy do jego kompetencji, a prawidłowość zastosowanych przez organ przepisów podlega kontroli sądu administracyjnego dopiero w ramach skargi na jego ostateczne rozstrzygnięcie. Niezależnie więc od prawidłowości decyzji Wojewody z dnia 20 lipca 2007 r., w tym też właściwego trybu postępowania, sam fakt jej wydania oznacza, że organ załatwił sprawę administracyjną. Sposób natomiast jej załatwienia nie podlega kontroli sądu w ramach skargi na bezczynność organu, lecz w ramach skargi na wydane rozstrzygnięcie. Wobec tego, iż w dniu 20 lipca 2007 r., a więc przed wniesieniem skargi na bezczynność, została przez organ wydana decyzja w sprawie administracyjnej, która została zainicjowana wnioskiem skarżących z dnia 14 czerwca 2006 r. tym samym organ nie pozostaje w bezczynności co do jego rozpoznania, a skarga na bezczynność podlega stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.