II SAB/Gd 45/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Górska sędzia WSA Dorota Jadwiszczok sędzia WSA Janina Guść (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. do rozpoznania wniosku, 2. stwierdza, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na rzecz W. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 30 listopada 2015 r. Skarżący domagał się zobowiązania A. do rozpatrzenia jego wniosku oraz stwierdzenia, że Spółka dopuściła się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że wnioskiem z 30 listopada 2015 r. zwrócił się do A. o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji administracyjnych, oświadczeń właściciela nieruchomości, albo zawartych z nim umów, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznej 15 kV na nieruchomości położonej w miejscowości S., obręb [...], powiat [...], obejmującej działkę ewidencyjną o numerze [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą numer [...], jak również załączników do wskazanych decyzji, umów, oświadczeń i protokołów, w tym map obrazujących przebieg przedmiotowych urządzeń przesyłowych. W odpowiedzi na wniosek wskazano, że informacja publiczna zostanie udostępniona do dnia 5 lutego 2016 r., jednak do dnia złożenia skargi Spółka nie udostępniła żądanych informacji we wnioskowanej formie, ani nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, że działalność Spółki obejmuje m.in. przesył i dystrybucję energii elektrycznej. Spółka jest operatorem systemu dystrybucyjnego, wyznaczonym przez Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki (art. 9h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne). Jest obowiązana do udzielania informacji publicznych zgodnie z ustawą z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.), ze względu na wykonywanie zadań publicznych jako operator systemu dystrybucyjnego, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne. Żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, bowiem dotyczy treści decyzji administracyjnych. Również dokumentacja związana z wybudowaniem i utrzymywaniem linii energetycznych podlega udostępnieniu, ponieważ stanowi dane publiczne w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. A. w odpowiedzi na skargę wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wyjaśniła, że uwzględniła skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazując skarżącemu zanonimizowane dokumenty. W piśmie z dnia 23 marca 2016 r. skarżący przyznał, że po wniesieniu skargi Spółka uwzględniła skargę, udzielając wnioskowanej informacji pismem z dnia 29 lutego 2016 r., co uzasadnia umorzenie postępowania. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności, a także stwierdzenie, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tj.:Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Niniejszą skargą W. G. zwalczał bezczynność A., polegającą na nieudostępnieniu mu, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058), zwanej dalej u.d.i.p., żądanej w piśmie z dnia 30 listopada 2015 r. informacji publicznej w postaci decyzji administracyjnych, oświadczeń właściciela nieruchomości albo zawartych z nim umów, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznej 15 kV na nieruchomości położonej w miejscowości S., obręb [...], powiat [...], obejmującej działkę ewidencyjną o numerze [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą numer [...], jak również załączników do wskazanych decyzji, umów, oświadczeń i protokołów, w tym map obrazujących przebieg przedmiotowych urządzeń przesyłowych. Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, albowiem w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, teza 1, Lex nr 236545). Oceniając, czy A. pozostawała w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, należało ustalić czy jest ona podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądane przez skarżącego dokumenty stanowią informacją publiczną. Okoliczności te, w istocie były między stronami bezsporne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie, a w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1059), A. jako operator systemu dystrybucyjnego jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1774). W konsekwencji przedsiębiorstwo energetyczne, jakim jest A., wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. i jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., I OSK 102/13 dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, Lex nr 737513; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Fakt, że A. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle u.d.i.p. oraz fakt, że żądane przez skarżącego dokumenty stanowią informację publiczną w myśl u.d.i.p. – obligowały A. do załatwienia wniosku skarżącego w sposób i w formie określony w u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku. W niniejszej sprawie postępowanie o udzielenie informacji publicznej zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 30 listopada 2015 r. (doręczonym w dniu 7 grudnia 2015 r.) i A. powinna zakończyć to postępowanie w sposób przewidziany u.d.i.p., tj. udzielić żądanej informacji albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji albo decyzję o umorzeniu postępowania, bądź zawiadomić wnioskującego, że informacji tej nie posiada. A. do momentu wniesienia skargi nie załatwiła wniosku skarżącego, a zatem w dacie wniesienia skargi Spółka pozostawała w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Bezsporne jest, że w przedmiotowej sprawie po wniesieniu skargi Spółka, kierując się treścią żądania, uwzględniła skargę, przesyłając pełnomocnikowi skarżącego przy piśmie z dnia 29 lutego 2016 r. posiadane przez nią dokumenty. Wskazana okoliczność została przyznana przez skarżącego w piśmie z dnia 23 marca 2016 r. Wobec tego Sąd uznał, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego wniosek skarżącego został rozpoznany i w konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej. Udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie zwalnia Sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz od obowiązku rozważenia zasadności wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12 oraz z dnia 18 czerwca 2013 r., I OSK 1143/13 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Sąd ma obowiązek stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, a także ustalenia czy bezczynność ta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, niezależnie od tego, czy w dacie wyrokowania organ pozostawał w bezczynności, czy też nie. Sąd stwierdził, że bezczynność Spółki nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie, Sąd wziął pod uwagę niedługi okres pozostawania w bezczynności oraz udostępnienie informacji przez spółkę bezpośrednio po wpłynięciu skargi. Wskazany w ustawie czternastodniowy termin udostępnienia informacji publicznej upłynął w dniu 21 grudnia 2015 r., skargę wniesiono w dniu 22 lutego 2016 r., a żądana informacja została wnioskodawcy udzielona pismem z dnia 29 lutego 2016 r., doręczonym 7 marca 2016 r. W tej sytuacji Spółce nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 p.p.s.a. uznaje się oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Z rażącym naruszeniem prawa mielibyśmy do czynienia w przypadku wielokrotnego, kilkumiesięcznego przekroczenia terminu załatwienia wniosku, a bezczynność w niniejszej sprawie trwała około półtorej miesiąca. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.