II SAB/Gd 46/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2019 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że przewlekłość Prezydenta Miasta w rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 3 marca 2019 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej, 3. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny, 4. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej I. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga ta wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 3 marca 2019 r., które odebrane zostało ze skrzynki mailowej organu w dniu 4 marca 2019 r., skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta o udostępnienie za pośrednictwem poczty elektronicznej skanów umów na zagospodarowanie wnętrz podwórzowych (z wybranymi wykonawcami): [..]-[..], wraz z dokumentacją powykonawczą oraz protokołami odbioru końcowego dla wymienionych wnętrz podwórzowych, uzupełnione o dokumentację powykonawczą wykonaną dla wnętrza podwórzowego [..] oraz protokół odbioru końcowego tego wnętrza i załączniki do umowy na zagospodarowanie wnętrza podwórzowego. W piśmie z dnia 18 marca 2019 r. organ poinformował skarżącą, że z uwagi na duży zakres wnioskowanych danych, których przesłanie nie jest możliwe drogą mailową, proponuje udostępnienie informacji poprzez osobisty wgląd do dokumentów w siedzibie A. w dniu 26 marca 2019 r. W piśmie z dnia 18 marca 2019 r. skarżąca odpowiedziała organowi, że zaproponowany termin jest zbyt odległy i, że może stawić się w siedzibie A. w dniu 19 marca 2019 r. o godzinie 11:00, ewentualnie 22 marca 2019 r. w godzinach od 17:30 do 19:30, wskazując ponadto, że nie dysponuje czasem w godzinach przedpołudniowych Pismem z dnia 19 marca 2019 r. organ poinformował skarżącą, że żądane przez nią dokumenty nie są w formie zdigitalizowanej i ich przygotowanie wymaga zgromadzenia i przekształcenia znacznej ilości dokumentów. Dlatego też, przekazanie ich do wglądu skarżącej może nastąpić nie wcześniej niż w dniu 26 marca 2019 r. z możliwością udokumentowania fotograficznego. Organ zwrócił się przy tym do skarżącej o wskazanie dogodnego dla niej terminu, w którym będzie mogła ona zapoznać się z żądaną dokumentacją. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 19 marca 2019 r. skarżąca wskazała, że zgadza się na wgląd w dokumentację wraz z możliwością wykonania zdjęć w dniu 26 marca 2019 r. w godzinach od 17:30 do 19:30. W piśmie z dnia 26 marca 2019 r. organ poinformował skarżącą, że A. pracują w godzinach od 7:00 do 15:00 i w dniu wskazanym przez skarżącą nie ma możliwości aby pracownik Biura Dyrekcji, gdzie mają zostać udostępnione żądane przez skarżącą dokumenty, został po godzinach pracy. Organ stwierdził, że istnieje możliwość udostępnienia tych dokumentów w godzinach późniejszych w środę, kiedy to pracownicy poszczególnych działów, w tym Biura Dyrekcji, pełnią dyżur do godziny 17:00. W piśmie z dnia 26 marca 2019 r. skarżąca poinformowała organ, że nie może stawić się w A. w godzinach wskazanych przez organ, gdyż w tych godzinach również pracuje i oświadczyła, że w związku z niemożnością dopasowania terminów wnosi o przesłanie skanów dokumentów niezwłocznie, tj. do 29 marca 2019 r. lub o przesłanie dokumentów nagranych na płytę CD drogą pocztową. W piśmie z dnia 1 kwietnia 2019 r. organ podkreślił, że udostępnienie żądanych przez skarżącą informacji, z uwagi na duży zakres wnioskowanych danych, może się odbyć poprzez osobisty wgląd do dokumentów w siedzibie A. a pracownik Biura Dyrekcji może zostać nieco dłużej w pracy i udostępnić skarżącej te dokumenty po godzinach pracy, jednak nie mogło to nastąpić akurat w dniu 26 marca 2019 r. z uwagi na sprawy prywatne pracowników. Organ zwrócił się przy tym do skarżącej o wskazanie konkretnego dnia (i godziny), w którym chciałaby uzyskać wgląd do żądanych dokumentów. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 1 kwietnia 2019 r. skarżąca wskazała, że nie może pojawić się w siedzibie organu z powodu swoich obowiązków służbowych i prywatnych a jedynym sposobem przekazania jej żądanych przez nią dokumentów jest przesłanie ich w formie maila lub na zewnętrznym nośniku danych, tj. na płycie CD. W piśmie z dnia 2 kwietnia 2019 r. organ poinformował skarżącą, że żądana przez nią dokumentacja zostanie sformatowana, przetworzona do rozmiarów umożliwiających jej zeskanowanie i umieszczenie na płycie CD, a następnie zostanie przekazana skarżącej za pośrednictwem poczty. Następnie, w dniu 3 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 3 marca 2019 r., domagając się: zobowiązania Prezydenta Miasta do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi w sposób i w formie wyrażonej we wniosku; orzeczenia, czy nieudzielanie informacji publicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenia organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Skarżąca wskazała, że do dnia złożenia skargi, tj. do dnia 3 kwietnia 2019 r. organ nie udostępnił jej żądanej informacji w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 – dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2019 r. organ poinformował skarżącą, że przy piśmie z dnia 3 kwietnia 2019 r. na adres zamieszkania skarżącej została przesłana płyta CD z nagraną, po uprzednim sformatowaniu i przetworzeniu, żądana przez skarżącą dokumentacja. W piśmie z dnia 11 kwietnia 2019 r. skarżąca poinformowała organ, że w dostarczonych jej materiałach brakuje części dokumentów, tj. umowy i załączników dla wykonania robót na podwórku [..]. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. organ poinformował skarżącą, że Gmina Miasta nie była inwestorem zagospodarowania terenu w kwartale ulic [..]. Inwestorem był jeden z podmiotów korzystających z przedmiotowego terenu na podstawie ustanowionej służebności a A. uczestniczyły jedynie w odbiorze, po wykonanej inwestycji, jako administrator przedmiotowego terenu. W związku z powyższym, Gmina Miasta nie jest posiadaniu umowy na wykonanie przedmiotowego zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że skarżąca otrzymała wszystkie żądane przez nią dokumenty, które skompletowane zostały w terminie ustawowym, w sposób technicznie możliwy i zgodny z ustawą. Przygotowany dla skarżącej materiał był przedstawiony do jej wiadomości, i skarżąca mogła się z nim zapoznać. Organ zaznaczył przy tym, że skarżąca nie wykazała przesłanki szczególnego interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: We wniesionej w niniejszej sprawie skardze skarżąca domagała się kontroli terminowości i kompleksowości załatwienia przez Prezydenta Miasta jej wniosku z dnia 3 marca 2019 r. o udostępnienie, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669), żądanej przez nią informacji. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Przy czym, zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 tej ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępnienia w sposób lub w formie określonych we wniosku, stosownie do treści art. 14 ust. 2 ustawy, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostepnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika przy tym, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Dlatego też, z bezczynnością organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej będziemy mieć do czynienia wtedy, gdy organ ten nie załatwi wniosku w terminie i w formie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i jednocześnie nie podejmuje czynności w celu terminowego i kompleksowego załatwienia takiego wniosku. Podejmowanie zaś przez organ czynności nieuzasadnionych w świetle okoliczności sprawy i przepisów ustawy, które tylko pozornie mają doprowadzić do załatwienia wniosku w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej świadczy o przewlekłości organu w załatwieniu takiego wniosku. Wyjaśnić w tym miejscu bowiem należy, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania to dwa stany zaniechania odrębnie typizowane. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1, zgodnie zaś z art. 37 § 2 przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2017 r., str. 84). Pojęcie bezczynności należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności. Przewlekłość występuje natomiast w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny, nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Z przewlekłością postępowania mamy więc do czynienia w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Przewlekłość oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne lub nieporadne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1903/15, https://orzecznia.nsa.gov.pl). Jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzucić bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W stanie przewlekłości postępowania czynności organu można uważać za pozorowane, w tym sensie, że organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostające w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu przewlekłości postępowania powstaje więc sytuacja, w której organ działa opieszale lub tylko pozoruje działania, formalnie nie będąc bezczynnym (por. Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego w świetle ustaleń europejskiego case law, w: M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga (red.), Analiza i ocena zmian kodeksu postępowania administracyjnego w latach 2010 - 2011, Warszawa 2012, s. 115). Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2017 r., str. 414). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że bezsporne okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 3 marca 2019 r. było przeprowadzone przez Prezydenta Miasta w sposób przewlekły w przedstawionym powyżej znaczeniu. Niewątpliwie, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, Prezydent Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej. Ponadto, w sprawie nie było kwestionowane, że żądana przez skarżącą informacja dotycząca umów na zagospodarowanie wnętrz podwórzowych (z wybranymi wykonawcami): [..]-[..], wraz z dokumentacją powykonawczą oraz protokołami odbioru końcowego dla wymienionych wnętrz podwórzowych, uzupełniona o dokumentację powykonawczą wykonaną dla wnętrza podwórzowego [..] oraz protokół odbioru końcowego tego wnętrza i załączniki do umowy na zagospodarowanie wnętrza podwórzowego – stanowi informację publiczną w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacja ta dotyczy bowiem wykonywania przez gminę zadania publicznego i dysponowania majątkiem publicznym. Zgodnie zaś z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności, zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku, którym dysponują podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f), trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b) oraz o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c). Stosownie przy tym do treści art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2019 r., poz. 506) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy i obejmuje m.in. sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Prezydent Miasta, po otrzymaniu wniosku skarżącej w dniu 4 marca 2019 r. nie załatwił go w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, tj. do dnia 18 marca 2019 r. i dopiero w tym dniu wystosował do skarżącej pismo informujące o przyczynach opóźnienia w załatwieniu wniosku, wskazując na duży zakres wnioskowanych danych, których przesłanie nie jest możliwe drogą mailową i poinformował, że udostępni skarżącej żądane informacje w dniu 26 marca 2019 r. W piśmie tym organ powołał się na uprawnienia wynikające dla niego z treści przepisu art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, błędnie jednak stosując jego dyspozycję. W piśmie tym organ wskazał bowiem, że z uwagi na duży zakres wnioskowanych danych, których przesłanie nie jest możliwe drogą mailową, proponuje udostępnienie informacji publicznej poprzez osobisty wgląd do dokumentów w siedzibie A. w dniu 26 marca 2019 r. Do skuteczności działania podjętego w trybie powołanego wyżej art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wymagane jest po pierwsze: podanie przyczyny braku możliwości udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, z jednoczesnym wskazaniem sposobu i formy, w jakiej informacja może być udostępniona, a po drugie, wskazanie 14 - dniowego terminu, w którym wnioskodawca powinien zająć stanowisko co do wskazanego sposobu udzielania informacji, z pouczeniem o skutkach w postaci umorzenia postępowania, czego w piśmie organu z dnia 18 marca 2019 r. zabrakło. Opatrzenie omawianego powiadomienia rygorem i terminem na jego realizację determinuje zaś nie tylko dalsze czynności podmiotu zobowiązanego, ale świadczy też o skuteczności wystosowanego do wnioskodawcy powiadomienia. Jeśli więc powiadomienie, o którym mowa, zostanie doręczone wnioskodawcy i od daty jego doręczenia upłynie 14 – dniowy termin do złożenia wniosku o udzielenie informacji w sposób lub w formie podanych w tym powiadomieniu, to obowiązkiem organu jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, str. 301). Prezydent Miasta w piśmie z dnia 18 marca 2019 r. nie wskazał skarżącej 14 - dniowego terminu do zajęcia stanowiska w sprawie zaproponowanego przez organ nowego sposobu udostępnienia żądanej przez nią informacji, jak i nie pouczył skarżącej o ewentualnych skutkach niezajęcia tego stanowiska. Następnie, w odpowiedzi na powyższe pismo organu skarżąca, w piśmie również z dnia 18 marca 2019 r. zaproponowała, że stawi się w siedzibie organu w dniu 19 marca 2019 r. o godzinie 11:00, na co organ, w piśmie z dnia 19 marca 2019 r., nie zgodził się, wskazując, że przekazanie dokumentacji, z uwagi na jej zakres, może nastąpić nie wcześniej niż w dniu 26 marca 2019 r. i zaproponował, aby to skarżąca wybrała dogodny dla siebie termin, w którym będzie mogła zapoznać się z dokumentacją. Po tym zaś, jak skarżąca w piśmie z dnia 19 marca 2019 r. zgodziła się na przybycie do organu w dniu 26 marca 2019 r. w godzinach od 17:30 do 19:00, organ dopiero w piśmie z dnia 26 marca 2019 r. odpowiedział skarżącej, że w dniu 26 marca 2019 r. nie pracuje w zaproponowanych przez skarżącą godzinach a pracownik Biura Dyrekcji nie może tego dnia zostać po godzinach pracy. Natomiast, w momencie, kiedy skarżąca w piśmie z dnia 26 marca 2019 r. zaproponowała organowi, aby dostarczył jej żądane dokumenty na płycie CD drogą pocztową, organ w piśmie z dnia 1 kwietnia 2019 r. ponownie wskazał, że udostępnienie żądanych przez skarżącą informacji może się odbyć poprzez osobisty wgląd do dokumentów w siedzibie A. Po wystosowaniu zaś przez skarżącą do organu pisma z dnia 1 kwietnia 2019 r., w którym wskazała ona, że brak informacji uzna za brak udostepnienia informacji publicznej, w piśmie z dnia 2 kwietnia 2019 r. organ wskazał już, że żądana przez skarżącą dokumentacja zostanie jej udostępniona na płycie CD za pośrednictwem poczty. Ostatecznie, w piśmie z dnia 5 kwietnia 2019 r. organ poinformował skarżącą, że w dniu 3 kwietnia 2019 r. na adres zamieszkania skarżącej przesłał płytę CD z nagraną, po uprzednim sformatowaniu oraz przetworzeniu, dokumentacją. Natomiast, dopiero w piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r., wystosowanym po piśmie skarżącej z dnia 11 kwietnia 2019 r., organ poinformował skarżącą, że nie jest w posiadaniu umowy na zagospodarowanie terenu w kwartale ulic [..], gdyż nie był ich inwestorem. Powyższe wskazuje, że wniosek skarżącej z dnia 3 marca 2019 r. został przez organ ostatecznie załatwiony dopiero w dniu 12 kwietnia 2019 r. a tym samym po upływie terminu przewidzianego w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podejmowane przez organ w toku tego postępowania czynności nie miały zaś racjonalnego uzasadnienia i doprowadziły do nieusprawiedliwionego przedłużenia terminu załatwienia wniosku. Dlatego też, Sąd uznał, że Prezydent Miasta w sposób przewlekły prowadził postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 3 marca 2019 r. Udzielenie przez organ w dniu 12 kwietnia 2019 r. kompletnej odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 3 marca 2019 r. uczyniło przy tym bezprzedmiotowe orzekanie przez Sąd o zobowiązaniu organu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), do wydania aktu lub podjęcia czynności. Z uwagi na to, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w punkcie 2 wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej. Sąd ocenił jednocześnie, że stwierdzona w niniejszej sprawie przewlekłość Prezydenta Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił, że kwalifikując, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15 – wszystkie dostępne na https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja nie zaistniała zaś w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącej z dnia 3 marca 2019 r., który wpłynął do organu w dniu 4 marca 2019 r., niewątpliwie nie został załatwiony przez Prezydenta Miasta w przewidzianym ustawowo terminie do dnia 18 marca 2019 r. Jednakże, ostateczne załatwienie tego wniosku nastąpiło już w dniu 12 kwietnia 2019 r. a zatem termin nie został przekroczony w sposób znaczny. W toku postępowania organ podejmował czynności, które de facto miały doprowadzić do załatwienia wniosku, do czego ostatecznie doszło przed wydaniem przez Sąd wyroku w sprawie. Z tych samych względów Sąd oddalił wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie opisany sposób działania organu w żadnym razie nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny. Jednocześnie, działając na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, na które składał się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.