II SAB/Gd 48/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Janina Guść sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skarg A. K.-G., Z. K.- G., P. W., B. W. oraz G. W. na przewlekłość postępowania Wojewody w sprawie reformy rolnej 1. zobowiązuje Wojewodę do rozpoznania wniosku A. K.-G., Z. K.- G., P. W., B. W. oraz G. W. z dnia 15 lipca 2014 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Wojewodzie grzywnę w wysokości 2.000 zł (słownie złotych: dwa tysiące). 4. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. K.-G., Z. K.- G., P. W., B. W. oraz G. W. kwotę 665 zł (słownie złotych: sześćset sześćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. K.-G., Z. K. G., P. W., B. W. i G. W. (dalej skarżący), reprezentowani przez adwokata, wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w sprawie ich wniosku złożonego 15 lipca 2014 r. o uznanie że majątek poprzednika prawnego stron B. K. G. nie podlegał pod działanie art 2 ust 1 lit e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. RP z 1945 r Nr 3 poz. 13 ze zm. ). Wskazał pełnomocnik, że wniosek został zmodyfikowany pismem z dnia 27 lipca 2015 r. Postępowanie w sprawie zawieszono, a następnie podjęto postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. wyznaczając termin do załatwienia sprawy do dnia 30 grudnia 2016 r. Pismem z 27 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżących wniósł o dołączenie do akt sprawy dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania przed Wojewodą nr [..] dotyczącej uznania, że działka [..] i położony na niej zespół dworsko-parkowy należący do B. K. G. nie podlegał pod działanie art 2 ust 1 lit e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej . Postępowanie to zakończyło się korzystną dla skarżących decyzją z dnia 29 listopada 2013 r. W toku tego postępowania zgromadzono między innymi oryginalne dokumenty Urzędu Wojewódzkiego i Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w B. powołane jako dowody w punktach 5.6,7 pisma pełnomocnika skarżących z dnia 27 lipca 2015 r. , wykazujące niezbicie, że majątek B. K. G. o łącznej powierzchni 433,3122 ha w chwili przejęcia go przez Skarb Państwa na cele reformy rolnej składał się w części o powierzchni 353,4 ha z lasów i gruntów leśnych przekazanych Nadleśnictwu w dniu 18 grudnia 1945 r. Oznacza to, że pozostały majątek o powierzchni 79,19122 ha gdyby nawet w całości stanowił użytki rolne, miał powierzchnię znacznie mniejszą niż 100 ha, a jako znajdujący się w województwie nie podlegał przejęciu na cele reformy rolnej, gdyż nie spełniał przewidzianych dla tego województwa norm obszarowych. W ocenie pełnomocnika skarżących już same te dokumenty stanowiły podstawę do wydania korzystnej dla skarżących decyzji. W bezpośrednim kontakcie z prowadzącymi sprawę pracownikami uzyskała pełnomocnik skarżących informacje, że konieczne jest dołączenia do akt sprawy protokołu z dnia 18 grudnia 1945 r. przekazania obszarów leśnych o powierzchni 353,4 ha Skarbowi Państwa Nadleśnictwu. W ocenie pełnomocnika dokumentacja ta jest zbędna, gdyż fakt przekazania lasów znajduje potwierdzenie w w/w oryginalnych dokumentach Urzędu Wojewódzkiego i Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego, a także w zgromadzonej w aktach sprawy wyciągach z ksiąg wieczystych Sądu Rejonowego Wydziału V Ksiąg Wieczystych i w dokumentacji geodezyjnej tj. mapach oraz wyciągach przesłanych przez Starostwo Powiatowe do akt sprawy. Zdaniem pełnomocnika skarżących sprawa jest tym bardziej oczywista, że Skarb Państwa Nadleśnictwo nadal posiada lasy o powierzchni 353,4 ha, które uprzednio należały do B. K. G., co potwierdza wpis do księgi wieczystej. Termin wyznaczony do załatwienia sprawy na dzień 31 maja 2017 r. nie został dotrzymany a Wojewoda pismem z dnia 31 maja 2017 r. wskazał nowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 października 2017 r. W dniu 13 listopada 2017 r. skarżący wnieśli zażalenie/ponaglenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi domagając się wyznaczenia Wojewodzie 14 dniowego terminu do wydania decyzji w sprawie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie zareagował. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów pełnomocnika skarżących wskazał, że z przywoływanego protokołu w sprawie przekazania Nadleśnictwu terenów przeznaczonych na cele gospodarki leśnej z majątku K.-G. B. - gm. L., pow. C. z dnia 18 grudnia 1945 r. wynika, że z tego majątku o ogólnym obszarze 432,17 ha przekazano Nadleśnictwu grunty o ogólnym obszarze 342,57 ha. Z treści tego protokołu wynika także, że w skład gruntów przekazanych Nadleśnictwu wchodziły: drzewostany o pow. 270 ha, role o pow. 39,76 ha, łąki o pow. 14,52 ha, wody (jeziora rybne) o pow. 13,90 ha i pastwiska o pow. 4,39 ha. Jeżeli więc ogólna powierzchnia byłego majątku K. wynosiła 432,17 ha, a do powierzchni lasów i gruntów leśnych (drzewostanów) zaliczano powierzchnię ogólną 270 ha, to oznacza, że co najmniej 162,17 gruntów byłego majątku K. stanowiły grunty orne, łąki, pastwiska, sady, ogrody warzywne oraz grunty zabudowane budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi związanymi z tym gospodarstwem rolnym. W związku z powyższym za bezpodstawne uznał Wojewoda twierdzenie pełnomocnika stron, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Do organu prowadzącego postępowanie należy wyjaśnienie wszystkich aspektów sprawy, a wydana decyzja nie może opierać się na domniemaniach. W związku z powyższym w celu ustalenia dokładnej powierzchni wszystkich użytków byłego majątku K. Wojewoda zlecił tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego archiwalnych dokumentów dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Obecnie analizowane są wszystkie zgromadzone dotychczas dokumenty w celu stwierdzenia, czy rozmiar użytków rolnych przekraczał 100 ha, czy też nie. W niniejszej sprawie od pozyskanych - na każdym etapie postępowania - dokumentów i informacji uzależniony jest dalszy jego tok. Ponadto orzekanie w sprawach dotyczących stwierdzenia, czy nieruchomości ziemskie podpadały pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 pkt. e ww. dekretu odbywa się w postępowaniu administracyjnym i należy do kompetencji właściwego wojewody (§ 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej). W związku z powyższym istotą prowadzonego postępowania jest ustalenie rzeczywistej powierzchni lasów, a nie powierzchni gruntów przejętych przez Nadleśnictwo. W związku z powyższym pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. Wojewoda powiadomił strony postępowania, że nie było możliwe załatwienie powyżej sprawy w terminie ustawowym, podając przyczyny, i wskazał przewidywany termin do jej załatwienia (31 lipca 2018 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W sprawie będącej przedmiotem skargi skarżący zwalczają przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie uznanie że majątek poprzednika prawnego stron B. K. G. nie podlegał pod działanie art 2 ust 1 lit e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U.RP z 1945 r Nr 3 poz. 13 ze zm. ). Badając wymogi formalne skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zostały one spełnione. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi, wyczerpali przysługujące im środki zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. W dniu 13 listopada 2017 r. wystąpili do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z zażaleniem/ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania dopuszczalne jest w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Wprawdzie przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania", jednak w orzecznictwie wskazuje się, że dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2016r., II OSK 1903/15, z dnia 2 czerwca 2016r., II OSK 1156/16, z dnia 5 lipca 2012r. II OSK 1031/12, dostępne na stronie https://orzecznia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć też należy, że zmiana przepisów k.p.a. obowiązująca od dnia 1 czerwca 2017r., wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 935), spowodowała m.in. zdefiniowanie w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. pojęć "bezczynności" i "przewlekłości" postępowania. W myśl definicji ustawowych przez bezczynność rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z przepisów prawa ani w terminie wyznaczonym dodatkowo zgodnie z art. 36 k.p.a. Natomiast stan "przewlekłości" występuje, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to konieczne do załatwienia sprawy. Przewlekłość obejmuje zatem przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. Sąd kontrolujący legalność działań administracji zobowiązany jest zatem, przy ocenie zarzutu przewlekłości postępowania rozważyć, czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w danej sprawie. Sąd doszedł do wniosku, że Wojewoda prowadził postępowanie w sprawie wniosku skarżących z 15 lipca 2014 r. w sposób przewlekły. W pierwszej kolejności należy wskazać, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Treść obowiązku płynącego z powyższego przepisu oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości. W myśl art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Analizując postępowanie Wojewody po wniesieniu wniosku z 15 lipca 2014 r. odnotować należy następujące czynności podjęte w ramach kontrolowanego postępowania: 1. Zawiadomieniem z 8 sierpnia 2014 r. organ wszczął postępowania zobowiązując wnioskodawcę A. K. G. do wskazania pozostałych osób uprawnionych do brania udziału w postepowaniu tj. następców prawnych B. K. G. wraz z adresami do korespondencji). 2. Pismem z 9 września 2014 r. wnioskodawca podał listę następców prawnych B. K. G. i wskazał, ze jego trzej bracia zamieszkali w Niemczech udzielili mu pełnomocnictwa ogólnego oraz że po dwóch osobach toczy się postepowanie o stwierdzenie nabycia spadku. 3. Pismem z 21 listopada 2014 r. Wojewoda zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia dowodów następstwa prawnego po zmarłym B. K. G., przedłożenia pełnomocnictwa oraz dowodów wskazujących na sposób wykorzystania działki objętej wnioskiem przed przejęciem całej nieruchomości K. na własność Skarbu Państwa. 4. Pismem z 11 grudnia 2014 r. wnioskodawca przedstawił uaktualniony wykaz spadkobierców wskazując, ze brakujące dośle niezwłocznie po ich otrzymaniu z sądów, odpisy pełnomocnictw oraz informacje dotyczące wykorzystania działek wchodzących w skład zespołu dworsko-parkowego przed przejęciem na własność Skarbu Państwa oraz stan obecny. 5. Pismem z 23 grudnia 2014 r. Wojewoda wystąpił do Nadleśnictwa (dysponującego obecnie terenem objętym wnioskiem) o zajęcie stanowiska w sprawie. 6. Postanowieniem z 23 grudnia 2014 r. Wojewoda zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowań dotyczących ustalenia praw do spadku na rzecz W. S. i W. M. 7. Pismem z 27 lipca 2015 r. pełnomocnik wnioskodawców i uczestników postępowania wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania i zmodyfikowała wniosek z 15 lipca 2014 r. w ten sposób, że wniosła o wydanie decyzji stwierdzającej, że nieruchomości położone w miejscowości K., gmina B. o powierzchni 433,3122 ha przejęte na rzecz Skarbu Państwa od ówczesnego właściciela B. K. G. zaświadczeniem z 17 lipca 1946 r. Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września o przeprowadzeniu reformy rolnej. 8. Pismem z 17 listopada 2015 r. Wojewoda zobowiązał pełnomocnika stron o wskazanie czy W. S. i W. M. posiadają ustalone prawa spadkowe. 9. W dniu 7 grudnia 2015 r. pełnomocnik wnioskodawców i A. K. G. podczas pobytu w Urzędzie Wojewódzkim wskazali, że postępowanie spadkowe, które było powodem zawieszenia postępowania nie zostało zakończone oraz, że po uzyskaniu prawomocnych postanowień niezwłocznie prześle je do Wojewody. 10. Pismem z 13 czerwca 2016 r. pełnomocnik wnioskodawców wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania załączając postanowienia o stwierdzeniu nabyciu spadków oraz akty notarialne darowizny udziałów w spadku. 11. Pismem z 6 lipca 2016 r. Wojewoda zwrócił się do pełnomocnika stron o wskazanie czy żyje Z. K. G., podanie jej adresu do korespondencji, a w razie jej śmierci zobowiązano pełnomocnika do przedłożenia dowodu następstwa prawnego po niej. Jednoczenie wyraził organ wątpliwości co do treści przedłożonego aktu notarialnego darowizny z 11 stycznia 2016 r. 12. Pismem z 18 lipca 2016 r. pełnomocnik przedstawiła akt notarialny doprecyzowujący akt z 11 stycznia 2016 r. oraz stwierdzenie nabycia spadku po Z. K. G. 13. Postanowieniem z 31 sierpnia 2016 r. postępowanie w sprawie zostało podjęte. 14. Zawiadomieniem z 31 sierpnia 2016 r. termin załatwienia sprawy został wyznaczony na dzień 31 grudnia 2016 r. w związku z koniecznością zebrania materiału dowodowego niezbędnego do rozpoznania wniosku. 15. Pismem z 15 września 2016 r. Wojewoda wystąpił do Starosty o przesłanie posiadanej dokumentacji dotyczącej przejęcia nieruchomości ziemskiej K. 16. Przy piśmie z 30 września 2016 r. Starosta przesłał dokumentacje geodezyjną wskazując, że dokumentacji związanej z przejęciem nieruchomości nie posiada. 17. Pismami z 9 grudnia 2016 r. Wojewoda wystąpił do Archiwum Akt Nowych , Archiwum Państwowego, Nadleśnictwa o informację czy posiada w swoim zasobie protokół przejęcia przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu państwa oraz dokumenty dotyczące przekazania części nieruchomości na rzecz Lasów Państwowych. 18. Pismem z 29 grudnia 2016 r. Wojewoda wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 31 maja 2017 r. 19. Przy piśmie z 24 stycznia 2017 r. Archiwum Akt Nowych przesłało posiadaną dokumentację wskazując, że nie posiada dokumentów dotyczących przekazania części nieruchomości na rzecz Lasów Państwowych. 20. Pismem z 31 maja 2017 r. Wojewoda zwrócił się do Archiwum Państwowego , do Archiwum Akt Nowych, Archiwum Państwowego o udzielenie informacji czy posiada dokumentację dotycząca lasów wchodzących w skład nieruchomości ziemskiej K. z okresu sprzed 1 września 1939 r. 21. Pismem z 31 maja 2017 r. Wojewoda wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 31 października 2017 r. 22. W dniu 8 czerwca 2017 r. Dyrektor Wydziału Nieruchomości i Skarbu Państwa w Urzędzie Wojewódzkim zlecił przetłumaczenie z języka niemieckiego dokumentów dotyczących majątku K. pozyskanych ze Starostwa Powiatowego. 23. Archiwum Państwowe w B. i w T. udzieliły informacji, że nie posiadają dokumentacji dotyczącej lasów wchodzących w skład majątku ziemskiego K. (pisma z 24 czerwca 2017 r. i 12 czerwca 2017 r.). 24. Pismem z 19 czerwca 2017 r. Nadleśnictwo zajęło stanowisko w sprawie przesyłając protokół z 18 grudnia 1945 r. przekazania Nadleśnictwu terenów przeznaczonych na cele gospodarki leśnej z majątku K. 25. W dniu 5 lipca 2017 r. wpłynęły do organu przetłumaczone z języka niemieckiego dokumenty uzyskane od Starosty. 26. Pismem z 8 sierpnia 2017 r. pełnomocnik wnioskodawców wniosła o wydanie decyzji w związku z zebraniem materiału dowodowego w sprawie. 27. Pismem z 26 października 2017 r. Wojewoda wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 30 kwietnia 2018 r. 28. Pismem z 13 listopada 2017 r. pełnomocnik wnioskodawców wniosła ponaglenie w do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w związku z niewydaniem przez Wojewodę decyzji w sprawie. 29. Pismem z 27 kwietnia 2018 r. Wojewoda wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 31 lipca 2018 r. Zdaniem sądu przedstawiona chronologia czynności procesowych podejmowanych przez Wojewodę po uzyskaniu protokołu z 18 grudnia 1945 r. przekazania Nadleśnictwu terenów przeznaczonych na cele gospodarki leśnej z majątku K. oraz przetłumaczonych z języka niemieckiego dokumentów dotyczących majątku K. świadczy o tym, że były one podejmowane z przekroczeniem terminów określonych w art. 35 § 3 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że w istocie Wojewoda powinien na podstawie zgromadzonych akt dokonać ustalenia obszaru terenów jakie zostały objęte przejęciem na rzecz Skarbu państwa i zweryfikować czy w istocie do majątku K. miał zastosowanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września o przeprowadzeniu reformy rolnej czy też nie. Niewątpliwie ocena ta powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie przed organem. Wskazane wyżej okoliczności uzasadniają więc stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłości, co uzasadnia uwzględnienie skargi, jako że Wojewoda nie rozpatrzył wniosku, czym naruszył postanowienia przepisu art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz korespondujący z nim art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. Jednocześnie należało uwzględnić okoliczność, że do dnia wydania w tej sprawie wyroku nie zapadło rozstrzygnięcie w odniesieniu do wniosku skarżących, który wpłynął do organu w dniu 18 lipca 2014 r. Biorąc powyższe pod uwagę sąd w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku) zobowiązał Wojewodę do rozpatrzenia sprawy z wniosku A. K.-G., Z. K.- G., P. W., B. W. oraz G.W. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności uznając, że termin taki będzie adekwatny do czasu zakreślonego terminami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, zważywszy też, że ostatnie przedłużenie terminu rozpoznania sprawy tenże organ określił na datę 31 lipca 2018 r. Z uwagi na konieczność orzeczenia na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd uznał, że postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa. Organ wielokrotnie przekroczył ustawowy dwumiesięczny termin na przeprowadzenie postępowania. Przy czym podkreślić należy, iż od dnia 5 lipca 2017 r. Wojewoda jest w posiadaniu dowodów pozwalających na rozpoznanie sprawy. Tym samym organ nie dokonując rozstrzygnięcia sprawy przez blisko rok w sposób kwalifikowany naruszył art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. Wobec powyższego na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdził w pkt. 2 sentencji wyroku, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pkt. 3 sentencji wyroku sąd działając na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył z urzędu Wojewodzie grzywnę w wysokości 2.000 złotych. Grzywna pełni funkcję prewencyjną i ma przeciwdziałać bezczynności i przewlekłości organu prowadzącego postępowanie. Realne zagrożenie sankcją powinno przede wszystkim zdyscyplinować organ i doprowadzić do sprawnego a zarazem terminowego prowadzenia postępowania. Na wysokość zasądzonej w sprawie grzywny wpłynął w głównej mierze okres przewlekłości i bezczynności organu, okoliczność że postępowanie trwa niemal od czterech lat, a od 5 lipca 2017 r. Wojewoda nie podejmuje jakichkolwiek czynności mających na celu rozpoznanie sprawy. W ocenie sądu orzeczona grzywna jest wystarczająca, powinna też przywrócić zaufanie skarżących do organów władzy publicznej, a organ skłonić na przyszłość do efektywnego prowadzenia postępowania administracyjnego. O kosztach postępowania należnych od Wojewody na rzecz skarżących sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., z uwagi na uwzględnienie skargi w całości. Na wysokość zasądzonych kosztów składają się: wpis sądowy od skargi - 100 zł, koszty zastępstwa procesowego - 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz opłata od pełnomocnictw - 85 zł. Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.