II SAB/Gd 49/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Konserwatora Zabytków Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 25 lutego 2009r. B. J. wniosła skargę na bezczynność Miejskiego Konserwatora Zabytków, w przedmiocie udzielenia jej informacji publicznej w zakresie określonym w złączonym piśmie (pismo z dnia 8 września 2008r.),dotyczącym robót budowlanych przy ul. [...] prowadzonych na granicy jej działki, na obszarze zabytkowym przy ul. [...]. Zarządzeniem z dnia 16 listopada 2009 r. przewodniczący wydziału wezwał skarżącą do wskazania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi na bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej zwracała się do organu wyższego stopnia tj. do Ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z zażaleniem na niezałatwienie jej wniosku z dnia 8 września 2008 r. w terminie przez Konserwatora Zabytków Miasta. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca pismem z dnia 4 grudnia 2009 r. wskazała, iż w dniu 14 maja 2008 r. złożyła osobiście skargę do Ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Do pisma tego dołączyła kopię tej skargi. W odpowiedzi na skargę Miejski Konserwator Zabytków uznał zarzuty skarżącej za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie II SAB/Gd 49/09 sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Wniesiona skarga dotyczyła bezczynności organu administracji. Zgodnie z art. 37 §1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W razie bezczynności organu strona skarżąca powinna złożyć zażalenie do organu wyższego stopnia. Zażalenie takie nie zostało przez skarżącą wniesione, co czyni skargę niedopuszczalną. Jak wynika z akt sprawy skarżąca, na wezwanie Sądu przedłożyła kserokopię skargi na bezczynność Konserwatora Zabytków Miasta skierowanej do Ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Skarga ta wpłynęła do tego organu w dniu 14 maja 2008 r., zaś sam wniosek skarżącej o udzielenie jej informacji publicznej datowany był na dzień 8 września 2008 r. Zatem nie można uznać, iż skarga B. J. złożona do organu wyższego stopnia w dniu 14 maja 2008 r. jest zażaleniem na bezczynność Konserwatora Zabytków Miasta w niniejszej sprawie, skoro wniosek w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej robót budowlanych przy ul. [...] prowadzonych na granicy działki skarżącej, na obszarze zabytkowym przy ul. [...], datowany jest na dzień 8 września 2008 r. Nie może wszak być takiej sytuacji, że zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wyprzedza sam wniosek, którego dotyczy. W/w skargę do Ministra z dnia 14 maja 2008r. można by ewentualnie potraktować jako zażalenie na niezałatwienie w terminie innych, wcześniejszych, sprzed tej daty spraw, które nie są przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest – jak podała skarżąca w skardze do Sądu - "wniosek o udzielenie informacji w zakresie określonym w załączonym piśmie", a owo "załączone pismo" to pismo skierowane do Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 8 września 2008r. Nie można wiec przyjąć, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała tryb zażaleniowy przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. warunkujący skuteczne domaganie się rozstrzygnięcia skargi na bezczynność organu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę odrzucił.