II SAB/Gd 50/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. i J. B. na bezczynność Wojewody w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Jak wyjaśnili skarżący J. i U. B. w piśmie z dnia 11 lipca 2005 r., ich pismo z dnia 6 czerwca 2005 r. dotyczyło m.in. bezczynności Wojewody (skarżący dosłownie napisali "Urzędu Wojewódzkiego) w związku z wnioskiem z dnia 3 października 2003 r. Tenże wniosek z 3 października 2003 r. został skierowany do Prezydenta Miasta i otrzymał go także Wojewoda. Dotyczył on żądania, opartego, jak wyraźnie to zostało napisane, na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 i art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wydania postanowienia lub decyzji przez Prezydenta Miasta o wykonaniu nowego podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] - działki nr [...]. Rozpoznając zatem skargę skarżących na bezczynność Wojewody (pismo z dnia 6 czerwca 2005 r.), w określonym wyżej przedmiocie (załatwienie wniosku z dnia 3 października 2003 r.) Sąd uznał, iż jest ona niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4 tego przepisu, czyli wówczas, gdy organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty lub postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo gdy jest zobowiązany podjąć inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie Wojewoda nie był zobowiązany podjąć żadnego ze wskazanych aktów lub czynności, gdyż powołane przez skarżących przepisy wyraźnie określają, iż do podjęcia na ich podstawie postanowienia lub decyzji jest uprawniony wójt, burmistrz lub prezydent miasta, czyli w warunkach konkretnej sprawy Prezydent Miasta. Nadto, Wojewoda nie był też zobowiązany przekazać wniosku skarżących z dnia 3 października 2003 r. właściwemu organowi, gdyż pismo to zostało już skierowane do Prezydenta Miasta przez skarżących, zaś Wojewoda otrzymał je obok organu właściwego. Wyjaśnić też należy, że pismo skarżących z dnia 6 czerwca 2005 r. dotyczyło też, jak skarżący wyjaśnili w piśmie z dnia 11 lipca 2005 r., bezczynności Prezydenta Miasta. W tym zakresie zostało ono przekazane Prezydentowi Miasta w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania akt sprawy, gdyż skargi do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, jednakże do tej pory Prezydent nie udzielił odpowiedzi na skargę i nie przekazał akt sprawy. W związku z tym niniejsze orzeczenie nie dotyczy skargi na bezczynność Prezydenta Miasta. Z tych wszystkich względów, Sąd, uznając, iż w przedstawionych okolicznościach skarga skarżących na bezczynność Wojewody nie jest dopuszczalna, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił ją.