II SAB/Gd 50/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wykonanych robót budowlanych postanawia umorzyć postępowanie. Skarżący L. W. wniósł w dniu 12 października 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie dotyczącej budowy tarasu na działce nr [[...]] w G. Skarga ta została poprzedzona złożeniem przez skarżącego zażalenia przewidzianego w art. 37 § 2 kpa do organu wyższego stopnia. Postanowieniem z 6 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na podstawie wyżej wskazanego przepisu wyznaczył organowi I instancji termin załatwienia sprawy do dnia 15 września 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że w prowadzonej sprawie administracyjnej nie dopuścił się bezczynności z tego względu, że m. in. pracownik prowadzący sprawę przebywał na zwolnieniu lekarskim. Jednocześnie organ wskazał, że zakończył postępowanie podjęciem decyzji w dniu 13 października 2009 r. tj. w dniu wpłynięcia do niego skargi skierowanej do sądu. Skarżący w piśmie z dnia 24 listopada 2009 r. przyznał fakt podjęcia przez organ decyzji w sprawie, jednak podtrzymał żądanie skargi wywodząc, że organ wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę dopuścił się bezczynności. Do pisma skarżący załączył wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzję stwierdzającą brak podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane wniesioną przez skarżącego skargą na bezczynność organu podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Istotą skargi na bezczynność organu nie jest bowiem wyłącznie ustalenie przez sąd czy w prowadzonej przez organ sprawie administracyjnej nastąpiło w przeszłości uchybienie przepisom regulującym terminy załatwiania spraw administracyjnych ( art. 35 kpa ). Gdyby tak było to w omawianej sprawie należałoby niewątpliwie uznać, że organ pozostawał w bezczynności, a wbrew twierdzeniom organu stanu tego nie usprawiedliwia dostatecznie okoliczność korzystania przez jego pracownika ze zwolnienia lekarskiego. Kwestie te jednak nie miały żadnego znaczenia, gdyż na etapie postępowania sądowoadministracyjnego stan bezczynności organu ustał wskutek podjęcia decyzji. Ta okoliczność z kolei ma istotne znaczenie, albowiem celem i sensem uregulowania zawartego w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, jest zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej, czyli polecenie przez sąd organowi załatwienia sprawy administracyjnej bez wskazywania w jaki sposób winno to nastąpić tzn. bez określenia czy organ ma uwzględnić żądanie strony czy mu odmówić, a jedynie polecenie załatwienia sprawy czyli - w większości przypadków - zobowiązanie do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę. Z powyższego wynika, że wyrokowanie w sprawie w której organ podjął decyzję nie jest ani możliwe, ani celowe i to niezależnie od tego, iż wydanie decyzji nastąpiło już po wniesieniu skargi. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m. in. wówczas, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu wydanie przez organ decyzji merytorycznej, po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed jej rozpoznaniem przez sąd, powoduje, iż postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie w/w przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia.