II SAB/Gd 50/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku R. O. z dnia 9 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, 3. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego R. O. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 9 marca 2018 r., za pomocą platformy ePUAP, R. O. zwrócił się do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy tut. Urząd obecnie korzysta i czy korzystał w latach 2017 i 2016 z usług firm ochroniarskich w zakresie ochrony fizycznej lub monitoringu (w tym alarmu)? Jeśli tak proszę o przesłanie skanów umów za ochronę i monitoring, a także informację, jaki jest i był w latach ubiegłych miesięczny koszt tych usług. 2. Czy tut. Urząd obecnie korzysta i czy korzystał w latach 2017 i 2016 z usług firm sprzątających? Jeśli tak proszę o przesłanie skanów umów za sprzątanie, a także informację, jaki jest i był w latach ubiegłych miesięczny koszt tych usług. 3. Jeśli nie korzystają Państwo z usług firm sprzątających proszę o informację, w jaki sposób wykonywane jest sprzątanie tut. Urzędu, ile osób jest do tego zatrudnionych, na jakiej umowie i jaki jest miesięczny koszt zatrudnienia każdej z tych osób. Wnioskodawca zastrzegł przy tym, aby odpowiedź na powyższe pytania została mu przesłana na wskazany przez niego adres e-mail. Wobec braku odpowiedzi w dniu 26 kwietnia 2018 r. skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika procesowego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku skargę na bezczynność Wójta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, której domagał się we wniosku z dnia 9 marca 2018 r. Zarzucono w skardze naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., poprzez nieudzielenie żadnej odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej oraz niepodjęcie innych przewidzianych prawem czynności. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego w terminie czternastu dni od daty doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku, 3. uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1.500 zł, 5. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 ust. 4 p.p.s.a.), 6. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jak wynika z uzasadnienia skargi, w dniu 9 marca 2018 r. skarżący wystąpił do Wójta Gminy za pomocą platformy ePUAP z opisanym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, który został prawidłowo doręczony organowi jeszcze tego samego dnia. Na potwierdzenie tej okoliczności skarżący przedstawił m.in. wydruk Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia. Następnie, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący podniósł, że doręczenie tą drogą wniosku organowi należało uznać za skuteczne Twierdzi, że żądana informacja stanowi informację publiczną, zaś organ jako podmiot sektora finansów publicznych (organ administracji publicznej) był zobowiązany do jej udzielenia w przewidzianym do tego terminie, czego jednak nie uczynił, pozostając bezczynnym w tym zakresie. Dodatkowo podano, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wskazując, że po otrzymaniu skargi uwzględnił ją w trybie art. 54 § 3 tej ustawy i w dniu 15 maja 2018 r. udzielił wnioskowanej informacji w sposób wskazany we wniosku. Jednocześnie organ stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem sprawa nie została załatwiona w ustawowymi terminie, tj. do dnia 23 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy. Przedmiotem sądowej kontroli w odniesieniu do tego typu skarg nie jest jednak określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga na bezczynność stanowi więc środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku R. O. wniesionego za pomocą platformy ePUAP o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na przytoczone wyżej pytania. Przystępując do oceny zasadności przedmiotowej skargi sąd wskazuje, że o bezczynności w przypadku udzielenia informacji publicznej można mówić dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Po pierwsze, wniosek o udostępnienie takiej informacji musi zostać skierowany do podmiotu, który w świetle u.d.i.p. jest zobowiązany do jej udzielenia. Po drugie, wnioskowana informacja musi zaliczać się do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. Podkreślenia wymaga również, że dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to z jakiego powodu ona zaistniała i czy była zawiniona. Badanie spełnienia pierwszej z wymienionych przesłanek w niniejszej sprawie opiera się na treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p., według którego do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, czy też podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Nie ulega więc wątpliwości i nie jest to sporne, że do tego katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej organ jednostki samorządu terytorialnego jakim jest Wójt Gminy, który też wykonuje zadania publiczne w zakresie zadań własnych gminy i bezsprzecznie gospodaruje mieniem publicznym - gminnym. Ta kwestia budzi też wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, według którego wójt jako organ wykonawczy gminy jest jednocześnie organem władzy publicznej, bowiem m.in. realizuje zadania publiczne przypisane gminie, a nadto uprawniony jest m.in. w związku z tymi zadaniami publicznym na podstawie odpowiednich upoważnień ustawowych do działania w formie władczej w postaci decyzji administracyjnych w stosunku do podmiotów usytuowanych na zewnątrz. Następnie podlegało ustaleniu, czy wnioskowana przez skarżącego informacja obejmująca żądanie: "czy tut. Urząd obecnie korzysta i czy korzystał w latach 2017 i 2016 z usług firm ochroniarskich w zakresie ochrony fizycznej lub monitoringu (w tym alarmu)? Jeśli tak proszę o przesłanie skanów umów za ochronę i monitoring, a także informację, jaki jest i był w latach ubiegłych miesięczny koszt tych usług; Czy tut. Urząd obecnie korzysta i czy korzystał w latach 2017 i 2016 z usług firm sprzątających? Jeśli tak proszę o przesłanie skanów umów za sprzątanie, a także informację, jaki jest i był w latach ubiegłych miesięczny koszt tych usług; jeśli nie korzystają Państwo z usług firm sprzątających proszę o informację, w jaki sposób wykonywane jest sprzątanie tut. Urzędu, ile osób jest do tego zatrudnionych, na jakiej umowie i jaki jest miesięczny koszt zatrudnienia każdej z tych osób" - ma walor informacji publicznej, a w związku z tym, czy podlega ona udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Uszczegółowienie tego pojęcia następuje poprzez przykładowe wyliczenie przedmiotu informacji publicznej zawarte w art. 6 u.d.i.p. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Na uwagę w tym względzie zasługuje również treść art. 61 ust. 1 zd. 1 i zd. 2 in fine Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne obejmuje także uzyskiwanie informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p., za informację publiczną należy m.in. uznać informację o podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz o zasadach ich funkcjonowania. Tym samym o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji i jej treść. W świetle przedstawionych rozważań, nie ulega według sądu wątpliwości, że informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., która podlega udostępnieniu w trybie przepisów tej ustawy, stanowi również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego, zawieranych przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym, w tym – będących przedmiotem wniosku R. O. – ww. danych i umów. Dlatego też należało uznać, że obowiązkiem Wójta Gminy było udostępnienie informacji żądanej we wniosku skarżącego R. O. z dnia 9 marca 2018 r. Przyjmując zatem, że wnioskowane przez skarżącego informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., co też nie jest przedmiotem sporu, a podmiot, do którego skierowano żądanie był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, sąd wojewódzki przystąpił do oceny, czy organ pozostaje w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku z dnia 9 marca 2018 r. Bezczynność organu na gruncie powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje także decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że żądanej informacji publicznej nie posiada. Celem skargi na bezczynność jest zaś zobowiązanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Trzeba też podkreślić, że badając zasadność skargi na bezczynność sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. Pozostaje niesporne, że dniu 15 maja 2018 r., a więc po wniesieniu niniejszej skargi (co nastąpiło dnia 16 kwietnia 2018 r.), Wójt Gminy udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji podając że: w latach 2016 i 2017 Urząd korzystał z usług w zakresie ochrony fizycznej z usług firm ochroniarskich, podając koszt miesięczny brutto takiej usługi oraz załączając skan umowy z firmą ochroniarską; w latach 2016 i 2017 Urząd nie korzystał z usług firm sprzątających, w związku zaś z negatywną odpowiedzią na pytanie 2 wniosku organ następnie poinformował, że do sprzątania w Urzędzie zatrudnione są dwie osoby i podał miesięczny koszt zatrudnienia każdej z tych osób. Załącznikiem do odpowiedzi uczyniono skan umowy z "firmą ochroniarską". Według organu, w związku z udzieleniem skarżącemu wnioskowanej informacji zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z takim stanowiskiem zgadza się również sąd wojewódzki rozpoznający niniejszą skargę na bezczynność. Jak to już zostało wskazane, w przypadku skargi na bezczynność sąd administracyjny bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi, a jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. W judykaturze przyjmuje się, że w sytuacji, w której po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w chwili orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z chwili orzekania przez sąd administracyjny, wobec czego fakt dokonania czynności do tego momentu czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż odpowiedź na wniosek i udostępnienie informacji w żądanym zakresie nastąpiło po wniesieniu skargi i przed datą orzekania. Z tych względów w toku zawisłej przed sądem sprawy sądowoadministracyjnej odpadł przedmiot zaskarżenia, co implikuje konieczność umorzenia postępowania w zakresie bezczynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł na tej podstawie w punkcie 2 sentencji wyroku. Następnie mając na względzie zakres orzekania wynikający z art. 149 p.p.s.a. koniecznym jest stwierdzenie, czy przedmiotowa bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a). Jak wynika z przywołanych okoliczności sprawy wniosek z dnia 9 marca 2018 r. został rozpatrzony w dniu 15 maja 2018 r. poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji publicznej. Mimo niewątpliwego uchybienia terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który statuuje obowiązek udostępnienia informacji na wniosek bez zbędnej zwłoki, a co do zasady w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, naruszenie wskazanego przepisu nie miało jednak charakteru rażącego. W istocie bowiem wniosek został rozpatrzony w terminie nieznacznie przekraczającym 2 miesiące. Wprawdzie skarga na bezczynność była uzasadniona na dzień jej wniesienia, ale organ przyznał jej zasadność i wniosek uwzględnił w całości. Sąd uznał w tej sytuacji, że nie było konieczności wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny, o czym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny ma charakter prewencyjny, a skoro odpowiedzi na wniosek udzielono i z nienadmiernym opóźnieniem sąd takiej konieczności nie dostrzega. Zasądzając od organu na rzecz skarżącego na jego wniosek koszty postępowania w wysokości 200 zł sąd wojewódzki zastosował przepis art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Obniżenie wysokości wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego w niniejszej sprawie w stosunku do kwoty 480 zł wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) sąd uzasadnia zatem uprawnieniem nadanym przepisem art. 206 p.p.s.a. Na podstawie tego przepisu wojewódzki sąd administracyjny działa w ramach uznania, dokonując oceny na tle konkretnych okoliczności, czy występują szczególnie uzasadnione względy przemawiające za odstąpieniem od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub w części. "Uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a. nie jest ograniczony do przykładowej sytuacji określonej drugą częścią cytowanego przepisu, a więc "w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu". Możliwe jest zatem zastosowanie tego przepisu w innych sprawach niż wymagające ustalenia wartości przedmiotu sporu, a więc nawet w sytuacji uwzględnienia skargi w całości, bowiem tak w kontrolowanej sprawie trzeba ocenić uwzględnienie skargi przez organ skutkujące umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Ponieważ art. 206 p.p.s.a. dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym mowa w art. 205 p.p.s.a., obejmuje swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego. Określając wysokość wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego sąd uwzględnia zarówno stopień zawiłości sprawy jak i nakład pracy adwokata (radcy prawnego), przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, które mogą budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny. W tym kontekście sporządzenie skargi o charakterze szablonowym, wielokrotnie wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych sprawach, w ocenie sądu uprawnia co najmniej do miarkowania wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika. Sąd orzekający w tym składzie w pełni podziela takie aktualne stanowisko wypracowane w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych co do wykładni art. 206 p.p.s.a. na tle spraw w przedmiocie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej (zob. m. in. wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Gl 118/17; WSA w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 30/17; WSA w Poznaniu z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt IV SAB/Po 92/16; WSA w Gdańsku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 70/16; WSA we Wrocławiu, z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 87/18, dostępne w CBOSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wobec ustalenia przez sąd z urzędu wnoszenia przez R. O., w imieniu którego działa ten sam zawodowy pełnomocnik – radca prawny, licznych skarg w takich samych sprawach bezczynności różnych organów, na tle tego samego zapytania o udostępnienie informacji publicznej, zawisłych przed różnymi wojewódzkimi sądami administracyjnymi (zob. m.in. wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 87/18; WSA w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Kr 43/18, dostępnie j.w.). Uprawnia to w ocenie sądu do wniosku, że sporządzający skargę w niniejszej sprawie radca prawny korzysta z szablonu skargi wypracowanego i wielokrotnie wykorzystanego w innych sprawach sądowych. Nie może też umknąć sądowi konstatacja, że niniejsza sprawa, również z uwagi na swoją powtarzalność, nie należy do zawiłych, a orzecznictwo wypracowane na tle bezczynności w sprawach udostępnienia informacji publicznej przy tym zapytaniu jest w zasadzie jednolite co do oceny charakteru żądanej informacji jako informacji publicznej. Nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie podlegał więc weryfikacji, a jej skutkiem sąd uznał stosując przepis art. 206 p.p.s.a., że wystarczające jest przyznanie w ramach zasądzonych kosztów postępowania wynagrodzenia radcy prawnego w ¼ wynagrodzenia ustalonego w powołanym rozporządzeniu w sprawie ustalenia opłat za czynności radców prawnych, natomiast w całości sąd uwzględnił uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 100 zł, gdyż zasadność wniesienia skargi nie mogła zostać podważona. Nie podlegał uwzględnieniu wniosek w zakresie kosztu opłaty od pełnomocnictwa, gdyż jak wynika z dowodu tej opłaty wniesiono ją na rachunek niewłaściwego urzędu miasta. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., skoro jej przedmiotem była bezczynność.