II SAB/Gd 57/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Skarżący B. P. zwrócił się do Urzędu Marszałkowskiego Departamentu Europejskiego Funduszu Społecznego wnioskiem z dnia 20 marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej informacji publikowanych na stronach internetowego kanału informacyjnego administracji publicznej www.[...].pl. W odpowiedzi na Marszałek Województwa pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w urzędowym publikatorze teleinformatycznym, który tworzy się w celu powszechnego udostępniania informacji publicznych. Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 ww. ustawy, informacja, która nie została udostępniona na stronach internetowych urzędu, jest udostępniana na wniosek. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2012 r. (sygn. akt I OSK 730/12), zgodnie z którym informacja, która została udostępniona w urzędowym publikatorze teleinformatycznym przez organ administracji publicznej nie podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym, organ stwierdził, że nie ma obowiązku w takiej sytuacji dokonywania wydruku stron internetowych i przesyłania ich wnioskującemu. Ponadto podniósł, że polski kodeks karny wykonawczy nie pozbawia osób osadzonych w zakładzie karnym w sposób bezwzględny dostępu do Internetu. Zgodnie z art. 110a § 2 kodeksu dyrektor zakładu karnego może zezwolić m.in. na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego i innych przedmiotów, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Oznacza to, że osoba skazana na pobyt w zakładzie karnym może dochodzić swoich praw w zakresie dostępu do informacji publicznej na zasadach ogólnych, wykorzystując instrumenty przewidziane w kodeksie karnym wykonawczym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. P. zarzucił organowi bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez nieudostępnienie żądanej informacji. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia takiej informacji. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o jej oddalenie bądź też odrzucenie. W pierwszej kolejności przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania podając, że przy piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. skarżący został poinformowany, że strony internetowe urzędu jako ogólnodostępne nie są udostępniane na wniosek. Podkreślono, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. W niniejszej sprawie organ w ustawowym terminie udzielił odpowiedzi na skierowany do niego wniosek, a zatem zarzut bezczynności w tym zakresie jest bezpodstawny. Powołując się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że informacje umieszczane na ogólnodostępnych stronach internetowych urzędu uznać należy za funkcjonujące w obiegu publicznym, a dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Z uwagi na łatwość dostępu do informacji (dostęp niezależny od lokalizacji, godzin pracy) internet należy uznać za miejsce ogólnodostępne. Za takim traktowaniem Internetu przemawiają ostatnie zmiany ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 197, poz. 1172 ze zm.), które konstytuują ogłaszanie prawa w formie elektronicznej jako wiodącą formę publikacji. Tym bardziej za miejsce ogólnodostępne należy uznać stronę, do redagowania której upoważnieni są wyłącznie pracownicy podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji, względnie inne osoby upoważnione przez podmiot zobowiązany. Organ zwrócił uwagę na odróżnienie portalu informacyjnego [[...]] od strony internetowej o wskazanym przez skarżącego adresie tj. www.[...].pl. Po ujednoliceniu adresów stron internetowych w chwili obecnej strona [[...]] to obecnie nazwa portalu informacyjnego, który powstał pod patronatem Ministerstwa Nauki i Informatyzacji przy współpracy Urzędu Marszałkowskiego Województwa oraz innych jednostek samorządu terytorialnego. Portal [[...]] to także "Zintegrowany Biuletyn Informacji Publicznej". Wobec powyższego do wniosku w tym zakresie zastosowanie znajdzie a contrario art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacja publiczna udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej nie jest udostępniana na wniosek. Portal [[...]] jest olbrzymim portalem zawierającym kilka tysięcy stron internetowych aktualizowanych codziennie począwszy od roku 2008. Środki techniczne którymi dysponuje organ uniemożliwiają udostępnienie informacji publikowanych na portalu w całości, czego domaga się skarżący, w jakiejkolwiek innej formie niż przez odesłanie do stron internetowych. W kolejnych pismach procesowych skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Nadto w piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2013 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego z urzędu, powołując się na art. 54 ust. 1 Konstytucji RP, wniósł o zobowiązanie Marszałka Województwa do udostępnienia informacji, których dysponentem jest Departament Europejskiego Funduszu Społecznego Urzędu Marszałkowskiego, dotyczących Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki na lata 2007 – 2013, bowiem skarżący zainteresowany jest pozyskaniem informacji o tym programie realizowanym na bazie środków europejskich. Podaje również, że żądane przez skarżącego informacje na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie stanowią informacji publicznej i w związku z tym niezasadne było złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wnosi zatem o zobowiązanie marszałka do udzielenia informacji wskazanych w tym piśmie procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Zarzut bezczynności może się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność natomiast ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przechodząc do bezczynności w sprawie dostępu do informacji publicznej odwołać się trzeba do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa, wśród innych ustaw, zajmuje się ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, gdzie w myśl art. 1 każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobowiązany do jej udostępniania. Realizacja tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1. organy władzy publicznej, 2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 ze. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). W świetle przytoczonych norm niewątpliwie marszałek województwa jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Dokonując oceny wniosku, będącego przedmiotem niniejszej sprawy wskazać należy, że zawiera on jedynie ogólną prośbę "o udostępnienie informacji publikowanych na stronach internetowego kanału informacyjnego administracji publicznej www.wrotapomorza.pl". Takie sformułowanie wniosku z odniesieniem się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie przepisów której odpowiedź mogła zostać skarżącemu udzielona, obejmuje żądanie udostępnienia informacji publicznej. Istotnie skarżący nie wskazał precyzyjnie, z jakiego zakresu informacji publicznej żąda. W ocenie sądu nie ulega wątpliwości, że przedmiotem wniosku złożonego w trybie ustawy nie może być każda informacja, a jedynie taka, która ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Gdyby natomiast żądana informacja nie była informacją publiczną, organ, do którego skierowany jest wniosek powiadamia o tym wnioskodawcę na piśmie. W niniejszej sprawie dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, w piśmie procesowym z dnia 19 maja 2013 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik procesowy sprecyzował żądanie wskazując, że chodzi o informacje na temat realizowanego w województwie pomorskim "Programu Operacyjnego Kapitału Ludzkiego", finansowanego w 85 proc. ze środków Unii Europejskiej (Europejskiego Funduszu Społecznego) oraz w 15 proc. ze środków krajowych. Dnia 28 września 2007 r. Komisja Europejska wydała decyzję w sprawie przyjęcia do realizacji Programu Kapitał Ludzki, który jest jednym z programów służących realizacji Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007-2013 i obejmuje całość interwencji Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) w Polsce. Przyjęcie Programu stanowi potwierdzenie głównych kierunków rozwoju i prowadzenia polityki prozatrudnieniowej rządu oraz umożliwia wykorzystanie środków EFS w Polsce w latach 2007-2013. Żądane informacje znajdują się na stronie Urzędu Marszałkowskiego Województwa w zakładce - Departament Europejskiego Funduszu, Program Operacyjny Kapitał Ludzki. Nie budzi natomiast wątpliwości, gdyż przyznał to również organ, że portal [[...]] to obecnie nazwa portalu informacyjnego, który powstał pod patronatem Ministerstwa Nauki i Informatyzacji przy współpracy Urzędu Marszałkowskiego Województwa oraz innych jednostek samorządu terytorialnego. Portal [[...]] to także "Zintegrowany Biuletyn Informacji Publicznej". Niewątpliwie informacją publiczną w rozumieniu ustawy są dokumenty żądane przez skarżącego w piśmie procesowym skierowanym do sądu - z dnia 19 maja 2013 r. Z tego mianowicie powodu, że jest nią każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Skoro informacje, których żąda skarżący są udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, to tym bardziej spełniają powyższe kryteria. Niemniej sformułowany na etapie postępowania sądowego wniosek o udostępnienie konkretnej informacji publicznej nie może być przedmiotem rozpoznania przez sąd, bowiem nie taki wniosek skierowany został do organu, a wreszcie nie ten wniosek jest przedmiotem skargi na bezczynność organu. Informacja publiczna, zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniona na wniosek. Tak więc skoro już we wniosku z dnia 20 marca 2013 r. skarżący zażądał de facto udostępnienia informacji publicznej zawartej w Biuletynie Informacji Publicznej, to w świetle powyższego przepisu żądanie owo było niezasadne i rację miał organ wyjaśniając skarżącemu ową kwestię w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. oraz odpowiedzi na skargę z dnia 30 kwietnia 2013 r. Innymi słowy mówiąc, nie można żądać informacji na wniosek, skoro została ona już udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, zaś stanowisko judykatury jest w tym względzie już od dawna ukształtowane (zob. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 462/11, z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt I OSK 416/08 – LEX 490132, z dnia 11 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1557/09). Ponadto wskazać należy, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2479 (dostępny w internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że organ administracji publicznej w przypadku informacji udostępnionej w BIP nie ma obowiązku wykonywania wydruków z biuletynu i przesyłania ich żądającemu. Jeżeli zaś żądanie skarżącego obejmowało również pozostałe informacje publikowane na wskazanym portalu, mniemające charakteru informacji publicznej, także należało powiadomić o tym wnioskodawcę na piśmie, co w istocie uczyniono w niniejszej sprawie najpóźniej w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do osobistej sytuacji wnioskodawcy, będącego osobą pozbawioną wolności, sąd wyjaśnia, że wspomniany już przepis art. 10 ust. 1 ustawy ma charakter wiążący i nie zezwala na odmienne traktowanie osób odbywających karę pozbawienia wolności. W tym kontekście zwrócić trzeba uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08 (Lex Polonica nr 20154207), w którym rozważając aspekt dostępu do BIP osoby niepełnosprawnej uznano, że: "Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten ma zastosowanie również do osoby niepełnosprawnej, wnioskującej o skorzystanie z BIP-u, a także, że stanowi podstawę odmowy dokonania wydruku informacji w nim udostępnionej. W istocie bowiem norma ta nie zawiera szczególnych postanowień pozwalających na odmienne traktowanie osób niepełnosprawnych". Podzielając prezentowane stanowisko sąd orzekający w niniejszej sprawie również wyraża pogląd, że wskazany przepis nie różnicuje obywateli, nadając niektórym szczególne prawa z uwagi na ich sytuację osobistą. Można natomiast wywieść, że korzystanie z dostępu do internetu dla osoby pozbawionej wolności może być i tak większe, aniżeli właśnie osób niepełnosprawnych, czy też – co należy szczególnie wyeksponować – w ogóle innych osób i to z różnych powodów nieposiadających do niego dostępu, np. z powodu ubóstwa, z powodów technicznych, z braku umiejętności, osób w podeszłym wieku, itp. Wszak, jeśli zdaniem skarżącego dostęp ten się mu należy, zaś przełożony (dyrektor zakładu karnego) w tym względzie narusza ewentualnie jego prawo, to w myśl art. 6 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557, ze zm.), zwanej dalej k.k.w., może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie, którymi – według art. 2 pkt 5 – są m.in. dyrektor okręgowy i Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 102 k.k.w., skazany ma prawo w szczególności do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich (pkt 10) oraz prowadzenia korespondencji, bez jej cenzurowania, z organami ścigania, wymiaru sprawiedliwości i innymi organami państwowymi, samorządowymi oraz z Rzecznikiem Praw Obywatelskich (pkt 11). Ponadto zauważyć należy, że fakt odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym nie przesądza w sposób jednoznaczny, że skazany jest pozbawiony dostępu do internetu, a w konsekwencji do zapoznania się z Biuletynem Informacji Publicznej zamieszczonym na stronie Urzędu Marszałkowskiego Województwa. Zgodnie bowiem z treścią art. 102a § 2 k.k.w., dyrektor zakładu karnego może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi m.in. sprzętu komputerowego, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Z kolei wskazany już przepis art. 102 k.k.w., wymieniający uprawnienia skazanego, posługuje się sformułowaniem "w szczególności", co oznacza, co oznacza, że katalog ten jest otwarty, a więc skazany może również korzystać, na zasadach obowiązujących w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, z dostępu do internetu. Nie można z tego wywodzić, że prawo to jest dyskrecjonalne i zależy tylko i wyłącznie od dobrej woli administracji zakładu karnego, skoro – co już wyżej przedstawiono – osoba osadzona ma prawo dochodzenia swoich racji w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. nr 151, poz. 1467). Po drugie zaś, w myśl art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Powyższą zatem sprawę, z uwagi na jej szczególne okoliczności, należy traktować bardziej w znaczeniu indywidualnym, a nie generalnym. Niemniej jednak dodać należy, że osadzony w zakładzie karnym musi liczyć się z ograniczeniami swobód i wolności, które są nieodzownym elementem wykonywania kary w warunkach izolacyjnych. Nie ma to jednak wpływu na żądanie rozpatrywane w niniejszej sprawie. Próba dowodzenia zatem, że skarżący osobiście nie ma w istocie prawa do korzystania z internetu, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie daje mu większych praw niż innym osobom, które ze względu na swoją sytuację osobistą z dostępu do Internetu korzystać również nie mogą. Oceniając zatem, że marszałek Województwa nie pozostaje w bezczynności, skargę należało oddalić jako niezasadną, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.