II SAB/Gd 58/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę. Z. W. pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r., złożonym bezpośrednio do tutejszego Sądu, wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Wskazał, że sprawa dotycząca przywrócenia stosunków wodnych na działce nr [...] w J. gmina K. została zakończona ostateczną decyzją, zostały także wydane przez WSA w Gdańsku dwa wyroki (20 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 226/10 i 13 października 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 398/11). Pismem z 23 sierpnia 2013 r. R. sp. z o.o. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO z 22 lutego 2011 r. Postanowieniem SKO w Gdańsku z 16 października 2012 r. postępowanie zostało wznowione zgodnie ze złożonym podaniem. Skarżący wskazał, że pismami z 29 października 2012 r., 10 listopada 2012 r., 7 stycznia 2013 r. oraz 24 stycznia 2013 r. zwracał się do SKO z prośbą o wskazanie terminu rozpoznania sprawy wszczętej postanowieniem z dnia 16 października 2012 r. w związku z bezczynnością organu w załatwieniu wniosku. Podniósł, że rozpoznawanie spraw według kolejności wpływu, bez zachowania terminów wskazanych w k.p.a., powoduje rażące naruszenie prawa strony do załatwienia sprawy i narusza jej prawnie chroniony interes. Pismem z 9 kwietnia 2013 r. skarżący wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i bezzwłoczne rozpoznanie sprawy przez SKO. Z uwagi na złożenie skargi bezpośrednio do Sądu, z niezachowaniem trybu jej wniesienia, w dniu 26 kwietnia 2013 r. skarga została przekazana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę SKO wskazało, że skarga na bezczynność jest niezasadna gdyż decyzją z 22 kwietnia 2013 r., nr 4719/12, Kolegium odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 22 lutego 2011 r. nr 3533/10. Skarga Z. W. wpłynęła natomiast do organu dopiero 29 kwietnia 2013 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżący Z. W. zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku R. sp. z o.o. w K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną SKO z 22 lutego 2011 r. Wobec tak określonego przedmiotu skargi, Sąd zobligowany był przede wszystkim ustalić czy organ rzeczywiście nie podejmuje w tym zakresie działań nakazanych mu przez prawo. Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, że pismem z 23 sierpnia 2012 r. R. sp. z o.o. w K. złożyła w Urzędzie Gminy w K. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO z 22 lutego 2011 r., z uwagi na pomięcie jej jako strony w tym postępowaniu. W dniu 31 sierpnia 2012 r. wniosek ten wpłynął do SKO. Postanowieniem z 16 października 2012 r. Kolegium wznowiło postępowanie w sprawie. W dniu 22 kwietnia 2013 r. została wydana decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej. Natomiast skarga Z. W. na bezczynność Kolegium w przedmiocie rozpoznania wniosku z 23 sierpnia 2012 r. wpłynęła do organu w dniu 26 kwietnia 2013 r.. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ administracji publicznej nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Terminy załatwiania spraw zostały określone w art. 35 k.p.a., który stanowi, że sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego winny być załatwiane niezwłocznie (§ 1 i § 2), sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego – nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). Do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w takich terminach organ administracji winien zawiadomić strony. Terminy te dotyczą spraw wszczynanych na wniosek strony, a także z urzędu. Rzeczą organu jest tak zorganizować prowadzenie sprawy, aby kwestie organizacyjne czy finansowe nie stanowiły przeszkody do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu decyzji załatwiającej w całości wniosek o wznowienie postępowania, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, jest bezzasadna. Organ wydając akt administracyjny rozstrzygający sprawę skutecznie unika zarzutu pozostawania bezczynnym. Bez znaczenia dla kwestii stanu braku bezczynności pozostaje taki sposób rozstrzygnięcia wniosku, który w przedmiotowej sprawie polega na wydaniu decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Wydanie decyzji jest odwrotnością stanu bezczynności. Jeżeli więc organ wyda akt kończący postępowanie, Sąd traci możliwość zobowiązania go do podjęcia związanych ze sprawą działań na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zobowiązuje bowiem organ do wydania w określonym terminie aktu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie może budzić wątpliwości, że SKO nie pozostawało w stanie bezczynności w chwili wniesienia skargi do Sądu. Z powyższych przyczyn należało orzec o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.