II SAB/Gd 58/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Polskiej Federacji [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku skarżącej Polskiej Federacji [...] z siedzibą w W. z dnia 26 lutego 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 2 w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność, której dopuścił się Prezydent Miasta, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałej części, 4. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej Polskiej Federacji [...] z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 7 maja 2019 A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 26 lutego 2019 r. oraz wniosku z dnia 26 marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku oraz stwierdzenia, że doszło do bezczynności. Zarządzeniem z dnia 23 maja 2019 r. Sąd rozdzielił skargę przez odrębne zarejestrowanie skargi na bezczynność w sprawie wniosku z dnia 26 lutego 2019 r. pod sygn. akt II SAB/Gd 58/19 oraz skargi na bezczynność w sprawie wniosku z dnia 26 marca 2019 r. pod sygn. akt II SAB/Gd 59/19. Skarga w sprawie wniosku z dnia 26 lutego 2019 r. została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 8 marca 2019 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek A. o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. podania wykazu stanowisk pracowniczych i kierowniczych w Urzędzie Miasta, 2. podania minimalnych i maksymalnych wysokości wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w Urzędzie Miasta, w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska podane w wykazie według wzoru (tabelarycznie ze wskazaniem stanowiska: młodszy referent, referent, podinspektor, inspektor ect.; minimalnego wynagrodzenia; minimalnego wynagrodzenia). Przekazanie rzeczywistych kwot wynagrodzenia wypłaconych za ostatni kwartał w danym miesiącu (grudzień 2018 r., styczeń 2019 r., luty 2019 r.) pracownikom zatrudnionym w Urzędzie Miasta, a nie podanie kategorii zaszeregowania wynagrodzenia zasadniczego na danym stanowisku, co nie musi odpowiadać faktycznym poborom. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., pismem z dnia 21 marca 2019 r. wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania zakresu wniosku, tj. dokonania korekty pkt 2 wniosku poprzez jasne i jednoznaczne sformułowanie zdania drugiego oraz dostosowanie układu tabeli do wnioskowanych informacji. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że w przypadku nieuzupełnienia wniosku, w sposób i w formie wskazanej powyżej, w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, postępowanie o udostępnienie informacji publicznej zostanie umorzone. Następnie w piśmie z dnia 4 kwietnia 2019 r. Prezydent Miasta wezwał wnioskodawcę do korekty wzoru tabeli, o jakiej mowa w pkt 2 wniosku, zdanie pierwsze. Jak wyjaśnił, wzór tabeli musi obejmować ogół stanowisk pracy, co do których wnioskodawca wnosi o podanie wynagrodzenia. Wskazał przy tym, że wzór tabeli nie może w rubryce drugiej i trzeciej dotyczyć minimalnego wynagrodzenia. Ponadto, organ poinformował, że obowiązujące przepisy ustawy o pracownikach samorządowych i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych nie określa pojęcia "rzeczywistej kwoty wynagrodzenia wypłaconej pracownikowi za ostatni kwartał w danym miesiącu". Organ dysponuje wyłącznie kwotą wynagrodzenia przyznanemu każdemu pracownikowi w umowie o pracę, zgodnie z ww. przepisami. W związku z tym Prezydent Miasta wezwał wnioskodawcę do podania algorytmu wyliczenia "rzeczywistego wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi" w terminie 14 dni od otrzymania pisma pod rygorem umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie podał wykaz stanowisk pracowniczych i kierowniczych w Urzędzie Miejskim, zawarty w Regulaminie Wynagradzania Pracowników Urzędu Miejskiego, stanowiącym załącznik do Zarządzenia nr [..] Prezydenta Miasta z dnia 2 lipca 2018 r. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2019 r. A. precyzując pkt 2 wniosku z dnia 26 lutego 2019 r. określiła, że prosi o wskazanie minimalnych i maksymalnych wysokości wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w Urzędzie Miasta, w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska podane według wzoru. Wyjaśniła też, że prosi również o przekazanie rzeczywistych kwot wynagrodzenia wypłaconych za ostatni kwartał w danym miesiącu (grudzień 2018 r., styczeń 2019 r., luty 2019 r.) pracownikom zatrudnionym w Urzędzie Miasta (a nie podanie kategorii zaszeregowania wynagrodzenia zasadniczego na danym stanowisku, co nie musi odpowiadać faktycznym poborom) z podziałem na poszczególne i wszystkie stanowiska podane według wzoru (tabelarycznie ze wskazaniem stanowiska: młodszy referent, referent, podinspektor, inspektor ect., minimalnego wynagrodzenia, maksymalnego wynagrodzenia). W dniu 26 kwietnia 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę, że w pismach z dnia 21 marca 2019 r. z dnia 4 kwietnia 2019 r. została udzielona informacja znajdująca się w posiadaniu Urzędu. Jednocześnie organ wskazał, że nie jest w posiadaniu informacji w zakresie rzeczywistych kwot wynagrodzenia wypłaconych we wnioskowanym terminie. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie art. 4, art. 13 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że pismo Prezydenta Miasta z dnia 21 marca 2019 r. oraz z dnia 4 kwietnia 2019 r. nie zawierały odpowiedzi na żądane pytania. W ocenie skarżącej organ dopuścił się naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p., albowiem w zakreślonym terminie 14 dni nie zrealizował obowiązku udzielenia odpowiedzi - wystosował jedynie pismo informacyjne, a nie przedłużył terminu załatwienia sprawy. Tym samym organ nie wydał decyzji administracyjnej, co stanowi naruszenie art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że udzielił informacji, którymi dysponował, tj. w zakresie punktu 1 wniosku. Nie może natomiast udzielić pozostałych wnioskowanych informacji zawartych w pkt 2 wniosku ponieważ informacji takich nie posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta w udostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 26 lutego 2019 r., a dotyczącej podania wykazu stanowisk pracowniczych i kierowniczych w Urzędzie Miasta (pkt 1) oraz podania minimalnych i maksymalnych wysokości wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w Urzędzie, w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska podane w wykazie według przedawnionego we wniosku wzoru, przy czym w tym zakresie strona wniosła o podanie rzeczywistych kwot wynagrodzenia wypłaconych za ostatni kwartał w danym miesiącu, a nie podanie kategorii zaszeregowania wynagrodzenia zasadniczego na danym stanowisku (pkt 2). Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy, nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Oceniając, czy adresat przedmiotowego wniosku pozostaje w bezczynności w jego rozpatrzeniu należy mieć na uwadze, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlegać winien ocenie z punktu widzenia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Udostępnienie informacji objętej wnioskiem może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są w szczególności organy władzy publicznej. Mając to na uwadze nie budzi wątpliwości Sądu, że Prezydent Miasta jest organem władzy publicznej na szczeblu samorządowym, w związku z czym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych będących w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Uszczegółowienie zakresu pojęcia informacji publicznej nastąpiło w art. 6 u.d.i.p., przy czym zawarty w tym przepisie katalog ma charakter otwarty i stanowi zasadniczo wskazówkę interpretacyjną uwzględnianą przy analizowaniu ad casum charakteru informacji. Co do zasady więc informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i d) u.d.i.p., informacją publiczną jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 936), został m.in. określony wykaz stanowisk urzędniczych. Ponadto, w odniesieniu do stanowisk w Urzędzie Miejskim obowiązuje Zarządzenie Nr [..] Prezydenta Miasta z dnia 2 lipca 2018 r. o zmianie Regulaminu Wynagradzania Pracowników Urzędu Miejskiego. Powyższe przepisy potwierdzają, że informacja o wykazie stanowisk pracowniczych i kierowniczych w Urzędzie Miasta stanowi informację publiczną. Wykaz ten dotyczy bowiem informacji o strukturze organizacyjnej danej jednostki samorządu terytorialnego. Z kolei art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p. przewiduje, że udostępnieniu podlegają informacje publiczne, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych, jest informacją publiczną. Ze środków tych pochodzą m.in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej, w tym w jednostkach samorządu terytorialnego. W związku z tym informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (zob. wyroki NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14, z dnia 30 września 2015 r., I OSK 1853/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez względu bowiem na charakter pełnionych funkcji pracownicy samorządowi są beneficjentami środków publicznych, pobieranych w postaci wynagrodzenia za pracę, zasadniczego oraz składników dodatkowych (np. premii, dodatków funkcyjnych, stażowych). Mając to na uwadze Sąd uznał, że żądane przez skarżącą A. informacje odnoszące się do wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Urzędzie, z podziałem na stanowiska, stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą kwestii dysponowania przez organ majątkiem publicznym. Należy przy tym podkreślić, że udzielenie informacji publicznej w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (zarówno pełniących funkcje publiczne, jak też personelu pomocniczego) może, ale nie musi, wiązać z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Z brakiem takiej ingerencji będziemy mieć do czynienia przede wszystkim wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Informacja o dysponowaniu przez jednostkę samorządu terytorialnego środkami publicznymi stanowi niewątpliwie informację o charakterze publicznym w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach wynikających z u.d.i.p. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku nie było ujawnienie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez konkretnych pracowników, tylko zobrazowanie wysokości rzeczywistych wynagrodzeń (minimalnych i maksymalnych) uzyskiwanych przez pracowników na danym stanowisku na przestrzeni trzech wskazanych miesięcy. W ocenie Sądu, Prezydent Miasta był zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., czemu w sposób ewidentny uchybił w zakresie pkt 2 wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli jednak informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Sposób udostępnienia informacji publicznej reguluje z kolei art. 14 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). W tej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). W związku z tym z bezczynnością organu na gruncie u.d.i.p będziemy mieć do czynienia, gdy organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej bądź, gdy zobowiązany nie jest w jej posiadaniu, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 21 marca 2019 r. organ wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku w zakresie pkt 2 zdanie drugie, zaś w piśmie z dnia 4 kwietnia 2019 r. wyjaśnił, że obowiązujące przepisy ustawy o pracownikach samorządowych i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych nie określają pojęcia "rzeczywistej kwoty wynagrodzenia wypłaconej pracownikowi za ostatni kwartał w danym miesiącu", którym posługuje się wnioskodawca. Organ wyjaśnił, że dysponuje wyłącznie kwotą wynagrodzenia przyznanego każdemu pracownikowi w umowie o pracę, zgodnie z ww. przepisami. W odniesieniu do stanowiska organu wyjaśnić należy, że dysponentem wniosku jest podmiot kierujący zapytanie w przedmiocie informacji publicznej. Zatem to wyłącznie wnioskodawca określa zakres przedmiotowy i podmiotowy żądania, zaś organ rozpoznając wniosek, winien poruszać się tylko w realiach, jakie zakreślił wniosek i starać się go zrealizować w formie w nim oznaczonej. Jak już wskazano, wyłącznie w sytuacji, kiedy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot zobowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W braku reakcji wnioskodawcy bądź złożenia wniosku w sposób lub w formie nieodpowiadający wskazaniom organu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Po pierwsze, w złożonym wniosku strona określiła, iż odpowiedź w zakresie pkt 2 ma zostać udzielona poprzez podanie żądanych danych według załączonego wzoru tabeli. Organ zaś kierując do wnioskodawcy wezwanie, w trybie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., domagał się sprecyzowania zakresu żądania i dostosowania do niego układu tabeli. W ocenie Sądu działanie takie nie było prawidłowe, albowiem organ nie jest uprawniony do żądania doprecyzowania treści żądania, gdyż przepis art. 14 u.d.i.p. daje jedynie instrument umożliwiający dostosowanie sposobu i formy udostępnienia informacji do możliwości technicznych organu. Dyspozycja art. 14 u.d.i.p. nie jest narzędziem służącym korygowaniu bądź zmianie treści wniosku, do czego zmierzał organ w niniejszej sprawie. Jak już bowiem wskazano, to wnioskodawca, jako dysponent wniosku, określa dokładnie treść żądania o udostępnienie informacji publicznej. Podmiot zobowiązany natomiast tak przedstawione żądanie ocenia w świetle przepisów u.d.i.p. stwierdzając, czy żądana informacja stanowi informację publiczną (prostą lub przetworzoną) i podejmuje stosowne do tych ustaleń działania przewidziane ustawą. Organ nie ma obowiązku domyślania się, jakich konkretnie informacji wniosek dotyczy, jak również nie ma obowiązku dopytywania wnioskodawcy, czego konkretnie żąda. W związku z tym należy uznać, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta nie był uprawniony do wzywania wnioskodawcy o sprecyzowanie przedmiotu jego żądania, lecz winien był rozpoznać ten wniosek zgodnie z jego treścią, stosując przepisy art. 13, art. 14 i art. 16 u.d.i.p. Sąd nie znalazł również uzasadnienia dla wyjaśnień organu, że nie znajduje się on w posiadaniu informacji w zakresie rzeczywistych kwot wynagrodzeń wypłacanych pracownikom na danym stanowisku, a dysponuje jedynie kwotami tych wynagrodzeń wynikającymi z umów. Według Sądu, wynagrodzenie faktycznie wypłacone pracownikowi za dany okres to jest wynagrodzenie uwzględniające, oprócz wynagrodzenia zasadniczego wynikającego z zasad zaszeregowania oraz z umów, również elementy dodatkowe (np. dodatki służbowe). Niewątpliwie takimi informacjami organ jako płatnik wynagrodzeń dysponuje tym bardziej, że wnioskodawca domaga się ujawnienia wyłącznie danych ogólnych, dotyczących kwot minimalnych i maksymalnych dla poszczególnych stanowisk, a nie wysokości wynagrodzeń konkretnych pracowników. Jeżeli jednak organ uznałby i wykazał, że pomimo tego, że zasadniczo posiadając informacje o wynagrodzeniu pracowników, nie posiada informacji w tym zakresie w postaci określonej we wniosku, powinien rozważyć zastosowanie trybu przewidzianego dla udostępnienia informacji przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Informacją publiczną przetworzoną jest informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostych, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną. Tym samym informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje - to jest nie posiada gotowej informacji podlegającej żądaniu - w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem określonych środków osobowych i finansowych. Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości, będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagających samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Przy czym w takiej sytuacji organ również zobowiązany jest podjąć określone działania, przede wszystkim winien wezwać on wnioskodawcę do wykazania istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że do dnia złożenia skargi podmiot zobowiązany nie udostępnił wnioskodawcy informacji określonej w pkt 2 wniosku z dnia 26 lutego 2019 r., jak również nie podjął skutecznie innych przewidzianych prawem czynności w celu rozpoznania żądania A. w tym zakresie. W szczególności organ nie rozważył, czy informacja dotycząca rzeczywistych kwot wynagrodzenia wypłacanych pracownikom na danym stanowisku za ostatni kwartał w danym miesiącu nie stanowi informacji przetworzonej, która jest możliwa do wytworzenia na podstawie posiadanych przez organ danych o wynagrodzeniach pracowników. Przy tym podkreślić należy, że uznanie danych informacji za przetworzone musi zostać przez organ szczegółowo i przekonywująco uzasadnione z odwołaniem się do konkretnej sytuacji podmiotu. Kategorii informacji przetworzonej nie można bowiem wykorzystywać jako instrumentu ograniczania prawa obywateli do informacji o sprawach publicznych, w tym o wydatkowaniu środków publicznych. Jednocześnie, w ocenie Sądu, działania organu polegające na kilkukrotnym wzywaniu wnioskodawcy do wyjaśnienia treści wniosku spowodowały, że organ nie tylko nie rozpoznał wniosku w zakresie pkt 2 w sposób i formie przewidzianej prawem, lecz również naruszył zasadę szybkości postępowania, która w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej nabiera szczególnego charakteru. Nakłada ona na organy administracji obowiązek wnikliwego i szybkiego działania, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Szybkość postępowania ma istotne znaczenie dla skuteczności ochrony interesu społecznego i interesu jednostki. Szybkość, tj. zasada osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym czasie, należy do kardynalnych zasad dobrego postępowania. Każdy dzień zwłoki odsuwa moment realizacji tego celu. Ponieważ postępowanie urzeczywistnia postulat praworządności, powolność postępowania oddala moment realizacji nakazu prawa bądź go udaremnia (por. B. Adamiak. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis/el. 2019). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt 1 wyroku zobowiązał Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 26 lutego 2019 r. w zakresie punktu 2 tego wniosku w terminie 14 dni od zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem, a na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w pkt 2 stwierdził, że podmiot ten dopuścił się bezczynności, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Przy ocenie charakteru zaistniałej bezczynności Sąd uwzględnił, że przyczyną zwłoki było mylne przekonanie organu, iż nie posiada on żądanej informacji, a także fakt, że nie pozostawał on bierny wobec żądania wnioskodawcy. Wobec tego nie sposób uznać, że zaniechanie organu wynikało z celowego działania zmierzającego do utrudnienia skarżącej dostępu do informacji publicznej. W odniesieniu zaś do pkt 1 przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazać należy, że w piśmie z dnia 4 kwietnia 2019 r., a zatem przed wniesieniem skargi, organ podał wykaz stanowisk pracowniczych i kierowniczych w Urzędzie, zawartych w Regulaminie Wynagradzania Pracowników Urzędu Miejskiego, stanowiącym załącznik do Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 2 lipca 2018 r. W ocenie Sądu takie działanie wyczerpuje żądanie określone w pkt 1 wniosku, zatem organowi nie sposób zarzucić bezczynności w tym zakresie. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł w pkt 3 wyroku o oddaleniu skargi w pozostałej części, tj. dotyczącej bezczynności organu w odniesieniu do udostępnienia wykazu stanowisk pracowniczych i kierowniczych w Urzędzie Miejskim, albowiem informacja ta została udostępniona przed wniesieniem skargi do Sądu. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej A. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie stanowił wpis sądowy od skargi. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.