II SAB/Gd 6/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. i Z. S. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania zażalenia postanawia odrzucić skargę. S. i Z. S. wnieśli do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W treści skargi wskazali, że organ ten nie rozpoznał w terminie ich zażalenia wniesionego w dniu 8 września 2005 r. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2005 r. o odmowie sprostowania pouczenia zawartego w postanowieniu tego organu z dnia 12 sierpnia 2005 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wyjaśnili, że organ w ustosunkowaniu się do wniesionego zażalenia udzielił im pisemnej informacji o jego niedopuszczalności, jednak zdaniem skarżących stanowisko to jest błędne, a ponadto nie zostało wyrażone w przewidzianej przez przepisy prawa formie tj. w decyzji lub w postanowieniu. W wykonaniu zarządzenia Sądu skarżący oświadczyli, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu nie składali zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi uregulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego artykułu. Art. 52 § 1 i 2 ustawy stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu dopuszczalne jest po wyczerpaniu środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 kpa. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie zaś do § 2 organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie składali zażalenia, o którym mowa w treści wyżej cytowanego przepisu tj. zażalenia do organu wyższego stopnia czyli Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie na nierozpoznanie w terminie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawy ich zażalenia wniesionego w dniu 8 września 2005 r., a tym samym skarżący nie wyczerpali środka zaskarżenia w rozumieniu wyżej cytowanego art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Okoliczność ta musiała skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy. Skarżącym należy wyjaśnić, że wydane postanowienie o odrzuceniu skargi nie uniemożliwia im ponownego jej wniesienia i nie zamyka im prawa do kwestionowania bezczynności organu na drodze sądowej. Powinni oni jednak w pierwszej kolejności wykorzystać środek zwalczania bezczynności organu przewidziany w art. 37 kpa przez wniesienie zażalenia na nierozpoznanie w terminie ich zażalenia do organu wyższego stopnia tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Z kolei organowi administracji wyjaśnić należy, że jeżeli w przedmiotowej sprawie reprezentuje stanowisko o niedopuszczalności zażalenia to powinien rozważyć możliwość rozstrzygnięcia tej kwestii w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa ).