II SAB/Gd 6/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem z 13 lutego 2013 r. W. J. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i córką. Rodzina nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności ani innego majątku. Małżonka pracuje osiągając wynagrodzenie w wysokości około 2 tys. zł, zaś uposażenie wnioskodawcy wynosi około 5 tys. miesięcznie. W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy pismem z 25 lutego 2013 r., zobowiązano go do przedłożenia szeregu dokumentów źródłowych i złożenia oświadczeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 marca 2013 r. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Rozpatrując przedmiotowy wniosek referendarz zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej P.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), gdy zaś wykaże tylko, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) wówczas referendarz może przyznać mu prawo pomocy w zakresie częściowym. Na mocy art. 255 P.p.s.a. w sytuacji gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Czynności określone w tym przepisie podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji podmiot wezwany do uzupełnienia oświadczenia winien z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania, gdyż jak już wyżej wskazano, to w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy. Skarżący jednak nie zastosował się do wystosowanego wezwania bowiem nie przedstawił wskazanych w wezwaniu dokumentów ani nie złożył żadnych oświadczeń, uniemożliwiając tym samym pełną ocenę jego rzeczywistego stanu majątkowego. Skoro zatem strona uchyliła się od przedstawienia wskazanej w wezwaniu sądowym dokumentacji to powinna liczyć się z tym, że referendarz nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Oświadczenie skarżącego zawarte we wniosku budzi uzasadnione wątpliwości, gdyż z jednej strony wskazał skarżący na konieczność regulowania rat kredytu mieszkaniowego, a z drugiej strony oświadczył, że żadnej nieruchomości nie posiada. Koszty leczenia określił na kwotę tysiąca złotych miesięcznie, a nie przedstawił żadnych dowodów na ich ponoszenie. Celem skierowanego do skarżącego wezwania było umożliwienie mu udokumentowania trudnej sytuacji, w jakiej twierdzi, że znalazła się jego rodzina pomimo osiągania regularnych dochodów. Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.