II SAB/Gd 60/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie instalacji kominów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 11 marca 2022 r. E. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niezałatwienia w terminie sprawy w przedmiocie samowoli budowlanej polegającej na instalacji kominów. Zarządzeniem z 14 kwietnia 2022 r. i kolejnym z 8 czerwca 2022 r. wezwano skarżącą do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu zwracała się skarżąca z ponagleniem do właściwego organu na niezałatwienie sprawy w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wyjaśniła, że przed wniesieniem skargi wielokrotnie zwracała się ona z rozmaitymi pismami zarówno do PINB, jak i WINB w sprawie rozlicznych aktów samowoli budowlanych na działce nr [..], obręb [..], w W., w tym także w kwestii samowolnych kominów wykonanych na dachach budynku piekarni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwanej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – to do organu prowadzącego postępowanie. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z treści złożonych przez skarżącą wyjaśnień nie wynika, aby skarżąca kierowała do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponaglenie na bezczynność PINB dotyczącego instalacji kominów na sąsiedniej nieruchomości. Z pisma wynika, że skarżąca wielokrotnie występowała z wnioskami o wszczęcie postępowania do organu I instancji i II instancji, jednak nie sposób zidentyfikować czy także wystosowała ponaglenie do organu odwoławczego dotyczące przedmiotu niniejszej sprawy. Ogromna ilość pism w różnych kwestiach, które skarżąca identyfikuje jako nielegalne czy samowolne działania na sąsiedniej nieruchomości stale wysyłanych do organów, a także do sądu nie oznacza, że skarżąca wyczerpała tryb warunkujący skuteczność skargi na bezczynność. Treść tych pism także nie pozwala przyjąć, że którekolwiek stanowi ponaglenie, bowiem niemal w każdym powtarzane są tożsame argumenty i ciągle domaga się skarżąca reakcji organów albo także sądu w podnoszonych kwestiach. Pisma skarżącej są chaotyczne i w istocie trudno zidentyfikować w jakiej sprawie i w jakim celu wnosi skarżąca kolejne skargi i przysyła kolejne pisma o tożsamej treści do wszystkich spraw zawisłych przed sądem. Zwłaszcza, że czyni to skarżąca od wielu lat i żadne działania organów czy Sądu nie są dla niej satysfakcjonujące. Wyjaśnić należy, że zarówno organy nadzoru budowlanego, jak również sąd administracyjny posiadają określoną właściwość i mogą podjąć czynności czy decyzje umocowane w przepisach. Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do wydania jakichkolwiek opinii prawnych, czego domaga się skarżąca. Nie zajmuje się także kontrolą każdej działalności czy jej braku organów nadzoru budowlanego. Niezasadnie zatem oczekuje skarżąca tego typu reakcji sądu na zgłaszane w pismach kwestie. Sąd nie zwraca się także do organów o przesłanie pisma, które mogłyby stanowić ponaglenie przed wniesieniem skargi na bezczynność. To skarżąca ma wykazać, że stosowne pismo o konkretnej treści wniosła do organu wyższej instancji, a następnie w tej samej sprawie wniosła skargę. Niecelowe jest zatem kierowanie do organów czy sądu rozmaitych pism czy monitów, jak sama skarżąca to określa, bowiem nie będzie sąd poszukiwał tych pism, ani zwracał się o nie do organów. Podkreślić należy, że skarżąca może zwalczać skutecznie bezczynność organu poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia i dopiero wówczas skargi do sądu. Takiej sekwencji czynności skarżąca nie zachowała. Ponadto musi zostać zachowana tożsamość przedmiotu tak ponaglenia, jaki i skargi do sądu. Obszerność pism i podnoszenie w nich wszystkich okoliczności jakie skarżąca kwestionuje w stosunku do obiektów piekarni powoduje, że intencje skarżącej są niemożliwe do odkodowania. W oparciu o powyższe, skarga E. M. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.