II SAB/Gd 62/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę. M. T. wniosła w dniu 4 listopada 2011r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca wskazała, że bezczynność polega na nierozpoznaniu jej odwołania z dnia 22 czerwca 2011r. od decyzji organu I instancji. Skarga została wniesiona w dniu 3 listopada 2011r. bezpośrednio do Sądu, który w dniu 4 listopada 2011r. przekazał ją do organu administracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą przewidzianych przepisami prawa środków prawnych przed wniesieniem skargi. Zarządzeniem z dnia 29 listopada 2011 r. wezwano skarżącą do wskazania czy przed wniesieniem skargi zwracała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 13 grudnia 2011r. skarżąca wyjaśniła, że po wniesieniu odwołania kilkakrotnie telefonicznie zwracała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o przyspieszenie rozpoznania sprawy. Została ona poinformowana przez pracownika organu, że pisanie ponaglenia jest bezcelowe. Zgodnie zaś z pouczeniem złożyła do Sądu pismo na bezczynność organu. Nadto skarżąca stwierdziła, że uczyniła wszystko, czego wymaga art. 37 § 1 Kpa, gdyż złożyła nie skargę lecz właśnie zażalenie do organu wyższego stopnia, którym w tym przypadku jest sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Z art. 52 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika natomiast, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu administracji. Zgodnie z art. 37 §1 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego należało wnieść wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z uwagi na brak organu wyższego stopnia nad tymże organem. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżącą nie wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia prawa, jak wymaga tego cytowany wyżej art. 37 §1 Kpa. To zaś czyni skargę wniesioną w niniejszej sprawie niedopuszczalną. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie wskazać należy, że odrzucenie skargi w niniejszej sprawie nie zamyka skarżącej drogi do ponownego skutecznego wniesienia skargi na bezczynność, ale po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.