II SAB/Gd 62/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność i przewlekłość postępowania Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie zalewania nieruchomości na skutek nieprawidłowo działającego systemu odwadniającego drogę gminną postanawia: odrzucić skargę. A. Z. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie zalewania nieruchomości na skutek nieprawidłowo działającego systemu odwadniającego drogę gminną. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 maja 2026 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane skarżącej za pośrednictwem platformy ePUAP. Wobec nieodebrania przez adresata dokumentu w terminie 14 dni, wezwanie zostało uznane przez system za doręczone 18 maja 2026 r., co potwierdza załączone do akt (k. 36) Urzędowe Poświadczenie Doręczenia. Pismem z 21 maja 2026 r. skarżąca wniosła m.in. o wskazanie aktualnego stanu sprawy i przesłanie jej pełnej korespondencji znajdującej się w aktach, w szczególności m.in. wszystkich wezwań, zarządzeń, postanowień. Nadto wniosła o doręczanie jej dalszej korespondencji również listem poleconym. Skarżąca wyjaśniła, że ma problemy z korzystaniem z systemów mObywatel, ePUap i e-doręczenia, w szczególności w okresie od 20 marca 2026 r. do 22 kwietnia 2026 r. nie miała dostępu do pism kierowanych do niej przez systemy elektroniczne. Skarżąca wyjaśniła, że 22 kwietnia 2026 r. skierowała do WSA wniosek o ponowne wysłanie pism z uwagi na brak dostępu do nich. Skarżąca wniosła, by Sąd nie traktował formalnego pojawienia się pism w systemie jako równoznacznego z realnym dostępem skarżącej do ich treści. Skarżąca podkreśliła, że brak możliwości otwarcia pisma, opóźnione pojawienie się dokumentów, brak widoczności korespondencji czy odczytania załączników nie mogą być traktowane jako zawinione niewykonanie wezwania. Skarżąca wyjaśniła, że występuje w sprawie bez pełnomocnika, jest w ciężkim stanie zdrowia, nie ma stabilnych środków finansowych, nadto uczestniczy w licznych postępowaniach dotyczących zajęć świadczenia rentowego i rachunku bankowego. W jej ocenie doręczanie pism wyłącznie elektronicznie nie daje dostępu do treści pisma i pozbawia ją możliwości obrony jej spraw. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 25 maja 2026 r. wezwano skarżącą do jednoznacznego wskazania w terminie 7 dni sposobu doręczenia, informując, że wskazany przez nią adres elektroniczny jest nieprawidłowy, pod rygorem doręczania korespondencji sądowej w formie papierowej. Wezwanie doręczono przesyłką pocztową w dniu 26 maja 2026 r. W odpowiedzi skarżąca wniosła o doręczanie jej korespondencji w formie papierowej, listem poleconym, co stanowi podstawową formę doręczeń, wnosząc jednak o równoczesne doręczanie je korespondencji w formie elektronicznej, przy czym forma elektroniczna ma mieć charakter pomocniczy. Skarżąca jednocześnie potwierdziła dotychczasowy swój adres elektroniczny skrytki ePUAP: /anna_wioletta_75/SkrytkaESSP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wezwaniem z 4 maja 2026 r., skarżąca została zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej za pośrednictwem platformy ePUAP i w związku z brakiem odbioru pisma przez skarżącą przez okres 14 dni, uznane za doręczone w dniu 18 maja 2026 r. Zgodnie bowiem z art. 74a § 3 p.p.s.a., w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, wraz ze wskazaniem adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu; 2) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji adresata pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zawiadomienie, o którym mowa w § 3, może być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny sądu, a odbioru tego zawiadomienia nie potwierdza się (§ 4), a datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2 (§ 5). W myśl § 6, w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd, po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4 (§ 7). Natomiast § 8 stanowi, że w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Z Urzędowego Potwierdzenia Doręczenia wezwania o wpisie (k. 36 akt) wynika, że pierwsze zawiadomienie zawierające informację o możliwości odebrania pisma elektronicznego utworzono w dniu 4 maja 2026 r., zaś drugie w dniu 12 maja 2026 r. Żadne z tych zawiadomień nie zostało podjęte przez stronę, wobec czego pismo zostało uznane za doręczone w dniu 18 maja 2026 r. Powyższe oznacza, że termin na wniesienie wpisu upływał w dniu 25 maja 2026 r. Skarżąca zaś do chwili obecnej wpisu sądowego nie uiściła. Potwierdza to notatka urzędowa Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu z 14 maja 2026 r., z której wynika, że w okresie od 4 maja 2026 r. do 9 czerwca 2026 r., strona nie uiściła wpisu w wysokości 100 zł. Powyższa sytuacja świadczy tym samym o nieuzupełnieniu braku fiskalnego skargi w terminie, co również obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Odnosząc się do pisma skarżącej z 25 kwietnia 2026 r., w którym domagała się liczenia terminu na uiszczenie wpisu od dnia faktycznego uzyskania dostępu do zarządzenia w systemie mObywatel wyjaśnić należy, że Sąd prowadzi ze skarżącą korespondencję elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, a nie mObywatel, która to aplikacja posługuje się modelem skrzynki osobistej łączącej systemy ePUAP oraz e-Doręczeń. To, że strona odbiera korespondencję z systemu ePUAP w aplikacji mObywatel, w której działaniu występują problemy, nie zmienia zasad doręczania przez ePUAP i obliczania terminów doręczeń. Jeżeli więc Sąd dysponuje Urzędowym Poświadczeniem Doręczenia (UPD) danego pisma elektronicznego, to zobowiązany jest uwzględnić okoliczności zeń wynikające. Sąd nie ma tym samym możliwości liczenia terminów w sposób inny niż wynikający z wyżej cytowanych przepisów prawa, wobec czego brak było podstaw do przyjęcia innej daty odbioru przesyłki elektronicznej z wezwaniem o wpisie niż wynikająca z UPD. Należy też wyjaśnić, że komunikacja elektroniczna z Sądem jest prawem a nie obowiązkiem obywatela. Skarżąca decydując się na tę formę komunikacji, winna była mieć dostateczne umiejętności, pozwalające czynić to skutecznie. Jeżeli dla skarżącej forma środków komunikacji elektronicznej stanowiła formę zbyt skomplikowaną, nic nie stało na przeszkodzie, aby wybrała tradycyjny sposób kontaktu. Skoro jednak skarżąca wybiera elektroniczny sposób komunikacji z Sądem, to ponosi odpowiedzialność za prawidłowe z niego korzystanie, a trudności w jego obsłudze nie mogą mieć znaczenia dla oceny, czy strona wykonała nakładany na nią przez Sąd obowiązek. Odnotować jednocześnie należy, że złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie jej prawa pomocy, w tym przez zwolnienie z kosztów sądowych, został prawomocnie rozpoznany mocą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 stycznia 2026 r. (II SPP/Gd 138/25), utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 17 grudnia 2025 r. o pozostawieniu ww. wniosku bez rozpoznania. Z wyżej przedstawionych względów Sąd, działając na podstawie 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.