II SAB/Gd 64/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi Gminnego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku Gminnego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia 25 maja 2018 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego Gminnego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. wniósł w dniu 22 czerwca 2018 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy w udostępnieniu informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i wnosząc o: 1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdzenia, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł; 4. zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie obejmującym przebieg sesji Rady Gminy z dnia 24 stycznia 2018 r. nr XLIV/2018 w części dotyczącej informacji, wolnych wniosków, zapytań radnych i sołtysów, w formie transkryptu zapisu audio dokonanego na nośniku elektronicznym podczas ww. sesji. Wniosek skarżący umotywował tym, iż protokół z tej sesji, który został opublikowany na stronie podmiotu w BIP jest niekompletny, albowiem w pkt 13 – informacje, wolne wnioski, zapytania radnych i sołtysów, ogranicza się do przytoczenia wniosku R. W., zaś w pozostałym zakresie zawiera odesłanie: "dokładne wypowiedzi osób biorących udział w ww. dyskusji został zapisany na nośniku elektronicznym stanowiącym załącznik do protokołu, zgodnie z § 46 ust. 4 załącznika nr 3 do uchwały nr XXXII/206/2013 Rady Gminy z dnia 5 grudnia 2013 r. (Regulamin Pracy Rady Gminy)". W odpowiedzi na wniosek organ w piśmie z dnia 7 czerwca 2018 r. poinformował wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji, albowiem ani z obowiązującego Statutu Gminy uchwalonego uchwałą Rady Gminy XXXII/206/2013 z dnia 5 grudnia 2013 r. (Dz.Urz. Woj.. z 2013 r., poz. 4689), ani innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie wynika obowiązek przetwarzania nagrania zarejestrowanego na płycie CD na formę "papierową". Jak wskazał skarżący, zgodnie z art. 19 u.d.i.p. organy kolegialne władzy publicznej sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady, natomiast stosownie do § 46 ust. 1 załącznika nr 3 (Regulaminu pracy Rady Gminy) do uchwały nr XXXII/206/2013 Rady Gminy z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy, pracownik Biura Rady dokumentuje przebieg każdej sesji, a następnie sporządza protokół. Zgodnie zaś z § 46 ust. 4 Regulaminu pracy Rady Gminy integralną częścią protokołu jest zapis audio dokonany na nośniku elektronicznym podczas obrad sesji. Z powyższej regulacji wynika wprost, że z każdej sesji Rady Gminy sporządza się pisemny protokół, zaś zapis audio jest tylko jego częścią. Co więcej, § 46 ust. 3 tego aktu statuuje, jakie elementy obligatoryjnie winien zawierać protokół, wskazując w pkt 5, że należą do nich "teksty zgłoszonych wniosków, a nadto odnotowanie faktów zgłoszenia pisemnych wystąpień zgłoszonych na sesji, które stanowią załącznik do protokołu". Z uwagi zatem na fakt, że protokół sesji opublikowany na stronie BIP organu nie ujawnia wniosku Prezesa A., dokument ten nie zawiera wszystkich wymaganych elementów i bez znaczenia jest, czy wypowiedzi osób biorących udział w dyskusji zostały utrwalone na nośniku elektronicznym stanowiącym załącznik do protokołu. W związku z tym organ musi dysponować wnioskowaną informacją publiczną. Niekompletność opublikowanego protokołu uzasadnia więc złożenie wniosku w trybie u.d.i.p., albowiem zgodnie z art. 10 tej ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, natomiast skarżący był uprawniony do żądania udostępnienia informacji publicznej w postaci transkryptu zapisu audio. Żądanie takie mieści się bowiem w zakresie znaczeniowym pojęcia "formy" udostępnienia informacji, o którym stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie strony pojęcie to obejmuje wszelkie czynności, które prowadzą do przekazania informacji w formie takiej jak kopia ksero, skan, zgranie danych na nośnik zewnętrzny, skany wielkopowierzchniowe czy zmiana formatu danych. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie wskazując, że organ nie dopuścił się bezczynności, albowiem udzielił odpowiedzi zgodnie ze stanem posiadanej przez siebie wiedzy. Podkreślił przy tym, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje jedynie podmioty, które taką informacją dysponują. W sytuacji zaś, gdy podmiot zobowiązany odpowiada na wniosek, lecz nie może podać pełnej informacji, gdyż jej nie posiada, odpowiedź taką należy potraktować jako udzielenie informacji. W przeciwnym wypadku ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące organ do udzielenia informacji, której nie posiada, byłoby niewykonalne. Nie mniej, zdaniem organu, protokół sesji Rady Gminy z dnia 24 stycznia 2018 r. zawiera wszelkie elementy przewidziane w Statucie, został podpisany przez przewodniczącego, zaś radni nie wnieśli do niego żadnych uwag. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ustawy. Z bezczynnością mamy do czynienia w sytuacji, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Z kolei na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p., której przepisy stanowiły podstawę rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, bezczynność polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie bowiem w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku A. o udostępnienie informacji publicznej w formie transkryptu zapisu audio sesji Rady Gminy, która odbyła się w dniu 24 stycznia 2018 r., we wskazanym przez wnioskodawcę zakresie. Oceniając zasadność przedmiotowej skargi należy wyjaśnić, że o bezczynności w sprawach dostępu do informacji publicznej można mówić dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Po pierwsze, wniosek o udostępnienie takiej informacji musi zostać skierowany do podmiotu, który w świetle u.d.i.p. jest zobowiązany do jej udzielenia. Po drugie, wnioskowana informacja musi mieć charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Przy tym dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia z jakiego powodu ona zaistniała i czy była zawiniona. Badanie spełnienia pierwszej z wymienionych przesłanek w niniejszej sprawie opiera się na treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p., według którego do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, czy też podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Bezsporne jest, że do tego katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej należy organ jednostki samorządu terytorialnego, jakim jest Wójt Gminy, który wykonuje zadania publiczne w zakresie zadań własnych gminy i gospodaruje mieniem publicznym (gminnym). Ta kwestia nie budzi też wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym wójt, jako organ wykonawczy gminy, jest jednocześnie organem władzy publicznej, bowiem m.in. realizuje zadania publiczne przypisane gminie, a nadto uprawniony jest, m.in. w związku z tymi zadaniami publicznym na podstawie odpowiednich upoważnień ustawowych, do działania w formie władczej w postaci decyzji administracyjnych w stosunku do podmiotów usytuowanych na zewnątrz. W dalszej kolejności Sąd ustalił, czy wnioskowana przez skarżącego informacja obejmująca żądanie udostępnienia materiału dokumentującego przebieg sesji Rady Gminy, ma walor informacji publicznej, a w związku z tym, czy podlega ona udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. I tak, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Zgodnie zaś z treścią art. 6 ust. 1 pkt 3 informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy. Jak wskazano, do kręgu tych podmiotów niewątpliwie należą organy gminy, zatem przebieg sesji rady, jak również posiedzenia jej komisji stanowią informację publiczną, albowiem świadczy o publicznej działalności tego organu. Każdy więc ma prawo dostępu do takiej informacji (art. 2 u.d.i.p.). Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji RP, prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w przepisach u.d.i.p. W dodatku, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 994), działalność organów gminy jest jawna. Prawo dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów zostało także zagwarantowane w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Z przepisem tym bezpośrednio koreluje art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., który określa sposoby dostępu do informacji publicznej o tych organach, m.in. w drodze wstępu na posiedzenia organów i udostępnienia materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na przepis art. 19 u.d.i.p. nakładający na organy władzy publicznej pochodzące z powszechnych wyborów i ich kolegialne organy pomocnicze obowiązek sporządzania i udostępniania protokołów i stenogramów swoich obrad. Obowiązek ten ma charakter bezwzględny, lecz organ jest z niego zwolniony w przypadku, gdy sporządza i udostępnia materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni obrady. Co do zasady więc podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są protokoły, a zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępnienia żądanej informacji, jeżeli nie został sporządzony protokół i materiały te w pełni rejestrują obrady. Nieuprawniony jest jednak pogląd, że realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje wyłącznie poprzez dostęp do protokołów i sam fakt posiadania takiego protokołu wyklucza uprawnienie do zapoznania się z innymi materiałami rejestrującymi przebieg tego posiedzenia. Jeśli bowiem przebieg sesji rady gminy rejestrowany jest w formie nagrania, to stanowi to niewątpliwie informację publiczną i każdy ma prawo dostępu do takiej informacji. Ponadto, na uwagę zasługuje fakt, że udostępnienie materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych dokumentujących przebieg obrad rady znajduje uzasadnienie w szczególności, gdy tego rodzaju utrwalenie przewidują przepisy aktu o charakterze podstawowym, np. statutu gminy, będącego aktem prawa miejscowego. Zastrzeżenie to ma w niniejszej sprawie szczególne znaczenie z tego względu, że organ w odpowiedzi na wniosek twierdził, w oparciu, o art. 4 ust. 3 u.d.i.p., że obowiązek udostępnienia informacji dotyczy tylko sytuacji, gdy podmiot zobowiązany informację taką posiada, zaś Wójt Gminy nie posiada żądanej informacji. Twierdzenia organu nie znajdują potwierdzenia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Zgodnie bowiem z § 46 ust. 4 Regulaminu pracy Rady Gminy, stanowiącego załącznik nr 3 do uchwały nr XXXII/206/2013 Rady Gminy z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy, integralną częścią protokołu sporządzanego obowiązkowo z każdej sesji Rady, jest zapis audio dokonany na nośniku elektronicznym podczas obrad sesji. Fakt istnienia takiego zapisu audiowizualnego z sesji Rady Gminy w dniu 24 stycznia 2018 r. potwierdza treść protokołu nr XLIV/2018 znajdującego się w aktach sprawy. Z powyższego wprost wynika zatem, że Statut Gminy obliguje organ do sporządzania z obrad Rady nie tylko protokołu, lecz także zapisu audio sesji. Wszystko to oznacza, że Wójt Gminy jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej i taką informację winien był udostępnić na zasadach określonych w u.d.i.p., niezależnie od formy, w jakiej została ona utrwalona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentuje się jednolite stanowisko, że posiedzenia organu kolegialnego władzy publicznej, które zostały utrwalone za pomocą sprzętu audio i zapisane na jakimkolwiek nośniku, dotyczą sfery faktów i stanowią informację publiczną (por. WSA w Gliwicach z dnia 20 września 2016 r., IV SA/Gl 110/16, LEX nr 2141630, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 września 2017 r., IV SA/Wr 130/17, LEX nr 2365302). Nagranie audiowizualne świadczy bowiem o działalności kolegialnego organu. Jeżeli zatem posiedzenie organu władzy publicznej zostało zmaterializowane w jakiejkolwiek formie, to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw, aby materiałów dokumentujących to posiedzenie, w tym w postaci nagrań, nie udostępniać niezwłocznie. Tym bardziej, że ustawodawca nie określił zamkniętego katalogu nośników, na jakich informacje i dane stanowiące informacje publiczne mogą zostać utrwalone i następnie udostępnione. W ocenie Sądu niewątpliwe jest także, że nagranie audiowizualne wiernie odzwierciedla przebieg obrad i z całą pełnością czyni to w sposób bardziej wiarygodny i bardziej precyzyjny niż sporządzony na jego podstawie protokół. Skoro ustawodawca zagwarantował bezpośredni dostęp do posiedzeń rady gminy w postaci wstępu na nie, to brak podstaw, aby nie udostępniać materiałów (w tym również nagrań) dokumentujących te posiedzenia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie jedyną kwestią, którą powinien był organ rozważyć, to forma udostępnienia żądanej informacji. Skarżący domagał się przesłania transkryptu zapisu audio sesji Rady dokonanego na nośniku elektronicznym. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przez pojęcie "sposób udostępnienia wskazany we wniosku" należy natomiast rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji, zaś formy te zostały alternatywnie przewidziane w art. 12 ust. 2 u.d.i.p. Oznacza to, że udostępniając informację podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z form przewidzianych w tym przepisie. Przy czym musi zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłanie informacji publicznej albo przeniesienie jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji, co wprost wynika z art. 12 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej polega więc nie tylko na umożliwieniu zapoznania się z nią, ale również na możliwości uzyskania jej w utrwalonej formie. Wnioskodawca może domagać się udostępnienia informacji wyłącznie w sposób określony w tym przepisie, natomiast podmiot zobowiązany do udzielenia informacji musi zapewnić możliwość jej utrwalenia za pomocą wskazanych środków. Przy czym przygotowanie środków technicznych do udostępniania informacji publicznej w sposób, o którym mowa w art. 12 ust. 2 u.d.i.p., obciąża podmioty zobowiązane do jej udzielania. Względy natury techniczno-ekonomicznej nie mogą usprawiedliwiać naruszenia lub zaniechania obowiązków nałożonych art. 12 ust. 2 u.d.i.p. na dysponenta informacji publicznej. Przepisy u.d.i.p. przewidują natomiast mechanizmy właściwe w sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku. Zgodnie z 14 ust. 2 u.d.i.p., w takim wypadku podmiot zobowiązany ma obowiązek pisemnego powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazania, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, a wobec niezłożenia w terminie 14 dni przez wnioskodawcę wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie umorzyć. Jeżeli zaś określony we wniosku sposób udostępnienia informacji lub też konieczność jej przekształcenia w formę w tym wniosku wskazaną, będą wiązać się z dodatkowymi kosztami dla organu, to na mocy art. 15 ust. 2 u.d.i.p. będzie on zobligowany powiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od złożenia wniosku o wysokości opłaty wynikającej z tych dodatkowych kosztów, a następnie udostępnić informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. W świetle powyższego Sąd uznał, że przyjęty przez organ tryb procedowania w niniejszej sprawie był wadliwy. Organ pomimo bowiem tego, że, jak wynika z treści protokołu, jest w posiadaniu sporządzonego z sesji Rady Gminy z dnia 24 stycznia 2018 r. zapisu audio, nie udostępnił go na wniosek skarżącego, twierdząc, że go nie ma. Nawet jeśli odpowiedź organu podyktowana była nieprzewidzianą przez ustawę formę żądanej informacji, a więc transkryptu zapisu audio, i organ uznał, że nie jest wobec tego zobowiązany do sporządzenia takiego transkryptu i jego udostępnienia, to winien był wdrożyć bądź procedurę przewidzianą w art. 14 ust. 1 i 2 bądź art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p., czego jednak nie uczynił. Z tych względów, w ocenie Sądu, skarga jest zasadna, albowiem pomimo tego, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, zaś żądana informacja, jako informacja publiczna, podlegała udostępnieniu w trybie i na zasadach wynikających z u.d.i.p., wniosek skarżącego nie został prawidłowo rozpatrzony. Z okoliczności sprawy wynika, że Wójt Gminy jest w posiadaniu żądanych zapisów audio dokumentujących przebieg obrad Rady Gminy, do sporządzania którego zobligowany był na podstawie odpowiednich postanowień Statutu Gminy. W konsekwencji, w sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania wniosku A. z dnia 25 maja 2018 r. na podstawie przepisów u.d.i.p., lecz organ czynności w tym zakresie nie podjął, zaś jego działania polegające tylko na stwierdzeniu, że organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji, były wadliwe. W szczególności Wójt nie rozważył poinformowania wnioskodawcy o tym, że udostępnienie informacji w żądanej formie nie jest możliwe, wskazując, w jakiej formie informacja ta może być udostępniona, ani też – stwierdzając, że udostępnienie informacji w formie transkryptu pozostaje w możliwościach technicznych organu – nie poinformował strony o dodatkowych kosztach wynikających z takiej formy udostępnienia. Tym samym stwierdzić należało, że skoro Wójt Gminy, będąc zobowiązanym do podjęcia prawnie określonych czynności związanych z rozpoznaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, takich czynności nie podjął, to pozostaje w bezczynności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od doręczenia mu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, orzekając w tym zakresie w pkt 2 wyroku. Przemawia za tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, lecz ustosunkował się do niego w terminie zakreślonym przepisami u.d.i.p., zaś niezgodny z prawem sposób rozpoznania tego wniosku wynika nie z lekceważenia przepisów prawa, lecz raczej z błędnej ich interpretacji. Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, iż przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, przepis wszak stanowi, iż "Sąd może przyznać". Wobec tego działając w ramach takiego uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim fakt, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został zignorowany przez organ, ale rozpoznany wadliwie wskutek błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p., Sąd oddalił wniosek o przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł uznając go za niezasadny. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skutkiem niniejszego rozstrzygnięcia jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku A. z dnia 25 maja 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w formie i terminie przewidzianych przepisami u.d.i.p., z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosowanie do treści art. 153 p.p.s.a.