II SAB/Gd 67/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalizacji obiektu budowlanego oddala skargę. W piśmie z dnia 12 lipca 2011 r. J.P. ponownie zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o zalegalizowanie obiektu gospodarczego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665), które dopuszczają legalizację obiektów budowlanych wyremontowanych przed 1995 r., powołując się na swój wcześniejszy wniosek, z dnia 14 lipca 2007 r., na który do tej pory nie otrzymał odpowiedzi. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. wyjaśnił, że w dniu 11 maja 2005 r. tutejszy organ wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2005 r., Nr [...], nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. Decyzja ta stała się ostateczna. Wyjaśniono, że ustawa, na którą powoływał się wnioskujący dotyczyła spraw, w których postępowania się już toczyły. Natomiast postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku zakończyło się ostatecznie w dniu 11 maja 2005 r. W odniesieniu do pisma J. P. z dnia 14 lipca 2007 r. wyjaśniono, że zostało ono potraktowane jako pismo uzupełniające jego wniosek z dnia 23 czerwca 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 11 maja 2005 r. Ponadto, wskazano, że prawomocnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1804/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 sierpnia 2010 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tutejszego organu z dnia 21 czerwca 2010 r., Nr [...], odmawiającą w trybie wznowieniowym uchylenia decyzji ostatecznej Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2005 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2011 r. J. P. zwrócił się z zapytaniem o stan sprawy z jego wniosku o legalizację pomieszczenia gospodarczego przy ul. [...] w S. sformułowanego w piśmie z dnia 14 lipca 2007 r. W odpowiedzi na powyższe zapytanie w piśmie z dnia 26 sierpnia 2011 r. organ odwoławczy powtórzył argumentację sformułowaną w piśmie z dnia 9 sierpnia 2011 r. oraz podkreślił, że wobec zakończenia w dniu 13 maja 2005 r. postępowania w przedmiotowej sprawie decyzja ostateczną o rozbiórce brak jest możliwości pranej legalizacji, o którą wnosi. W piśmie z dnia 29 sierpnia 2011 r. J. P. ponowił swoją prośbę o legalizację pomieszczenia gospodarczego złożoną w piśmie z dnia 14 lipca 2007 r. Wskazał, że do dzisiaj nie otrzymał żadnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, ani merytorycznego, ani proceduralnego (zawieszenie postępowania, przekazanie według właściwości, przedłużenie terminu rozpoznania sprawy). Według wnioskodawcy sprawa, o której wspomina organ odwoławczy dotyczy innego przedmiotu – rozbiórki wskazanego pomieszczenia, a nie jego legalizacji. J. P. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z nierozpatrzeniem jego wniosku z dnia 14 lipca 2007 r. o legalizację obiektu gospodarczego położonego w S. przy ul. [...]. W piśmie z dnia 25 października 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie wyjaśnił, że analiza zgromadzonych w sprawie akt prowadzi do wniosku, że postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku gospodarczego zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia 11 maja 2005 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia 7 lutego 2005 r., Nr [...], Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą rozbiórkę. Odnosząc się do wystąpienia wnioskodawcy z dnia 14 lipca 2007 r. skierowanego do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjaśniono, ze organ podanie to zakwalifikował jako pismo uzupełniające wniosek z dnia 23 czerwca 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 11 maja 2005 r. Postępowanie w tym przedmiocie zostało zakończone decyzją z dnia 21 czerwca 2010 r. odmawiającą w trybie wznowieniowym uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 11 maja 2005 r., którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1804/10, oddalił skargę na rozstrzygnięcie odwoławcze. Wobec powyższego zarzut bezczynności organu wojewódzkiego uznano za bezzasadny. Organ centralny podkreślił, że organ odwoławczy w pismach wielokrotnie podkreślał, że wobec ostatecznego zakończenia sprawy rozbiórki przedmiotowego obiektu gospodarczego nie ma prawnych możliwości zalegalizowania tego obiektu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2007 r. J. P. złożył skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalizacji budynku gospodarczego położonego przy ul. [...] w S. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 35 oraz 36 K.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie i nie wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia w terminie 14 dni wniosku o legalizację budynku gospodarczego położonego w przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 14 lipca 2007 r. wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o legalizację ww. pomieszczenia. Nie otrzymał jednak żadnej decyzji administracyjnej w tym zakresie, jak i postanowienia o przekazaniu sprawy do innego organu według właściwości rzeczowej lub miejscowej, czy postanowienia w sprawie przedłużenia terminu załatwienia sprawy mimo, iż wielokrotne upłynął termin załatwienia sprawy wynikający z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał również, że nie trzymał żadnego postanowienia, z którego wynikałaby konieczność zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na inne toczące się postępowania administracyjne lub sądowoadministracyjne. Sprawa, o której Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego wspomina w piśmie z dnia 26 sierpnia 2011 r. ([...]) dotyczyła zaś zupełnie innej sprawy - nie legalizacji pomieszczenia gospodarczego, a jedynie jego rozbiórki. Wskazał, że w dniu 12 sierpnia 2011 r. występował do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z zapytaniem o stan sprawy (ponowienie w dniu 26 sierpnia 2011 r.), zaś w dniu 20 września 2011 r. składał skargę na bezczynność organu administracji skierowaną do Głównego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Warszawie, nieuwzględnioną argumentem, iż wniosek o legalizację budynku został zakwalifikowany jako pismo uzupełniające wniosek o wznowienie postępowania. W ocenie skarżącego stanowisko Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego nie jest zasadne, ponieważ stanowi próbę "zatuszowania" zaniechania organu I instancji. Organ ten nie zauważył, że w toku postępowania o rozbiórkę złożony został także wniosek o legalizację, który powinien zostać rozpatrzony wcześniej. Skarżący podkreślił, że cały czas zmierza do zalegalizowania budynku na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane. Jego zdaniem art. 7 K.p.a. nakazuje organom administracji prowadzenie postępowania w sposób, który uwzględnia słuszny interes obywateli, zaś art. 9 K.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek sprawowania pieczy nad tym, aby strony i inne osoby nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzieliły im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w piśmie skarżącego z dnia 12 lipca 2011 r. skierowanym do organu zwrócił się o legalizację budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w S., na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665). W piśmie z dnia 9 sierpnia 2011 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy wskazanej ustawy dotyczyły spraw, w których postępowania już były w toku. Natomiast postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku gospodarczego zostało w dniu 11 maja 2005 r. zakończone decyzją ostateczną Nr [...]. Odnośnie pisma z dnia 14 lipca 2007 r. organ wyjaśnił, że zostało ono potraktowane jako pismo uzupełniające wniosek z dnia 23 czerwca 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 11 maja 2005 r., Nr [...]. W odpowiedzi na kolejne pismo skarżącego, z dnia 17 sierpnia 2011 r., o legalizację pismem z dnia 26 sierpnia 2011 r. organ wyjaśnił dodatkowo, że wobec zakończenia postępowania w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego nie ma możliwości prawnej jego legalizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w sprawach skarg na podejmowane przez organy inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Sąd orzeka również w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy). Właściwość Sądu w tym ostatnim przypadku dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Przedmiotem zarzucanej przez skarżącego bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest niepodjęcie działań w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 14 lipca 2007 r., powtórzony pismem z dnia 12 lipca 2011 r., w którym zwrócił się on do wskazanego organu nadzoru budowlanego o zalegalizowanie obiektu gospodarczego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw. W kolejnej, ostatniej odpowiedzi na wniosek skarżącego w piśmie z dnia 9 sierpnia 2011 r. organ administracji wyjaśnił, że w odniesieniu do wskazanego obiektu właściwe organy w sposób ostateczny rozstrzygnęły już o jego rozbiórce. W toku postępowania skarżący wskazał dodatkowo, że już we wniosku z dnia 14 lipca 2007 r. zwracał się o legalizację przedmiotowego obiektu gospodarczego, ale wniosek ten nie został rozpoznany. Skarga w niniejszej sprawie poprzedzona została wezwaniem skierowanym do organu wyższego rzędu – Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie o pozostawaniu w bezczynności przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z nierozpatrzeniem pisma z dnia 14 lipca 2007 r. Zważywszy zatem na treść wezwania (vide: pismo k. 8 akt), będącego warunkiem koniecznym dla uruchomienia sądowej kontroli bezczynności organu administracji, przyjąć trzeba, że w istocie kontrolowana sprawa dotyczy bezczynności WINB w sprawie wniosku z dnia 14 lipca 2007 r., ponowionego następnie w piśmie z dnia 12 lipca 2011 r. Dla oceny legalności działań Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kluczowym jest poczynienie ustalenia, czy pozostawał on w bezczynności wobec wniosków skarżącego. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu, kontrola sądowa zmierza do ustalenia, czy organ miał w danej sytuacji obowiązek podjąć w określonym terminie działania w określonej formie i tego nie uczynił do dnia rozpoznania skargi przez sąd (co świadczy o stanie bezczynności bądź przewlekłości, a w konsekwencji o zasadności skargi), czy też wywiązał się z tego obowiązku jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu (co skutkuje oddaleniem skargi) lub też, już po jej wniesieniu ale przed rozpoznaniem przez sąd (co skutkuje umorzeniem postępowania sądowego). Wobec powyższego podkreślenia wymaga, że przedmiotem sądowej kontroli na skutek skargi na bezczynność organu, nie może być określony akt lub czynność administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w prawem przewidzianej formie i określonym terminie. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kwestia legalności zabudowy obiektem gospodarczym położonym w S. przy ul. [...] była przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Decyzją z 7 lutego 2005 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. P. rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. Decyzją z dnia 11 maja 2005 r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę. Tym samym kwestia samowolnej zabudowy na działce nr [...] w S. została ostatecznie zakończona. Następnie wskutek wniosku skarżącego z dnia 23 czerwca 2006 r. o wznowienie postępowania zakończonego wskazanymi wyżej decyzjami, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 czerwca 2010 r., Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej tegoż organu z dnia 11 maja 2005 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 sierpnia 2010 r., Nr [...], utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1804/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 sierpnia 2010 r. Powtórnie zatem kwestia nielegalnej zabudowy na działce skarżącego została ostatecznie i prawomocnie zakończona, w postępowaniu nadzwyczajnym. Podkreślić należy, iż przedmiotowy wniosek skarżącego, z dnia 14 lipca 2007 r. złożony w toku zainicjowanego przez niego postępowania wznowieniowego został zakwalifikowany przez organ jako pismo uzupełniające wniosek z dnia 23 czerwca 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 11 maja 2005 r. Skutkiem tego, sformułowane w nim wnioski i argumenty nie zostały pominięte przez organ orzekający w trybie wznowieniowym w przedmiocie rozbiórki, ale zostały przez organ uwzględnione przy rozstrzyganiu. W ocenie Sądu takie postępowanie organu nie nosi cech uchybień procesowych, co potwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 4 sierpnia 2010 r., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 stycznia 2011 r. W świetle ujawnionych faktów nie można odebrać słuszności stanowisku organu nadzoru budowlanego, który w odpowiedzi na powtórzony i tożsamy (z wnioskiem skarżącego dnia 14 lipca 2007 r.) wniosek z dnia 12 lipca 2011 r. o legalizację obiektu gospodarczego położonego na działce nr [...] w S. wyjaśnił, że wobec ostatecznie rozstrzygniętej kwestii rozbiórki tego obiektu nie ma prawnych możliwości skutecznego wszczęcia postępowania w przedmiocie jego legalizacji. Stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). W myśl art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Z analizy przepisów zawartych w art. 35-37 K.p.a. wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. Z bezczynnością bądź przewlekłością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie przewlekle i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Bezczynność w powyższym znaczeniu obejmuje zatem takie sytuacje, gdy organ - pomimo takiego obowiązku - nie podejmuje czynności dla załatwienia sprawy. Wyjaśnić należy, że wniosek skarżącego z dnia 12 lipca 2011 r., odwołujący się w swej treści i żądaniu do wniosku z dnia 14 lipca 2007 r., dotyczył sprawy tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną z dnia 11 maja 2005 r. o rozbiórce. Wniosek zaś z dnia 14 lipca 2007 r. był przedmiotem rozpoznania w związku z trwającym przed WINB postępowaniem wznowieniowym, również zakończonym decyzją ostateczną i prawomocną wskutek oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie. Wydanie nowej decyzji w sprawie, w niezmienionym stanie faktycznym w oparciu o inną podstawę prawną, bez wzruszenia decyzji orzekającej rozbiórkę, stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności drugiej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Takie działanie sprzeciwiałoby się zasadzie trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. Zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Nie można zatem stawiać organowi zarzutu bezczynności w zakresie podejmowania czynności, które byłyby sprzeczne z prawem. Z treści skargi wynika, że skarżący zarzut bezczynności skierował pod adresem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sprawach które podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623). Trzeba zatem zauważyć, że przepisy przywołanego aktu sytuują wojewódzkiego inspektora nadzoru budowanego jako organ wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego (art. 83 ust. 2 ustawy). Wyjątkowo, tylko w ściśle określonych przypadkach, organ ten orzeka jako organ pierwszej instancji (art. 83 ust. 3). Przypadki te jednak w rozpoznawanej sprawie nie występują. Istotne zatem jest, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy - Prawo budowlane, wojewódzkiemu inspektorowi nadzoru budowlanego generalnie przypisane zostały kompetencje procesowe, dla których zgodnie z K.p.a. właściwy jest organ wyższego stopnia. Przede wszystkim właściwość tego organu sprowadza się do rozpatrywania środków zaskarżenia od decyzji i zaskarżonych postanowień wydawanych przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego oraz do rozstrzygania w kwestii tych aktów w nadzwyczajnych trybach postępowania. W niniejszej sprawie z opisanych wyżej przyczyn nie można stwierdzić bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozumianej jako zaniechanie tego organu w wydaniu aktu administracyjnego kończącego postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 14 lipca 2007 r., który był przedmiotem rozpatrzenia w toczącym się wówczas przed tym organem postępowaniu wznowieniowym, dotyczącym ostatecznej decyzji o rozbiórce spornego obiektu budowlanego. Przedstawione w skardze argumenty nie uzasadniają zarzutu bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a świadczą jedynie o tym, że skarżący wadliwie interpretuje pojęcie bezczynności organu administracji. Jego wniosek z dnia 12 lipca 2011 r. jest natomiast kolejną próbą podważenia funkcjonującej w obrocie prawnym i egzekwowanej decyzji o rozbiórce obiektu gospodarczego. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.