II SAB/Gd 67/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Prezesa sądu Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić zmiany postanowienie Referendarza sądowego WSA w Gdańsku z 12 września 2012 r., w sprawie II SAB/Gd 67/12 w przedmiocie przyznania S. G. prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Wnioskiem złożonym w 12 marca 2013 r. (data wpływu do sądu) na urzędowym formularzu PPF S. G. zwrócił się o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Podkreślił, że wstrzymał się od ponoszenia wszystkich opłat, w tym czynszu za mieszkanie w którym zamieszkuje z rodziną. Przy czym, właściciel tego mieszkania, jak napisał wnioskodawca, przywłaszczył sobie 17 000 zł w związku z wynajęciem wnioskodawcy tegoż mieszkania. Wnioskodawca, wedle oświadczenia, nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności, poza wierzytelnością do skarbu Państwa w kwocie ponad 30 000 zł. Napisał, że prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i synem. Żaden z członków rodziny nie osiąga dochodów, wszyscy są bezrobotni bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca podkreślił, że jest wpisany do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych KRS. Wniosek z 12 marca 2013 r. jest drugim żądaniem wnioskodawcy w zakresie przyznania mu prawa pomocy. Po raz pierwszy wnioskodawca ubiegał się o to prawo, kierując do sądu wniosek na urzędowym formularzu PPF w dniu 7 września 2012 r. W postanowieniu z 12 września 2012 r. referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie go od wpisu sądowego od skargi. Referendarz ustalił wówczas, że wnioskodawca do sierpnia 2012 r. utrzymywał się wraz z rodziną z zasiłku dla bezrobotnych jego żony w kwocie 600 zł. Zarówno on sam jak i jego syn – wedle oświadczenia – nie uzyskiwali żadnych dochodów. Rodzina nie posiadała żadnego majątku. W związku z faktem, że wnioskodawca ponownie zwrócił się z wnioskiem o przyznanie mu prawa a jego oświadczenie co do źródeł utrzymania rodziny wzbudziło wątpliwości, przede wszystkim – w świetle oświadczenia o ich całkowitym braku - referendarz pismem z 15 marca 2013 r. (doręczonym wnioskodawcy 4 kwietnia 2013 r.), zobowiązał go do przedłożenia dokumentów źródłowych - oświadczeń, zmierzających do sprecyzowania statusu członków rodziny wnioskodawcy jako osób bezrobotnych oraz kserokopii rachunków obrazujących ponoszone miesięcznie wydatki, a przede wszystkim dokumentów potwierdzających wysokość i tytuł zadłużenia, na które powołuje się wnioskodawca. Wnioskodawca w wyznaczonym terminie (tj. do dnia 18 kwietnia 2013 r.) wymaganych dokumentów i oświadczeń nie przedłożył. Nadesłał natomiast pismo z 10 kwietnia 2013 r. wraz z wypełnionym urzędowym formularzem PPF, w którym zakwestionował uprawnienie referendarza w zakresie domagania się od niego złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. Mając na uwadze fakt, że wnioskodawca po raz kolejny zwrócił się z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy (obecnie - wnioskiem z 12 marca 2013 r. – data stempla pocztowego – tym razem w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego), a poprzedni jego wniosek został prawomocnie rozstrzygnięty w.w postanowieniem Referendarza 12 września 2012 r. - należało dokonać porównania jego sytuacji majątkowej i możliwości zarobkowych istniejących w dacie zgłoszenia pierwszego wniosku z sytuacją przedstawioną w niniejszym wniosku. Zgodnie bowiem z treścią art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j. ze zmianami) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Analiza ta winna być zatem dokonana pod kątem przytoczenia przez wnioskodawców nowych okoliczności faktycznych, nieznanych referendarzowi w chwili rozpoznawania pierwszego wniosku, które uzasadniałyby odmienną ocenę ich sytuacji i w konsekwencji - przyznanie prawa pomocy. Przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określa natomiast art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie jakichkolwiek kosztów tego postępowania. W niniejszej sprawie referendarz sądowy, nie mając wystarczających i jasnych danych w złożonym wniosku, wezwał skarżącego w trybie art. 255 P.p.s.a. do przesłania dokumentów oraz podania informacji, odnoszących się do jego sytuacji majątkowej i zarobkowej, mając przy tym na uwadze uregulowania zawarte w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Skarżący z tego obowiązku się nie wywiązał, uchylając się od przedstawienia jakichkolwiek danych, objętych wezwaniem referendarza z 15 marca 2013 r., charakteryzujących jego sytuację dochodową, rodzinną i majątkową, a przede wszystkim stan zadłużenia, uzasadniający - według intencji wnioskodawcy - jego wniosek o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji referendarz uznał, że wnioskodawca nie wykazał podnoszonych we wniosku oraz w toku postępowania okoliczności, dotyczących jego sytuacji zarobkowej i majątkowej, w tym związanych z ciążącym na nim zadłużeniem, wskazujących że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy też przy tym podkreślić, że nie zmieniła się w żaden sposób sytuacja rodzinna, finansowa i majątkowa wnioskodawcy w stosunku do tej, która została przez niego opisana w pierwszym wniosku o przyznanie prawa pomocy, rozpatrzonym postanowieniem referendarza z 12 września 2012 r. W konsekwencji, powyższe okoliczności stanowiły przeszkodę do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie i zmiany postanowienia z 12 września 2012 r.. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 165 P.p.s.a,, orzeczono jak w sentencji postanowienia.