II SAB/Gd 69/05

Dnia 8 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. i A. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbudowy obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. Skarżący G. i A. M. wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie, którą oznaczyli, odwołując się do akt administracyjnych, numerem [...]. Ze skargi wynika, że skarżący zarzucają, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego od dnia 17 maja 2005 r., kiedy to przeprowadzono oględziny na terenie należącej do nich nieruchomości, nie wykonał żadnej czynności ani nie podjął żadnej decyzji. W piśmie z dnia 17 stycznia 2006 r. skarżący oświadczył, że nie wystąpił do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zażaleniem na bezczynność organu pierwszej instancji, zaś w piśmie z dnia 14 lutego 2006 r. wyjaśnił, że po złożeniu skargi, w wyniku otrzymania wezwania z Sądu do wskazania, czy przed wniesieniem skargi zwrócił się do organu drugiej instancji z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ pierwszej instancji, zwrócił się do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy). W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia, który należy wykorzystać przed wniesieniem skargi jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Z jednoznacznej treści art. 52 § 1 powołanej ustawy wynika przy tym, że wyczerpanie środków zaskarżenia winno poprzedzać wniesienie skargi do sadu administracyjnego. Nie ma zatem znaczenia, że skarżący zażalenie na bezczynność złożyli po wniesieniu skargi do sądu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga skarżących jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił ją.