II SAB/Gd 69/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Starosty w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę do załatwienia w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku skarżącego M. B. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 19 września 2011 r. zawartego w punktach od 1 do 3 tego pisma, 2. umarza postępowanie ze skargi na bezczynność w zakresie dotyczącym wniosku o udostępnienie informacji publicznej zawartego w punkcie 4 pisma skarżącego z dnia 19 września 2011 r., 3. stwierdza, że bezczynność Starosty nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego M. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 19 września 2011 r. w formie e-maila M. B.wystąpił do Starosty o udzielenie, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), następujących informacji i udostępnienie następujących dokumentów: 1) organizacji ruchu zatwierdzonych na terenie gminy R. przez Starostę . w ciągu ostatnich 3 miesięcy; 2) dokumentacji zgłoszeniowej na przebudowę skrzyżowań na ulicach N. B. oraz N. W. Wniósł także o udostępnienie wszystkich dołączonych do zgłoszenia dokumentów wymaganych art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 1994 nr 89 poz. 414); 3) wskazanie, jakie organizacje ruchu w ciągu ostatnich 12 miesięcy na terenie projektował P. Klub M. C. z podaniem obszaru i miejsca obowiązywania organizacji ruchu, daty wprowadzenia organizacji ruchu, znaków pism zatwierdzających organizację ruchu; 4) podanie, jaki był zakres obowiązków P. K ako pracownika Starostwa Powiatowego. Pismem z dnia 28 września 2011 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek, Starosta poinformował wnioskodawcę, iż dokumenty stanowiące załącznik do zgłoszenia robót budowlanych obejmujących przebudowę skrzyżowań na ulicach: N. B. oraz N. W. nie stanowią informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione, może zostać przekazana w ramach odpowiedzi na zgłoszone żądanie jedynie kopia przyjęcia zgłoszenia z dnia 22 sierpnia 2011 r.. Do pisma dołączono kserokopię tego dokumentu. W dniu 9 listopada 2011 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Starosty w sprawie udzielenia informacji publicznej, zarzucając mu naruszenie art. 4 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie odpowiedzi i nieudostępnienie dokumentów w formie i w sposób wskazany we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 19 września 2011 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie Starosty do podjęcia odpowiednich czynności w celu prawidłowego wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zarzucił, że organ nie udzielił mu informacji w sposób i formie określonej we wniosku, ani nie poinformował go o przyczynach braku możliwości takiego jej udostępnienia. W dniu 13 grudnia 2011 r. skarżący otrzymał pismo Starosty z dnia 27 września 2011 r., w którym wskazano 22 zmiany organizacji ruchu zatwierdzone przez Starostę w okresie od 19 czerwca 2011 r. do dnia 19 września 2011 r. W piśmie poinformowano wnioskodawcę, że organ nie prowadzi ewidencji w formie elektronicznej, w związku z czym organ prosi o określenie, które organizacje są istotne, zwłaszcza że część dokumentacji nie może być ze względu na format udostępniona w formie elektronicznej.. Poinformowano także, że organ nie prowadzi ewidencji autorów projektów organizacji ruchu, a P. K. nie był pracownikiem Starostwa. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, iż nie doszło w sprawie do bezczynności, gdyż wnioskodawca uzyskał informacje, które stanowiły informację publiczną, natomiast w pozostałym zakresie wniosek dotyczył informacji, które informacji publicznej nie stanowią. Pismem z dnia 5 kwietnia 2012 r. skarżący wycofał skargę w zakresie punktu 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 19 września 2011 r., natomiast w pozostałym zakresie skargę podtrzymał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, czy też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub w innej formie nie reaguje na przedstawione żądanie. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Wskazać należy, że skarga na nieudzielanie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy żądane dane należą do kategorii informacji publicznej. W przeciwnym wypadku skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w dostępnych w bazie internetowej postanowieniach z dnia 15 maja 2002 r., sygn. akt II SA 943/02, z dnia 28 czerwca 2002 r., sygn. akt II SAB/Po 80/02, jak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dostępnym w bazie internetowej postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SAB 4/04 i z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 700/09 oraz Małgorzata Jaśkowska w: Dostęp do informacji publicznych - zagadnienia wybrane - Warszawa 2002 r.). Zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej określony jest w art. 4. Zgodnie ust. 1 tego artykułu obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności: organy władzy publicznej (ust. 1 pkt 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (ust. 1 pkt 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (ust. 1 pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (ust. 1 pkt 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (ust. 1 pkt 5). Przyjąć zatem należy, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne lub gospodarujący majątkiem publicznym ma obowiązek udostępniania informacji publicznej. Jednocześnie, jak wynika z przepisu art. 4 ust. 3 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1, a także ust. 2 tego artykułu, będące w posiadaniu takich informacji. Przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w ustawie określonych. Żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną, który to fakt jest kwestionowany przez skarżony w sprawie organ. Żądane przez skarżącego dokumenty dotyczą inwestycji publicznych finansowanych ze środków publicznych, a tym samym podlegają udostępnianiu w trybie omawianej ustawy. Niesporne jest także, że Starosta dysponuje informacjami wymienionym we wniosku skarżącego w punktach 1- 3, jako organ właściwy w sprawie przyjmowania zgłoszenia robót budowlanych. Z przepisu art. 13 ust. 1 ustawy wynika, iż udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Organ miał zatem, co do zasady, obowiązek udostępnić informację publiczną w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy stanowi, że co do zasady, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Prawo do informacji publicznej zakłada, iż to podmiot uprawniony decyduje, jaki sposób udostępnienia informacji jest dla niego najwłaściwszy. Z przepisu art. 14 ust. 2 ustawy wynika, iż w sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na złożony wniosek pismem z dnia 28 września 2011 r., informując go że żądana informacja – poza zgłoszeniem wykonania robót budowlanych - nie stanowi informacji publicznej. Kluczowe znaczenie dla oceny zasadności złożonej skargi ma zatem ocena czy pismo to spełnia wymogi nałożone przez ustawodawcę w przepisach 10 – 15 ustawy. Zdaniem Sądu, organ nie wyczerpał w niniejszej sprawie przewidzianego w tych przepisach trybu. Organ w niniejszej sprawie, w zakresie żądania punktu 1-3 wniosku winien był w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku udzielić informacji publicznej, bądź wyjaśnić, iż jej nie posiada, bądź odmówić jej udzielenia lub też zastosować tryb przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Organ nie wypełnił żadnego z tych warunków, zatem pozostaje on w bezczynności w rozpoznaniu wniosku w tym zakresie. Dalszą próbą udzielenia informacji publicznej jest pismo z dnia 27 września 2011 r., doręczone skarżącemu po złożeniu skargi na bezczynność. Także i to pismo nie spełnia warunków pozwalających na uznanie, że stanowi odpowiedz na wniosek z dnia 19 września 2011 r., co pozwalałoby postępowanie ze skargi na bezczynność umorzyć jako bezprzedmiotowe. Skarżący wnosił o udostępnienie żądanych informacji w formie wiadomości e-mail na wskazany adres. Zgodnie z przepisem art.. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia wniosku w żądanej formie. W takim przypadku podmiot zobowiązany powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona. W przedmiotowym piśmie organ nie powiadomił wnioskodawcy, które z żądanych informacji nie mogą być udostępnione w formie e-maila stwierdzając jedynie, że część dokumentacji nie może być ze względu na format udostępniona w formie elektronicznej. Nie wskazał sposobu, w jaki ta dokumentacja może zostać udostępniona, nie udostępnił także pozostałej części informacji w żądanej przez skarżącego formie. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 149 P.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w punkcie od 1 do 3 tego wniosku w termie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności. W zakresie punktu 4 Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a,. gdyż skarżący cofnął skargę. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ naruszył przepis art. 13 ust. 1 ustawy, określający termin rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Niemniej organ w terminie tym podjął czynności związane z wnioskiem. Aczkolwiek czynności te nie zastały wykonane prawidłowo, organowi nie można zarzucić braku woli i jakiejkolwiek aktywności w rozpoznaniu wniosku, a jedynie wadliwe zastosowanie normy art. 14 ust. 2 ustawy. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie na rzecz skarżącego od organu kosztów uiszczonego wpisu w wysokości 100 zł.