II SAB/Gd 7/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. K. oraz K. M. K. na bezczynność Prezydent Miasta w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość 1/ zobowiązuje Prezydenta Miasta do wydania decyzji administracyjnej w sprawie z wniosku A. M. K. i K. M. K. o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość położoną w G. przy [...] i [...] w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt administracyjnych z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2/ zasądza od Prezydenta Miasta solidarnie na rzecz skarżących kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 11 lutego 2004 roku, nr [...], Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia 13 października 1962 roku, nr [...], oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej - Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia 16 listopada 1961 roku, nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej obecnie działki ewidencyjne o numerach – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonej w G. przy Al. Z., a stwierdził nieważność w/w orzeczeń w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości. Wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2004 roku K. K. i A. K., jako spadkobierczynie uprawnionej do otrzymania odszkodowania T. M., zwróciły się do Prezydenta Miasta - wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną na podstawie opisanego wyżej orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 16 listopada 1961 roku nieruchomość. Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2005 roku Prezydent Miasta - wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, zwrócił się do Wojewody z prośbą o wyznaczenie innego organu do prowadzenia przedmiotowej sprawy. Postanowieniem z dnia 25 maja 2005 roku, nr [...], Wojewoda wyłączył - na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 oraz art. 26 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), Prezydenta Miasta - wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, od załatwienia przedmiotowej sprawy i wyznaczył Prezydenta Miasta - wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, do jej rozpatrzenia. Decyzją z dnia 23 czerwca 2006 roku, nr [...], Prezydent Miasta - wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, ustalił odszkodowanie w kwocie 9.932.687 (dziewięć milionów dziewięćset trzydzieści dwa tysiące sześćset osiemdziesiąt siedem) zł za wywłaszczoną nieruchomość położoną w G. przy Al. Z. -ul. P., stanowiącą wydzielone geodezyjnie działki nr [...], nr [...], nr [...] (wpisane w KW nr [...]), nr [...], nr [...] (wpisane w KW nr [...]), nr [...] (wpisana w KW nr [...]), nr [...], nr [...] (wpisane w KW nr [...]), będącą własnością Gminy Miasta G., na rzecz: K. K. (w 1/2 części) oraz A. K. (w 1/2 części). Jako zobowiązanego do zapłaty odszkodowania wskazał Prezydenta Miasta uznając, iż Gmina Miasta G. jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty odszkodowania. Po rozpoznaniu odwołania Gminy Miasta G., Wojewoda - decyzją z dnia 18 października 2006 roku, nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzją z dnia 28 stycznia 2008 roku, nr [...] Prezydent Miasta - wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ustalił za opisaną powyżej wywłaszczoną nieruchomość odszkodowanie na rzecz K. K. (w 1/2 części) i A. K. (w 1/2 części) w kwocie 10.495.895 (dziesięć milionów czterysta dziewięćdziesiąt pięć tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt pięć) zł oraz wskazał, że odszkodowanie zostanie wypłacone jednorazowo przez Prezydenta Miasta - wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda, decyzją z dnia 15 maja 2008 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż stało się ono bezprzedmiotowe, ponieważ wnoszący odwołanie nie jest stroną w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 559/08,oddalil skargę Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta G. na powyższą decyzję Wojewody. Decyzją ostateczną z dnia 30 kwietnia 2009 r., nr [...], Wojewoda stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta– wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 28 stycznia 2008 r. W dniu 1 czerwca 2009 r. K. K. i A. K. przesłały Prezydentowi Miasta swój wniosek z dnia 9 kwietnia 2004 r. o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość do rozpatrzenia według właściwości. Wniosły jednocześnie o powołanie biegłego z zakresu szacowania nieruchomości, zalecenie biegłemu wykonanie operatu szacunkowego, obciążenie wnioskodawców kosztami sporządzenia operatu szacunkowego oraz wyłonienie rzeczoznawcy majątkowego w trybie bezprzetargowym. W dniu 29 czerwca 2009 r. Prezydent Miasta zwrócił się do Wojewody o podanie informacji, czy i kiedy decyzja Wojewody z dnia 30 kwietnia 2009 r. stała się ostateczna. W dniu 13 lipca 2009 r. Prezydent Miasta otrzymał odpowiedź Wojewody, iż decyzja ta stała się ostateczna w dniu 22 maja 2009 r. Pismem z dnia 17 lipca 2009 r. Prezydent Miasta zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie postanowienia o wyłączeniu się od prowadzenia przedmiotowej sprawy oraz przekazanie sprawy właściwemu organowi do rozpatrzenia, zaś do Wojewody o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy Prezydentem Miasta, a Prezydentem Miasta w przedmiotowej sprawie. W dniu 13 sierpnia 2009 r. K. K. i A. K. wnieśli do Wojewody zażalenie na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 12 października 2009 r. Wojewoda wyznaczył Prezydentowi Miasta dodatkowy termin dwóch miesięcy, licząc od dnia otrzymania postanowienia do załatwienia przedmiotowej sprawy. Postanowienie wpłynęło do Urzędu Miasta w dniu 15 października 2009 r. W dniu 14 października 2009 r. do Prezydenta Miasta wpłynęła odpowiedź Wojewody na wniosek z dnia 17 lipca 2009 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. W piśmie tym Wojewoda wyjaśnił, że z uwagi na brak sporu kompetencyjnego wniosek powyższy jest bezprzedmiotowy. W dniu 17 listopada 2009 r. Prezydent Miasta zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie wyceny przedmiotowej nieruchomości zakreślając termin wykonania usługi na dzień 18 grudnia 2009 r. Pismem z dnia 2 grudnia 2009 r. Prezydent Miasta zawiadomił pełnomocnika wnioskodawczyń, że przedmiotowe postępowanie się toczy oraz że zlecono wykonanie wyceny nieruchomości. Poinformowano ponadto, że rozpatrzenie sprawy może przedłużyć się do końca stycznia 2010 r. W dniu 14 grudnia 2009 r. pełnomocnik wnioskodawczyń wezwał Prezydenta Miasta do załatwienia sprawy w terminie do 31 grudnia 2009 r. składając jednocześnie wniosek dowodowy o włączenie do akt sprawy i rozpatrzenie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego E. Z. W dniu 12 stycznia 2010 r. Prezydent Miasta wezwał wnioskodawczynie oraz rzeczoznawcę majątkowego G. K. do wzięcia udziału w rozprawie administracyjnej w dniu 1 lutego 2010 r. doręczając jednocześnie operat szacunkowy wnioskodawczyniom. Pismem z dnia 26 stycznia 2010 r. pełnomocnik wnioskodawczyń przedstawił zastrzeżenia do otrzymanego operatu szacunkowego. W dniu 29 stycznia 2010 r. K. K. i A. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie wniosku o ustalenie wysokości odszkodowania za przedmiotową nieruchomości. Wniosły o zobowiązanie Prezydenta Miasta do wydania merytorycznej decyzji w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz o zwrot kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że brak jest jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla bezczynności organu w podjęciu skutecznych działań związanych z merytorycznym rozpatrzeniem sprawy ustalenia odszkodowania. Zdaniem skarżących pozbawione są racji prawnych argumenty organu o potrzebie wyjaśnienia i rozstrzygnięcia przez Wojewodę i Prezydenta Miasta kwestii wpadkowych zaistniałych w toku postępowania. Podkreślono, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył jej wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. W dniu 1 lutego 2010 r. odbyła się w przedmiotowej sprawie rozprawa administracyjna. W tym samym dniu pełnomocnik wnioskodawczyń złożył pismo, w którym ponownie wniósł zastrzeżenia do operatu szacunkowego sporządzonego przez G. i C. K. Pismem z dnia 9 lutego 2010 r. Prezydent Miasta przesłał rzeczoznawcy majątkowemu G. K. odpis pisma z dnia 26 stycznia 2010 r. z prośbą o pisemne ustosunkowanie się do zawartych w nim uwag w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. W odpowiedzi na skargę z dnia 22 lutego 2010 r. Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja Wojewody z dnia 30 kwietnia 2009 r. w swej osnowie nie zawierała umorzenia postępowania organu I instancji, przekazania sprawy do rozpoznania organowi I instancji, ani jakichkolwiek innych ustaleń. Żadnym innym pismem nie wyznaczono Prezydenta Miasta do prowadzenia przedmiotowej sprawy, organ zaś nie miał obowiązku działania z urzędu. Ponadto Wojewoda, postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r., wyłączył Prezydenta Miasta od załatwienia przedmiotowej sprawy. Zdaniem organu, skoro w obiegu prawnym pozostaje ww. postanowienie Wojewody, zasadnym jest wydanie przez Prezydenta Miasta postanowienia o przekazaniu sprawy organowi właściwemu, a następnie wydanie przez Wojewodę rozstrzygnięcia w sprawie negatywnego sporu kompetencyjnego oraz ostateczne wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy. Zdaniem Prezydenta Miasta, nie pozostawał on na żadnym etapie postępowania bezczynny, podejmował działania zmierzające do rozpoznania sprawy, nie bieżąco informował strony o stanie sprawy, kierując do nich korespondencję, a także wyznaczając termin zakończenia postępowania w trybie art. 35 i art. 36 k.p.a. Po wniesieniu wyżej opisanej skargi w przedmiotowej sprawie, w dniu 23 lutego 2010 r., wpłynęło do Prezydenta Miasta pismo skarżących, w którym podnieśli, że na zgłoszone zastrzeżenia do operatu szacunkowego sporządzonego przez G. K. nie otrzymali pisemnych wyjaśnień. Podnieśli, że organ winien ustalić wysokość odszkodowania w oparciu o opinię sporządzoną przez E. Z. Pismem z dnia 9 kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta ponownie zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego G. K. do pisemnego ustosunkowania się do uwag zawartych w piśmie strony. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2010 r. rzeczoznawca majątkowy G. K. podtrzymała wyjaśnienia złożone w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 1 lutego 2010 r. Pismem z dnia 4 maja 2010 r. Prezydent Miasta przesłał pełnomocnikowi wnioskodawczyń ww. pismo rzeczoznawcy majątkowego, wyznaczając mu 7-dniowy termin na pisemne ustosunkowanie się do jego treści, pod rygorem uznania, że nie jest ono przez stronę kwestionowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów - między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. W myśl przepisu art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W sytuacji gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w ww. terminach, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. "załatwienie sprawy" oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. W wyroku z dnia 6 października 2000 r. sygn. akt. IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie stwierdził, iż obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa. Z kolei w wyroku z dnia 8 grudnia 1999 r. w sprawie o sygn. akt I SAB 155/99 (LEX nr 47244) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak akt, konieczność zebrania materiału dowodowego, czy powstanie zaległości nie może być okolicznością usprawiedliwiającą bezczynność organu w rozumieniu art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), ale są obrazem niedowładu organizacyjnego organu. W przypadku bezczynności organu Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego dopuszczalne jest po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. Z art. 52 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z akt sprawy wynikało, że skarżące – przed wniesieniem skargi – wniosły do organu II instancji zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie, a zatem należało uznać, iż wyczerpały tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 12 października 2009 r. wyznaczył Prezydentowi Miasta dodatkowy termin dwóch miesięcy, licząc od dnia otrzymania postanowienia do załatwienia przedmiotowej sprawy. Postanowienie wpłynęło do Urzędu Miasta w dniu 15 października 2009 r., zatem termin załatwienia sprawy upływał w dniu 15 grudnia 2009 r. Rozpoznając sprawę w oparciu o podniesione przez skarżące zarzuty oraz wyżej przytoczone przepisy, jak też odnosząc do niej przywołane poglądy prawne, tutejszy Sąd uznał, że słusznie skarżące zarzucił Prezydentowi Miasta pozostawanie w bezczynności. W ocenie Sądu organ w przedmiotowej sprawie bezspornie naruszył zasadę szybkości postępowania. Wprawdzie okoliczność, iż będące w toku postępowanie jest długotrwałe, jeszcze nie świadczy o bezczynności organu administracji publicznej, jednakże organy administracji publicznej zobowiązane są działać sprawnie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie mimo upływu okresu nieomal 7 miesięcy od doręczenia organowi I instancji postanowienia Wojewody z dnia 12 października 2009 r. o wyznaczeniu dodatkowego terminu na załatwienie sprawy, do chwili obecnej nie wydano w I instancji decyzji w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ prowadził postępowanie w sprawie, to jest gromadził dowody, ale wbrew ustawowemu obowiązkowi - nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu załatwiającego sprawę. Zdaniem Sądu nie można pominąć faktu, że postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość dotyczy sprawy, dla rozpatrzenia której niezbędne jest zebranie i ocenienie odpowiedniego materiału dowodowego, w celu oszacowania wartości nieruchomości na potrzeby ustalenia odszkodowania. Wymogi postępowania w tym przedmiocie nie mogą jednakże usprawiedliwiać opieszałego prowadzenia postępowania w sposób istotnie naruszający przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o terminach prowadzenia spraw. Podkreślić należy w tym miejscu, że prawidłowy tok postępowania można zapewnić poprzez niezwłoczne podejmowanie niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy czynności dowodowych. W przedmiotowej sprawie doszło do nieuzasadnionej zwłoki w w wykonywaniu tych czynności. Zlecenie przez organ I instancji sporządzenia operatu szacunkowego, które było pierwszą czynnością w sprawie po doręczeniu postanowienia Wojewody o wyznaczeniu dodatkowego terminu, nastąpiło w dniu 17 listopada 2009 r., to jest po upływie miesiąca od doręczenia ww. postanowienia. Jednocześnie organ I instancji, będąc zobowiązanym do załatwienia sprawy do dnia 15 grudnia 2009 r. wyznaczył rzeczoznawcy majątkowemu termin wykonania operatu do dnia 18 grudnia 2009 r. Również zawiadomienie o wyznaczeniu rozprawy administracyjnej nie zostało dokonane niezwłocznie. Brak było bowiem przeszkód, aby zawiadomienia w tym zakresie dokonać w miesiącu grudniu 2009 r., po uzyskaniu operatu szacunkowego, a termin rozprawy administracyjnej wyznaczyć na początek miesiąca stycznia 2010 r. Niczym nieuzasadniona była także zwłoka w ponagleniu rzeczoznawcy majątkowego o ustosunkowanie się do zastrzeżeń strony do sporządzonego operatu szacunkowego. Pierwsze wezwanie w tej sprawie, w którym zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie, doręczono rzeczoznawcy majątkowemu w dniu 19 lutego 2010 r., zaś ponaglenie w tym zakresie skierowano dopiero w dniu 9 kwietnia 2010 r. Okoliczność, że w sprawie trzykrotnie wyznaczano kolejny termin załatwienia sprawy, lecz ani do dnia wniesienia skargi (29 stycznia 2010 r.), ani też do dnia rozpoznania skargi (12 maja 2010 r.), w sprawie nie wydano rozstrzygnięcia, nie tylko narusza zasadę szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 k.p.a.), ale i godzi w nadrzędną zasadę praworządności określoną w art. 6 k.p.a., gdyż niewątpliwie podważa zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Usprawiedliwieniem dla bezczynności Prezydenta Miasta w załatwieniu przedmiotowej sprawy nie mogły być twierdzenia tegoż organu o niemożności załatwienia sprawy z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym postanowienia Wojewody z dnia 25 maja 2005 r. o wyłączeniu Prezydenta Miasta od załatwienia przedmiotowej sprawy i wyznaczeniu do jej załatwienia Prezydenta Miasta. Wskazać bowiem należy, że w wyniku wydania przez Wojewodę ostatecznej decyzji z dnia 30 kwietnia 2009 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 stycznia 2008 r. wydanej w przedmiotowej sprawie, pozostaje nie rozpatrzony wiosek skarżących o ustalenie wysokości odszkodowania. Stwierdzenie nieważności nastąpiło z uwagi na wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta, który był organem niewłaściwym do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji Wojewoda wyraził jednoznacznie pogląd, że właściwym miejscowo i rzeczowo do jego rozpatrzenia jest Prezydent Miasta. Najpóźniej w dniu uzyskania przez decyzję Wojewody z dnia 30 kwietnia 2009 r. waloru ostateczności, t.j. w dniu 22 maja 2009 r., Prezydent Miasta winien był przystąpić do rozpatrzenia wniosku skarżących, celem załatwienia przedmiotowej sprawy zgodnie z treścią art. 104 k.p.a. Tymczasem nie wydanie rozstrzygnięcia w tym zakresie od dnia przekazania akt sprawy wraz z ww. decyzją Wojewody z dnia 30 kwietnia 2009 r., stanowiło nieuzasadnioną bezczynność organu. Natomiast postanowieniem z dnia 12 października 2009 r. Wojewoda wprost wyznaczył Prezydentowi Miasta termin dwóch miesięcy do załatwienia przedmiotowej sprawy. Obligowało to Prezydenta Miasta do załatwienia sprawy. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności Sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Odnośnie kosztów postępowania Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy, orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.