II SAB/Gd 70/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej 1. zobowiązuje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych do rozpatrzenia wniosku W. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydania decyzji, w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych, 2. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącej kwotę 10 zł (słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 23 czerwca 2003 r., na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.), przyznał W. G. uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej, o której mowa w art. 2 pkt 2 lit. a) ustawy, w maksymalnym wymiarze. Powołana decyzja doręczona została stronie w dniu 2 lipca 2003 r. (dowód: potwierdzenie odbioru). W. G., w przepisanym terminie do wniesienia środka zaskarżenia (dowód: data stempla pocztowego), zwróciła się do kierownika urzędu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że uprawnienie do świadczenia winno zostać przyznane jej z dniem wydania przez organ pierwszej decyzji w sprawie, tj. z dniem 15 września 1999 r., która uchylona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego z dnia 27 lutego 2003 r., sygn. akt [...]. Pismem z dnia 3 października 2003 r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wyjaśnił stronie, że jej sprawa została załatwiona w terminach przewidzianych w art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. Poinformował również, że otrzymaną decyzję przyznającą uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej winna złożyć we właściwym organie rentowym. Zgodnie bowiem z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej (...) wypłaty przedmiotowego świadczenia pieniężnego dokonuje właściwy organ rentowy za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe poprzedzające miesiąc zgłoszenia wniosku. Urząd nie wypłaca wyrównań świadczeń za okres oczekiwania na wydanie decyzji pozytywnej. W. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu, podnosząc, iż jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją kierownika urzędu z dnia 23 czerwca 2003 r. nie został załatwiony. Wniosła także o ustalenie przez sąd administracyjny okresu wypłaty należnego świadczenia pieniężnego od dnia 15 września 1999 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Ponieważ skarżąca w terminie czternastu dni od zawiadomienia jej o złożeniu wniosku (w niniejszej sprawie od dnia doręczenia skarżącej odpisu odpowiedzi na skargę) nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, Sąd - na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 6 k.p.a stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR formą załatwienia sprawy w przedmiocie uprawnień do świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jest decyzja. Postępowanie w tym przedmiocie jest postępowaniem administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 4 ust. 4 powołanej ustawy). W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych - zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. - strona niezadowolona z decyzji ma prawo do zwrócenia się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zatem bez względu na wynik rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym stronie przysługuje prawo do ponownego jej rozpatrzenia, a obowiązkiem organu jest jej załatwienie przez podjęcie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżąca z prawa tego skorzystała i zwróciła się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (który decyzją z dnia 23 czerwca 2003 r. przyznał jej uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej) z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Nie zgadzała się bowiem z ustalonym w decyzji okresem wypłaty przyznanego świadczenia. Ma rację skarżąca, że jej sprawa nie została załatwiona, a kierownik urzędu pozostaje w bezczynności. Skierowanego do skarżącej pisma, w którym główny specjalista w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Departament Orzecznictwa ustosunkował się do podniesionego przez stronę żądania nie sposób uznać za załatwienie sprawy. W świetle powołanych przepisów organ zobowiązany był bowiem rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty w przewidzianej przepisami prawa formie, jaką jest w tym przypadku decyzja administracyjna. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.