II SAB/Gd 76/16

Dnia 22 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: zawiesić postępowanie w sprawie. M. W. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 14 marca 2016 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi na bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 15 marca 2016 r., załączając akta sprawy, w których zawarty jest wyłącznie wniosek skarżącego z dnia 15 marca 2016 r. o udzielenie informacji publicznej. W związku z powyższym powstała wątpliwość, bezczynności w zakresie rozpatrzenia jakiego wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, dotyczy skarga. Z tego względu, zarządzeniem z dnia 17 maja 2016 r. zobowiązano skarżącego, aby w terminie 7 dni sprecyzował treść skargi, poprzez wskazanie, czy zaskarża bezczynność organu w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 14 marca 2016 r., czy też wniosku z dnia 15 marca 2016 r. (wskazanego w odpowiedzi na skargę), pod rygorem uznania, w wypadku milczenia skarżącego, że skarga dotyczy – zgodnie z jej treścią – wniosku z dnia 14 marca 2016 r. Z uwagi na brak odpowiedzi skarżącego w wyznaczonym terminie, kolejnym zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2016 r., zobowiązano skarżącego, aby w terminie 7 dni przedłożył do akt dwa odpisy wniosku z dnia 14 marca 2016 r., którego dotyczy wniesiona przez niego w tej sprawie skarga, pod rygorem zawieszenia postępowania. Zarządzenie to doręczono skarżącemu w dniu 27 czerwca 2016 r., lecz skarżący nie wykonał go w wyznaczonym terminie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. Podkreślić należy, że skarżący objął swą skargą bezczynność Burmistrza w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 14 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarządzenia zobowiązującego go do sprecyzowania skargi, poprzez wskazanie, czy zaskarża bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 marca 2016 r., czy też wniosku z dnia 15 marca 2016 r. wskazanego w odpowiedzi na skargę, skarżący nie wykonał. Zarządzenie to zawierało przy tym pouczenie, że w przypadku milczenia skarżącego Sąd uzna, że skarżący skarży bezczynność dotyczącą rozpatrzenia przez organ jego wniosku z dnia 14 marca 2016 r. Akta nadesłane przez organ nie zawierają jednak takiego wniosku, zawierają bowiem wyłącznie wniosek skarżącego z dnia 15 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z powyższych względów Sąd uznał, że skarga dotyczy bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 14 marca 2016 r. Ponieważ wniosek ten nie znajduje się w aktach sprawy, jak również nie został załączony do skargi, Sąd – w celu prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania – wezwał skarżącego do nadesłania dwóch odpisów jego wniosku z dnia 14 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, wskazując rygor zawieszenia postępowania, w razie niewykonania zarządzenia w terminie 7 dni. Skarżący ww. zarządzenia nie wykonał. W konsekwencji powyższego Sąd nie ma możliwości prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania, Sąd bowiem nie dysponuje wnioskiem, którego dotyczy skarga. Twierdzenie skargi, że wniosek z dnia 14 marca 2016 r. zawierał żądanie udostępnienia informacji publicznej w postaci kopii wniosków o udzielenie pomocy publicznej złożonych do Urzędu Miejskiego i przedłożonych Burmistrzowi Miasta przez władze lub przedstawicieli firmy A. w latach: 2007, 2008, jest – w sytuacji braku ww. wniosku – niewystarczające. Skoro skarżący, któremu prawidłowo doręczono podjęte w sprawie zarządzenia zmierzające do sprecyzowania przedmiotu sprawy oraz do uzyskania przez Sąd wniosku skarżącego z dnia 14 marca 2016 r., zarządzeń nie wykonał, brak jest również podstaw do uznania, że skarżący omyłkowo objął skargą bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 marca 2016 r., a nie z dnia 15 marca 2016 r. (wskazywać na to mogłaby zawarta w skardze treść wniosku, odpowiadająca treści zawartego w aktach sprawy wniosku z dnia 15 marca 2016 r.). Nie jest bowiem wykluczone, że skarżący analogiczny wniosek złożył do organu w dniu 14 marca 2016 r. Wyjaśnić należy, że to skarżący jest dysponentem skargi, która inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany jej przedmiotem wyznaczonym treścią skargi. Sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, nie będąc jedynie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W razie niemożności precyzyjnego ustalenia przedmiotu sprawy nie można jej nadać dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (brak możności nadania sprawie dalszego biegu wobec niewykonania zarządzeń zmierzających do prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania). Z tej przyczyny Sąd - na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd jednocześnie wskazuje, że zgodnie z art. 128 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Należy dodać, że zgodnie z przepisem art. 130 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd umarza zawieszone postępowanie jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron albo z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu.