II SAB/Gd 76/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 14 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbudowy obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. W dniu 6 lipca 2018 r. E. M. wniosła do Sądu skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbudowy obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 21 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zwracała się z ponagleniem do właściwego organu. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r., skarżąca wskazała, że wnosiła o zakończenie sprawy do WINB w piśmie z dnia 12 grudnia 2014 r. i w piśmie z dnia 8 sierpnia 2014 r. a także podczas osobistego stawiennictwa w WINB w dniu 11 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na odrzucenie. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 52 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), obowiązującą od dnia 1 czerwca 2017 r., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei, art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, od dnia 1 czerwca 2017 r., wyczerpanie środków zaskarżenia następuje więc poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 Kpa. Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 Kpa ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Stosownie zaś do treści art. 36 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany pouczyć stronę o prawie wniesienia ponaglenia tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, również z przyczyn niezależnych od organu. Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie wniosła wymaganego ponaglenia. Wskazywane przez nią pismo z dnia 12 grudnia 2014 r. i z dnia 8 sierpnia 2014 r. wniesione do WINB oraz fakt osobistego stawiennictwa w dniu 11 sierpnia 2016 r. w siedzibie WINB nie wyczerpywało bowiem wymogów przewidzianych dla tego środka. Z jednoznacznej treści art. 52 p.p.s.a. wynika bowiem, że wyczerpanie środków zaskarżenia winno poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, przy czym zgodnie z § 2b tej ustawy środek ten musi spełnić określone wymogi, a mianowicie musi być złożony do "właściwego organu". O tym, który organ jest właściwy do przyjęcia i rozpoznania ponaglenia stanowi art. 37 § 3 Kpa, a więc będzie to organ wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1), albo organ prowadzący postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). Zgodnie z treścią art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane organem wyższego stopnia w stosunku do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Z powyższego wynika, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w sprawie rozbudowy obiektu budowlanego skarżąca powinna byłą wystąpić do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z ponagleniem na niezałatwienie jej sprawy w terminie. Tymczasem, jak wynika zarówno z akt administracyjnych, skargi, a także odpowiedzi na skargę oraz wyjaśnień skarżącej zawartych w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r., przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wyczerpała ona przysługującego jej środka zaskarżenia, poprzez złożenie ponaglenia do właściwego organu. W ocenie Sądu, pisma z dnia 12 grudnia 2014 r. i z dnia 8 sierpnia 2014 r., jako skierowanego do organu rozpoznającego sprawię –Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - nie można bowiem uznać za ponaglenie, gdyż skierowane było do organu, któremu strona zarzucała bezczynność. Skarga wniesiona bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa jest zaś niedopuszczalna. Następstwem niedopuszczalności skargi jest z kolei jej odrzucenie, gdyż nie jest możliwe przyjęcie skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącym drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu.. Z tych względów Wojewódzki Sąd administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.