II SAB/Gd 77/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w przedmiocie zasiłku stałego zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku do wydania rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej odwołania J. K. od decyzji Burmistrza z dnia 1 lipca 2010 r., nr[...] , w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz ze stwierdzoną prawomocnością wyroku. Decyzją z dnia 1 lipca 2010 r. Burmistrz N., działając na podstawie art. 7 pkt 1, 5, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 37 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 oraz w związku z art. 106 ust. 1 i 4 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593) oraz art. 66 ust. 1 pkt 26 i art. 79 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z dnia 27 sierpnia 2010 r. (Dz.U. Nr 210 poz. 2135 z późn. zm.) oraz 104 K.p.a. zmienił prawomocną decyzję własną Nr [...] z dnia 20 lipca 2009 r. w części dotyczącej zasiłku stałego i przyznał J. K. zasiłek stały w wysokości 112, 50 zł miesięcznie od 1 lipca 2010 r. na czas określony oraz składkę zdrowotną na czas trwania świadczenia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, J. K. pismem z dnia 8 lipca 2010 r. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. zarzucając organowi pierwszej instancji błędy w ustaleniach faktycznych. Odwołanie wniesione zostało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. za pośrednictwem Burmistrza N., do którego wysłane zastało pismem z dnia 22 lipca 2010 r. a doręczono w dniu 26 lipca 2010 r. Pismem z dnia 22 września 2010 r. Kolegium zwróciło się do J. K. z informacją, że jego sprawa zostanie rozpoznana w ciągu 4 do 5 miesięcy. Pismem z dnia 21 października 2010 r. skarżący złożył skargę na bezczynność SKO w G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o spowodowanie rozpatrzenia sprawy przez Kolegium, gdyż jest osobą pozostająca w chwili obecnej bez środków do życia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej uwzględnienie i wyznaczenie terminu rozpoznania sprawy. Wyjaśniło, że mając dużą ilość spraw wpływających do Kolegium przewidywany termin rozpoznania odwołania skarżącego został wyznaczony na styczeń 2011 r. Wniosło o wyznaczenie terminu zbliżonego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji. Bezczynność organu administracji zachodzi wówczas, gdy organ administracji, w terminach przewidzianych przepisami prawa nie wydaje rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ponadto organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. to jest nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Zarówno w literaturze jak i w judykaturze podkreśla się, iż dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak też wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2004 r., I SAB 287/03 LEX nr 156902). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stanął na stanowisku, że skarga jest uzasadniona, albowiem w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek bezczynności w wydaniu rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. Jak wynika z akt sprawy odwołanie od decyzji Burmistrza N. doręczone zostało Kolegium w dniu 26 lipca 2010 r. Biorąc zatem pod uwagę treść przytoczonego wyżej przepisu art. 35 § 3 K.p.a. sprawa przez organem odwoławczym powinna była zostać rozpoznana do dnia 26 sierpnia 2010 r. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie przesądzając merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy uznał, że SKO pozostaje w bezczynności i z tego względu zobowiązał ten organ, na podstawie art. 149 P.p.s.a. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej odwołania J. K. od decyzji Burmistrza N. z dnia 1 lipca 2010 r., nr [...] w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz ze stwierdzoną prawomocnością. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez Sąd liczy się od dnia zwrotu akt organowi – art. 286 § 1 P.p.s.a. Wskazać przy tym należy, iż Sąd zakreślił termin miesięczny do wydania przez organ aktu administracyjnego, gdyż termin ten należy liczyć zgodnie z przepisami art. 35 K.p.a., uwzględniając treść art. 35 § 5 K.p.a. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie uznał, że najodpowiedniejsze będzie zobligowanie organu do rozpatrzenia sprawy w terminie miesiąca od otrzymania akt. Jest to zasadne ze względu na zapewnienie warunków dla jak najbardziej wnikliwego i dokładnego rozpoznania sprawy skarżącego. Wyznaczenie zbyt krótkiego terminu do załatwienia sprawy mogłoby stworzyć ryzyko niedotrzymania terminu do załatwienia sprawy, choćby ze względów organizacyjnych.